Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για την Διεθνή Ημέρα Μουσείων «Μες το μουσείο/μες το μουσείο/μια μέρα μπήκα με φόρα κι εγώ/μη με τραβάτε, μη μου κολλάτε/απ’ το μουσείο δε θέλω να βγω/τρέχω τρέχω μες τα δωμάτια με όλου του κόσμου τους θησαυρούς/που δεν τους χωράει ανθρώπου νους». ​Αναρωτιέμαι καμιά φορά κατά πόσο η ύπαρξη και μόνο αυτού του τραγουδιού από τη θρυλική Λιλιπούπολη, σε στίχους της Μαριανίνας Κριεζή, με έκανε από μικρή να βλέπω τα μουσεία ως πόλους έλξης, μέρη γεμάτα υπέροχους θησαυρούς, πόσο λειτούργησε δημιουργώντας μέσα μου τη σύνδεση αυτού του για πολλούς αυστηρού, ίσως και βαρετού χώρου, με μια αίσθηση ελαφρότητας και ενθουσιασμού.

Μετά όμως θυμάμαι μια συγκεκριμένη επίσκεψη σε μουσείο και καταλαβαίνω πώς οι στίχοι του τραγουδιού, η μουσική, η φωνή του Σπύρου Σακκά και η βιωμένη εμπειρία της επίσκεψης δημιούργησαν μια σφραγίδα που με σημάδεψε ανεξίτηλα και μου δημιούργησε αυτό το συναίσθημα απέναντι στα μουσεία. ​Περίπου έντεκα ή δώδεκα χρονών λοιπόν, με είχε πιάσει μια τρέλα με τα χτενάκια για τα μαλλιά.

Μου είχε χαρίσει η γιαγιά μου δύο βυσσινί χτενάκια και περνούσα ατέλειωτες ώρες δοκιμάζοντας τρόπους να στερεώσω τα μαλλιά μου, ήταν ένα αξεσουάρ που μου φαινόταν ταυτόχρονα ρομαντικό, παλιακό και μοντέρνο, ίσως λίγο εξεζητημένο, και γι’ αυτό υπέροχο, αλλά και αποτελεσματικό.

Πέρα από τα χτενάκια, ήμουν ένα παιδί που του άρεσε η μυθολογία, άρα με κάποιο τρόπο η αρχαία Ελλάδα, όπως πολλά παιδιά όμως, δεν συμπαθούσα το μάθημα της ιστορίας, τις ημερομηνίες και τους πολέμους, τις συμφωνίες και τις διαφωνίες των πόλεων του αρχαίου κόσμου που έμοιαζαν να αφορούν ανθρώπους εξίσου φανταστικούς με τους ήρωες και τα τέρατα της μυθολογίας. ​Μέχρι τη σχολική εκδρομή στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Τα ειδώλια, τα αγάλματα, τα αγγεία, η νεκρική προσωπίδα του Αγαμέμνονα περνούν από μπροστά μου, αλλά δεν με αφορούν.

Κι όπως κινούμαστε σαν κοπάδι στις αίθουσες, με τους δασκάλους αγχωμένους μην τυχόν και κάνουμε καμιά ζημιά, πλησιάζω μια προθήκη με αντικείμενα καθημερινής χρήσης.

Κι εκεί, ανάμεσα σε ζάρια, κολιέ, καρφίτσες, (μπορεί και να τα θυμάμαι όλα λάθος), βλέπω δύο χτενάκια και νιώθω σοκ.

Και βαθιά συγκίνηση.

Ξαφνικά αυτό το κορίτσι που έζησε πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια είναι σαν εμένα: παραδίπλα βρίσκεται ο καθρέφτης που ίσως χρησιμοποιούσε για να κοιτάζεται ενώ δοκίμαζε χτενίσματα.

Τα χτενάκια αυτά είναι λευκά, σκαλιστά, πανέμορφα, τα θέλω! Ώστε πραγματικά οι άνθρωποι της αρχαιότητας ήταν σαν εμάς.

Ώστε πραγματικά ήταν άνθρωποι.

Ώστε αυτοί οι πόλεμοι, οι συμφωνίες, οι διαφωνίες, η ακμή και η παρακμή των πολιτευμάτων επηρέαζαν κορίτσια που φορούσαν χτενάκια στα μαλλιά τους.

Τα νήματα που μας ενώνουν όλους εμφανίστηκαν αίφνης μπροστά μου. ​Κι έτσι τώρα πια, όπου και να βρίσκομαι, σε όποιο μουσείο και να μπω, αναζητώ εκείνη τη στιγμή.

Την αιφνίδια, ανεπανάληπτη στιγμή που κάτι αγγίζει εμένα προσωπικά - ένα εργαλείο, ένα κόσμημα, ένα παιχνίδι, έναν πίνακα, μια προτομή - και ξαφνικά η απόσταση, είτε χρονική είτε γεωγραφική, καταλύεται.

Αυτό είναι, νομίζω, το μυστικό των μουσείων: πάντα υπάρχει κάτι εκεί που αφορά εσένα.

Υπάρχουν για να ανακαλύψεις, να θαυμάσεις, να απορήσεις, να μάθεις, αλλά και για να νιώσεις αναγνώριση, σύνδεση, αλληλεγγύη. ​Και αυτή η στιγμή της αναγνώρισης μοιάζει με κλειδί που ανοίγει πολλές πόρτες.

Ο άλλος - ο μακρινός, ο διαφορετικός, ο αρχαίος, ο άγνωστος καλλιτέχνης, ο επιστήμονας που έζησε σε άλλη ήπειρο και άλλη εποχή - γίνεται οικείος.

Σε ένα μουσείο φυσικής ιστορίας απορείς και συνειδητοποιείς πόσο σύντομος είναι ο δικός σου χρόνος εδώ.

Μπροστά σε έναν πίνακα νιώθεις κάτι που συχνά πάει πέρα από τις λέξεις.

Σε ένα μουσείο επιστήμης θυμάσαι ότι όλα ξεκινάνε από την περιέργεια, το πιο ανθρώπινο χαρακτηριστικό.

Στα μουσεία, σε όλα τα μουσεία, αν αφεθείς να περιπλανηθείς ελεύθερα και να σταθείς εκεί που θέλεις, ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι παρά μια μικρή, ελάχιστη βελονιά στο υφαντό της ανθρωπότητας.

Και ο μεγαλύτερος θησαυρός που φυλάνε τα μουσεία είναι ακριβώς αυτό το πανάκριβο υφαντό που μας χωράει όλους, με τα αγάλματα, τους ναούς, τους πίνακες, τα όπλα, τα ζώα, τα φυτά, τους έξυπνους μηχανισμούς, τα έργα τέχνης, τα πιάτα, τα ποτήρια, τις νεκρικές μας μάσκες, τα χτενάκια μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους