Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Το Καρουζέλ των Παράξενων Πλασμάτων» By LALAS Παραμυθένια αφήγηση Σε έναν τόπο όπου από τον ουρανό κρέμονταν χρωματιστές κορδέλες των θεϊκών μεταμφιέσεων και η γη είχε το χρώμα του ονείρου που κρύβει θάλασσες από μυστήριο, ζούσαν πλάσματα που κανείς δεν ήξερε αν ήταν ζώα, μηχανές ή σκέψεις ξεχασμένες από παιδιά που μεγάλωσαν και άφησαν τα παιχνίδια τους στα παραθεριστικά κέντρα της νεότητας.

Στην άκρη της σιωπηλής γαλάζιας πεδιάδας, ταξίδευε πάνω σε έναν τεράστιο τροχό που γύριζε χωρίς ποτέ να αγγίζει τον χρόνο η Άνοιξη το Βιβάλντι.

Με τα μακριά της χέρια μάζευε ιστορίες από τον αέρα και τις φύλαγε μέσα στις χαρακιές του προσώπου της που είχαν αρχίσει να πρασινίζουν από το φλερτ του ήλιου που ζούσε εδώ και πολύ καιρό.

Απέναντί της κατοικούσε η Ροζοκέφαλη Βασίλισσα, ένα πλάσμα με τρία μάτια και φωνή που ακουγόταν σαν μουσική μέσα στο νερό.

Εκείνη μπορούσε η Άνοιξη να βλέπει όχι μόνο όσα υπήρχαν, αλλά κι όσα οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει να φανταστούν.

Κάθε νύχτα, όταν οι κορδέλες του ουρανού άρχιζαν να λιώνουν σαν μέλι, τα δύο πλάσματα συναντιούνταν στο κέντρο της πεδιάδας.

Ο μεγάλος πολύχρωμος τροχός γύριζε αργά, σαν να μην γύριζε, σαν να αρνιόταν τον χρόνο και μαζί του γύριζαν μέσα στο μυαλό της Άνοιξης τα παράξενα του τόπου ψάρια που πετούσαν αντί να κολυμπούν και τα δέντρα που περπατούσαν σαν σκιές σαν μικρές μηχανές που γελούσαν σαν παιδιά.

Τέτοιες στιγμές κανείς δεν μιλούσε.

Δεν υπήρχε ανάγκη να μιλούν.

Ακουγαν από μέσα τους το The Sound of Silence! Γιατί εκεί, στον τόπο των αλλόκοτων μορφών, οι καρδιές καταλάβαιναν πριν από τις λέξεις.

Και έτσι περνούσαν οι αιώνες: με χορούς χωρίς μουσική, με βλέμματα γεμάτα χρώματα και με όνειρα που δεν ήθελαν να ξυπνήσουν ποτέ. Επιμύθιο Όποιος κρατά ζωντανή τη φαντασία του, δεν γερνά ποτέ πραγματικά — γιατί πάντα θα υπάρχει μέσα του ένας κόσμος που περιμένει να ξαναγεννηθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους