🧡 Σκέψεις της Κυριακής: Γιατί μας γοητεύουν τόσο τα ακρογιάλια και τα κυριακάτικα ηλιοβασιλέματα; Πάντα ένιωθα μια ανατριχιαστική έλξη για το μεταίχμιο, εκείνη τη ζωντανή ρωγμή στον χώρο και τον...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι αυτός ο ιερός, μετέωρος τόπος ανάμεσα στο γνώριμο «ήμουν» και στο άγνωστο «θα γίνω». Σκεφτείτε το: Μια μισάνοιχτη πόρτα.

Ένα ακρογιάλι, που δεν είναι πια στεριά αλλά ούτε έχει γίνει ακόμα θάλασσα.

Ένα δειλινό, όταν το φως σβήνει αλλά το σκοτάδι δεν έχει προλάβει να επιβληθεί.

Σε αυτά τα όρια, σε αυτό το «ούτε εδώ, ούτε εκεί», ο χρόνος μοιάζει να σταματά.

Εκεί, όλα είναι πιθανά.

Κανένας κανόνας της λογικής δεν ισχύει απόλυτα.

Στο μεταίχμιο επιτρέπεται να είσαι τα πάντα, ακριβώς πριν διαλέξεις να γίνεις κάτι συγκεκριμένο.

Κρύβει μια άγρια, καθαρή ελευθερία, αλλά και έναν αρχέγονο, σιωπηλό σεβασμό απέναντι στο άγνωστο. 🕊️✨ Όσοι με διαβάζετε, ξέρετε καλά πόσο με μαγεύει η λαογραφία και πόσο μου αρέσει να διανθίζω με παλιές παραδόσεις και μύθους τα βιβλία μου.

Οι παλαιότεροι, λοιπόν, γνώριζαν καλά τη δύναμη του μεταιχμίου.

Για εκείνους, κάθε κατώφλι –είτε του σπιτιού, είτε της φύσης, είτε του χρόνου– ήταν το σημείο όπου ο «άλλος κόσμος» άγγιζε τον δικό μας.

Γι' αυτό και οι παραδόσεις μας είναι γεμάτες από «απαγορεύσεις» και τελετουργικά που πολλοί ακολουθούμε μέχρι σήμερα χωρίς να ξέρουμε το γιατί: 🚪 Το κατώφλι του σπιτιού: Η νύφη: Ο γαμπρός δεν την παίρνει αγκαλιά από ρομαντισμό, αλλά ως «ασπίδα» απέναντι στα πνεύματα που παραμονεύουν στο σύνορο της πόρτας.

Αν σκόνταφτε, θεωρούνταν τρομερός οιωνός.

Οι χειραψίες: «Μη δίνετε τα χέρια πάνω από το κατώφλι, θα μαλώσετε». Αν δύο άνθρωποι στέκονται σε διαφορετικούς κόσμους (μέσα και έξω) και ενωθούν πάνω στο σύνορο, η ενέργεια «κόβεται» και φέρνει ρήξη.

Το κάθισμα: Θεωρούνταν μεγάλο σφάλμα να κάθεσαι στο κατώφλι, γιατί έτσι μπλόκαρες την τύχη και την ευλογία που προσπαθούσαν να μπουν στο σπίτι. 🌅 Το δειλινό (Το κατώφλι του χρόνου): Το πέταγμα του νερού: Οι παλιοί έλεγαν «ποτέ μην πετάς νερό έξω μόλις πέσει ο ήλιος». Στο σούρουπο (την «αναμεσάδα») βγαίνουν τα αερικά.

Αν τα βρέξεις, κινδυνεύεις να χάσεις τη μιλιά σου.

Ο ύπνος στο γέρμα του ήλιου: «Μην κοιμάσαι όταν βασιλεύει ο ήλιος, θα σε πάρει ο ίσκιος». Πίστευαν ότι ο ύπνος στο μεταίχμιο της μέρας κλέβει την ενέργεια και φέρνει εφιάλτες. 🌊 Το ακρογιάλι (Το κατώφλι της γης): Ο ύπνος στο κύμα: Ποτέ μην κοιμηθείς τη νύχτα ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα.

Η ακρογιαλιά ήταν η «πίστα» όπου χόρευαν οι Νηρηίδες, και όποιος βρισκόταν στον δρόμο τους πάθαινε «νεραϊδοπάτημα». Τα 40 κύματα: Επειδή το ακρογιάλι έχει τεράστια μαγική δύναμη, εκεί πήγαιναν για να λύσουν τα βαριά ξόρκια, μαζεύοντας αφρό από σαράντα συνεχή κύματα σε απόλυτη σιωπή. ⛰️ Η σπηλιά και ο γκρεμός (Τα κατώφλια της ψυχής): Η σπηλιά: Από τις πιο αρχέγονες πύλες της ανθρωπότητας.

Θεωρούνταν το πέρασμα για τον Κάτω Κόσμο, το σκοτεινό καταφύγιο του υποσυνειδήτου όπου κατοικούν τα μυστικά και οι φόβοι μας.

Στους μύθους, ο ήρωας πρέπει να μπει στη σπηλιά –να «πεθάνει» συμβολικά– για να βγει ξανά στο φως αναγεννημένος.

Ο γκρεμός: Το απόλυτο, απότομο όριο της γης.

Εκεί που το χώμα συναντά το κενό.

Συμβολίζει την «κόψη του ξυραφιού», την ακραία έκθεση στα στοιχεία της φύσης και τη στιγμή της μεγάλης κρίσης, ακριβώς πριν την πτώση... ή την πτήση.

Όσοι έχετε διαβάσει τη «Λύκη», ίσως τώρα καταλαβαίνετε γιατί η ιστορία της Δήμητρας διαδραματίζεται σε μια παραλία, σε μια σπηλιά και σε έναν γκρεμό.

Επέλεξα (ίσως και ασυνείδητα στην αρχή) τα πιο ισχυρά, φυσικά κατώφλια για να τη βάλω να παλέψει με τις ενοχές εννέα χρόνων.

Έπρεπε να κατέβει στο σκοτάδι της σπηλιάς και να σταθεί στην άκρη του γκρεμού, γιατί στο μεταίχμιο –και μόνο εκεί– μπορείς επιτέλους να αφήσεις τον παλιό σου εαυτό και να μεταμορφωθείς.

Καλή εβδομάδα να έχουμε, όποιο κατώφλι κι αν ετοιμάζεστε να περάσετε! (Η φωτογραφία είναι από την παραλία της Λύκης στην Μεσσαρά της Κρήτης και την υπέροχη ομάδα Φωτογραφία... η ζωή μου!!)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους