Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυριακή του Τυφλού: το δύσκολο είναι να παραδεχτείς ότι δεν βλέπεις Στο σημερινό Ευαγγέλιο υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν βλέπει.

Είναι τυφλός από τη γέννησή του.

Δεν ξέρει πώς είναι το φως.

Δεν έχει δει ποτέ πρόσωπα, δρόμους, χρώματα, τον ουρανό, τα μάτια της μάνας του.

Έχει μάθει να ζει μέσα σε έναν κόσμο που τον προσπερνά.

Και το παράξενο είναι πως, όταν τον συναντά ο Χριστός, οι γύρω Του δεν ρωτούν πρώτα πώς ζει αυτός ο άνθρωπος, πώς αντέχει, τι κουβαλά τόσα χρόνια.

Ρωτούν ποιος φταίει. «Ποιος αμάρτησε; Αυτός ή οι γονείς του;» Πόσο ανθρώπινο, και πόσο σκληρό μαζί.

Να βλέπεις τον πόνο του άλλου και, πριν ακόμη τον πλησιάσεις, να ψάχνεις εξήγηση.

Να θέλεις να χωρέσεις τη δυστυχία του σε ένα σχήμα, σε μια απάντηση, σε μια βεβαιότητα. Ο Χριστός όμως δεν στέκεται έτσι μπροστά του.

Δεν τον βλέπει ως αμαρτία.

Δεν τον βλέπει ως τιμωρία.

Δεν τον βλέπει ως πρόβλημα προς ανάλυση.

Τον βλέπει ως άνθρωπο.

Και τον θεραπεύει.

Του ανοίγει τα μάτια.

Μα δεν του ανοίγει μόνο τα μάτια του σώματος.

Του ανοίγει σιγά σιγά και κάτι βαθύτερο.

Γιατί ο άνθρωπος αυτός, όσο προχωρά η περικοπή, φαίνεται να βλέπει όλο και καθαρότερα ποιος είναι ο Χριστός.

Στην αρχή λέει απλώς: «Ένας άνθρωπος που λέγεται Ιησούς». Μετά λέει πως είναι προφήτης.

Και στο τέλος, όταν ο Χριστός τον συναντά ξανά, ομολογεί: «Πιστεύω, Κύριε» και Τον προσκυνά.

Δεν τα κατάλαβε όλα από την πρώτη στιγμή.

Προχώρησε βήμα βήμα.

Όπως γίνεται συχνά και στη δική μας ζωή.

Δεν φωτίζεται ο άνθρωπος μονομιάς.

Κάποτε αρχίζει από μια μικρή εμπιστοσύνη, από μια απορία, από μια πληγή, από μια στιγμή που λέει: «Κύριε, βοήθησέ με, γιατί μόνος μου δεν μπορώ». Και απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο στέκονται οι Φαρισαίοι.

Αυτοί έχουν μάτια.

Έχουν γνώση.

Έχουν θέση.

Έχουν λόγο.

Ξέρουν τον Νόμο.

Ξέρουν να ελέγχουν, να ρωτούν, να κρίνουν.

Κι όμως, μπροστά στο θαύμα, δεν βλέπουν τίποτα.

Ή μάλλον βλέπουν, αλλά δεν θέλουν να δεχθούν αυτό που βλέπουν.

Και εκεί ακούγεται ο φοβερός λόγος του Χριστού: «Εἰς κρίμα ἐγὼ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον ἦλθον, ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται». Είναι λόγος που σε σταματά.

Γιατί ξέρουμε ότι ο Χριστός ήρθε για να σώσει τον κόσμο, όχι για να τον καταδικάσει.

Τι σημαίνει λοιπόν ότι ήρθε «εις κρίμα»; Ίσως σημαίνει ότι όταν έρχεται το φως, όλα φανερώνονται.

Όχι μόνο τα όμορφα.

Και η σκόνη.

Και οι πληγές.

Και η αλήθεια που αποφεύγαμε.

Το φως δεν χρειάζεται να φωνάξει.

Αρκεί να υπάρξει.

Και τότε ο καθένας φανερώνει τι έχει μέσα του.

Ο τυφλός δέχεται το φως και θεραπεύεται. Οι Φαρισαίοι το βλέπουν και σκληραίνουν.

Αυτό είναι το φοβερό μυστήριο της ανθρώπινης καρδιάς.

Ο ίδιος Χριστός γίνεται για τον έναν σωτηρία και για τον άλλον έλεγχος.

Όχι επειδή ο Χριστός αλλάζει.

Εμείς αλλάζουμε στάση απέναντί Του.

Και εδώ αρχίζει το δύσκολο για εμάς.

Γιατί είναι εύκολο να πούμε: «Οι Φαρισαίοι ήταν τυφλοί». Το δύσκολο είναι να ρωτήσουμε: «Μήπως κι εγώ κάπου δεν βλέπω;» Μήπως δεν βλέπω τον εγωισμό μου; Μήπως δεν βλέπω πόσο εύκολα κατακρίνω; Μήπως δεν βλέπω ότι καμιά φορά χρησιμοποιώ την αλήθεια χωρίς αγάπη; Μήπως δεν βλέπω τον άνθρωπο δίπλα μου, επειδή έχω ήδη αποφασίσει τι είναι; Μήπως μιλώ για τον Χριστό, αλλά δεν Τον αφήνω να ακουμπήσει πραγματικά την καρδιά μου; Αυτά δεν είναι εύκολα ερωτήματα.

Κανείς δεν θέλει να παραδεχθεί πως έχει σκοτάδια μέσα του.

Προτιμούμε συνήθως να βλέπουμε καθαρά τα σκοτάδια των άλλων.

Εκεί είμαστε πολύ παρατηρητικοί.

Στα δικά μας, όμως, πολλές φορές χαμηλώνουμε το φως.

Και όμως, από εκεί αρχίζει η θεραπεία.

Από τη στιγμή που ο άνθρωπος σταματά να παριστάνει τον φωτισμένο.

Από τη στιγμή που λέει στον Χριστό: «Κύριε, δεν βλέπω όσο νομίζω.

Φώτισέ με». Η Εκκλησία δεν μας καλεί να παρουσιαστούμε μπροστά στον Θεό τέλειοι.

Μας καλεί να παρουσιαστούμε αληθινοί.

Με τα λάθη μας, με τις πληγές μας, με τις αντιφάσεις μας, με όλα εκείνα που προσπαθούμε να κρύψουμε ακόμη κι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο Χριστός δεν τρόμαξε μπροστά στην τύφλωση του ανθρώπου.

Δεν τον απέφυγε.

Δεν τον θεώρησε χαμένο.

Τον πλησίασε.

Αυτό κάνει πάντοτε.

Πλησιάζει τον άνθρωπο εκεί που είναι.

Όχι εκεί που θα έπρεπε να είναι.

Και του δίνει φως.

Αρκεί ο άνθρωπος να θέλει να το δεχθεί.

Αυτό ας κρατήσουμε σήμερα.

Όχι μόνο ότι ο Χριστός άνοιξε τα μάτια ενός τυφλού.

Αλλά ότι μπορεί να ανοίξει και τα δικά μας μάτια.

Να μας μάθει να βλέπουμε διαφορετικά.

Να βλέπουμε τον εαυτό μας χωρίς ψέματα.

Τον άλλον χωρίς περιφρόνηση. Την Εκκλησία όχι ως χώρο ανθρώπινης επίδειξης, αλλά ως τόπο θεραπείας. Τη ζωή όχι ως δρόμο χωρίς νόημα, αλλά ως πορεία προς το φως Του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους