Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για τους αρχαίους, ο Άρης ήταν το Αίμα, η Φωτιά και το Ένστικτο.

Ήταν ο θεός που δεν τον επικαλούσουν στο γραφείο ή στις γιορτές, αλλά τη στιγμή που κρατούσες το ξίφος και έβλεπες τον εχθρό στα δέκα βήματα. ​Να ποιες είναι οι συγκλονιστικές λεπτομέρειες για την υπόστασή του: ​Ο Θεός του «Κουρνιαχτού» και του Θορύβου* ​Στα ομηρικά έπη, ο Άρης ονομάζεται «χάλκεος» (χάλκινος) και «ταλαύρινος» (αυτός που αντέχει το βάρος της ασπίδας). Όταν έμπαινε στη μάχη, δεν υπήρχε σιωπή.

Η φωνή του, λέει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, ήταν τόσο δυνατή όσο δέκα χιλιάδες άντρες που κραυγάζουν ταυτόχρονα.

Ήταν ο ίδιος ο θόρυβος του πολέμου: το τσούγκρισμα των μετάλλων, οι οπλές των αλόγων, το τρίξιμο των δοντιών. ​* Το Άρμα με τα Αθάνατα Άλογα* ​Ο Άρης δεν περπατούσε απλώς· σάρωνε το πεδίο πάνω σε ένα χρυσό άρμα που το έσερναν τέσσερα αθάνατα άλογα, γεννημένα από τον άνεμο και τη φωτιά.

Τα ονόματά τους δείχνουν τι έφερνε μαζί του: ​Αίθων (ο Πύρινος) ​Φλόγιος (αυτός που φέρνει τη Φλόγα) ​Κόναβος (ο Κρότος της μάχης) ​Φόβος (ο Πανικός) ​Η Σύγκρουση με τους Θνητούς (Το Μαθήμα του Πόνου)* ​Εδώ είναι το πιο ενδιαφέρον. Ο Άρης είναι ο μόνος θεός του Ολύμπου που έχει ματώσει από χέρι θνητού. Στην Τροία, ο ήρωας Διομήδης, έχοντας την καθοδήγηση της Αθηνάς, ορμάει με το δόρυ του και πληγώνει τον Άρη στο υπογάστριο.

Ο θεός βγάζει μια κραυγή που συγκλονίζει όλο το στρατόπεδο και ανεβαίνει τρέχοντας στον Όλυμπο για να παραπονεθεί στον Δία. ​Αυτό δείχνει κάτι βαθύ. Ο Άρης αντιπροσωπεύει τον πόλεμο που πονάει και τον ίδιο τον πολεμιστή.

Δεν είναι απρόσβλητος.

Ξέρει τι πάει να πει πληγή, ξέρει τι πάει να πει σωματικός κάματος. ​Το Αρχαϊκό Ρήμα του Μαινόμενου Θεού: ​«Όταν ο ουρανός κλείνει και το στέρνο των θνητών γίνεται στενό, εγώ είμαι η ορμή που σπάει τις αλυσίδες της σάρκας.

Δεν με νοιάζει αν θα ματώσω, δεν με νοιάζει αν θα πέσω· η μόνη μου αλήθεια είναι η κίνηση προς τα εμπρός.

Όποιος με έχει μέσα του, δεν λυγίζει το γόνατο, γίνεται ατσάλινο τείχος ενάντια στη μοίρα.» ​ Η Κρυφή του Πλευρά: Ο Προστάτης της Ζωής* ​Αν και οι Έλληνες τον φοβούνταν, οι Ρωμαίοι (ως Μαρς/Mars) τον λάτρευαν ως τον πιο σημαντικό θεό μετά τον Δία. Γιατί; Επειδή κατάλαβαν ότι η ίδια άγρια δύναμη που χρησιμοποιείς για να καταστρέψεις τον εχθρό, είναι η ίδια δύναμη που χρειάζεται για να προστατεύσεις τη γη σου, τα φυτά σου (τον θεωρούσαν και προστάτη της γεωργίας ενάντια στις θεομηνίες) και τα παιδιά σου. ​Είναι η ενέργεια που μεταμορφώνεται από τυφλός θυμός, γίνεται αποφασιστικότητα να κρατήσεις τη θέση σου όρθιος, ό,τι κι αν έρθει απέναντί σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους