Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφοντας για τον Οδυσσέα, σκέφτηκα πολύ τους δικούς μου ήρωες. Την κολλητή που νίκησε δύο καρκίνους, και παρέμεινε γεμάτη αγάπη για τους ανθρώπους και τη ζωή.

Τον αδερφικό φίλο που ζει χρόνια έξω, μα όταν έρχεται είναι σαν να μην πέρασε μέρα - σε ανταπόδοση της ζεστασιάς, του φτιάχνω πάντα μακαρόνια με κιμά.

Τους γιατρούς που μάζεψαν τόσες φορές τα κομμάτια μου, και με βοήθησαν με αληθινή στοργή να ξαναγίνω ολόκληρος.

Τα κορίτσια και τα αγόρια στα μπαρ των Εξαρχείων, που όχι μόνο δεν με κοίταξαν ποτέ παράξενα όταν βγαίνω για ποτό μόνος μου με τον Τζέρι, αλλά έχουν γίνει αγαπημένοι φίλοι του Τζερομπίφτεκου.

Τους ανθρώπους που με διαβάζουν χρόνια και χρόνια, και μου στέλνουν μηνύματα όλο τρυφερότητα, ώσπου γίνονται πνοή, καρδιοχτύπι, κάθε φορά που κάθομαι να γράψω.

Τον πατέρα μου, που κράτησε την ψυχή του αγέραστη, γλυκιά, γενναιόδωρη. Τον Τασούλη μου, αυτόν τον μαγικό κόσμο, αυτή την απέραντη αγκαλιά - ζωή πιο μεγάλη απ’ τη ζωή. Πόσες χαρές και περιπέτειες τους χρωστώ, εγώ που ποτέ δεν ήμουν ήρωας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους