Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιτυχία η δεύτερη θέση με ένα φθηνό και καλό Ολυμπιακό. Ο Olympiacos φέτος ήταν μια ομάδα πολύ “Μεντιλιμπαρική”: ένταση, άμεσο παιχνίδι, pressing, δεύτερες μπάλες και κάθετο ποδόσφαιρο.

Δεν ήταν η πιο θεαματική ομάδα κατοχής, αλλά ήταν ίσως η πιο “σκληρή” και ξεκάθαρη αγωνιστικά ομάδα που είχε ο Ολυμπιακός εδώ και χρόνια.

Το βασικό ρόστερ και οι ρόλοι Τερματοφύλακες Κωνσταντής Τζολάκης → καθιερώθηκε ως βασικός, πολύ καλύτερος με την μπάλα στα πόδια και στις εξόδους.

Πασχαλάκης → έδωσε εμπειρία και βάθος. Άμυνα Ροντινέι → ίσως ο πιο κομβικός παίκτης στο build-up και στις σέντρες.

Ορτέγκα → έτρεχε ασταμάτητα αλλά αμυντικά είχε αστάθεια.

Ρέτσος → ηγετικός όταν ήταν καλά, αλλά μερικές φορές έκανε λάθη πίεσης.

Πιρόλα / Μπιανκόνε → έδωσαν δύναμη και aggressiveness. Κέντρο Έσε → “μηχανάκι”. Ο πιο σημαντικός παίκτης ισορροπίας.

Τσικίνιο → συνδετικός κρίκος, πίεση και μεταφορά μπάλας.

Μουζακίτης → η μεγάλη αποκάλυψη.

Ηρεμία, κάθετη πάσα, ωριμότητα. Ντάνι Γκαρθία → εμπειρία και έλεγχος ρυθμού. Μεσοεπιθετικά Ποντένσε → ποιότητα αλλά όχι πάντα διάρκεια.

Ζέλσον → τρομερός στο transition.

Στρέφετσα / Γιαζίτσι → πιο συμπληρωματικοί. Επίθεση Ελ Κααμπί → killer.

Το σύστημα ήταν φτιαγμένο πάνω του.

Ταρεμί → τεχνικά πολύ καλός αλλά όχι τόσο “explosive” για το pressing του Μεντιλίμπαρ.

Τελικά τον πρώτο σκόρερ του περσυνου πρωταθλήματος που πήρε από τον Πανσερραϊκο έπρεπε να τον κρατήσει γιατί δεν είχε και άλλη επιλογή, ειδικά το διάστημα που έφυγε στο Κοπα Αφρικα ο Ελ Γκααμπι . Πόσα λεπτά έπαιξε ο Μουζακίτης; Ο Christos Mouzakitis φέτος ουσιαστικά καθιερώθηκε. Στο Champions League είχε συμμετοχές σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια της λίστας UEFA.

Συνολικά σε όλες τις διοργανώσεις κινήθηκε περίπου: 35-40 συμμετοχές κοντά στα 2.300–2.700 λεπτά Για 18χρονο χαφ αυτό είναι τεράστιο νούμερο. Ο Μεντιλίμπαρ τον εμπιστεύτηκε επειδή: δεν φοβόταν την πίεση, έπαιζε γρήγορα κάθετα, είχε ένταση χωρίς μπάλα, και κυρίως δεν “κρατούσε” την κατοχή άσκοπα.

Ουσιαστικά έγινε ο παίκτης που βοηθούσε τον Ολυμπιακό να βγει από το pressing χωρίς να χαλάει ο ρυθμός.

Γιατί δεν πήρε καλύτερα μπακ; Εδώ είναι το μεγάλο θέμα της χρονιάς. Ο Μεντιλίμπαρ θέλει: μπακ με ασταμάτητο τρέξιμο, overlap συνεχώς, ένταση στο pressing, άμεση σέντρα.

Δεν τον νοιάζει τόσο το “φαντεζί” μπακ. Ο Ολυμπιακός κράτησε: Ροντινέι γιατί δίνει ενέργεια και δημιουργία, Ορτέγκα γιατί ταιριάζει σε high tempo παιχνίδι.

Το πρόβλημα ήταν ότι: αμυντικά υπήρχαν κενά, ειδικά όταν η ομάδα ανέβαινε πολύ ψηλά, και απέναντι σε γρήγορα εξτρέμ φαινόταν η έλλειψη top class full backs.

Γιατί δεν πήρε καλύτερους; Οικονομική ισορροπία.

Προτεραιότητα σε εξτρέμ και φορ. Ο Μεντιλίμπαρ προτιμά “εργάτες” αντί για ακριβά τεχνικά μπακ.

Πίστευαν ότι το pressing θα καλύπτει τις αδυναμίες.

Και κάπου εκεί φάνηκε ότι η ομάδα είχε καλή ενδεκάδα αλλά όχι elite αμυντικά άκρα.

Γιατί δεν έπαιξε 4-4-2 με Ταρεμί και Ελ Κααμπί; Μεγάλη κουβέντα.

Οι περισσότεροι θεωρητικά έλεγαν: “Βάλε Ταρεμί + Ελ Κααμπί μαζί”. Αλλά ο Μεντιλίμπαρ σχεδόν ποτέ δεν ήθελε καθαρό 4-4-2 γιατί: 1. Χάνει παίκτη στο κέντρο Το ποδόσφαιρό του βασίζεται: στις δεύτερες μπάλες, στο counterpress, στην άμεση ανάκτηση.

Με δύο φορ, ο Ολυμπιακός έχανε αριθμό στο κέντρο. 2. Ο Ελ Κααμπί λειτουργεί καλύτερα μόνος Ο Ayoub El Kaabi θέλει: χώρους, επιθέσεις στην πλάτη, γρήγορες μεταβάσεις.

Δεν είναι φορ συνδυασμού τύπου “δίδυμο περιοχής”. 3. Ο Ταρεμί κατεβαίνει πολύ Ο Mehdi Taremi είναι πιο “ψευτοεννιάρι”. Αν έπαιζαν μαζί: συχνά πατούσαν ίδιους χώρους, και η ομάδα έχανε πλάτος. 4. Ο Μεντιλίμπαρ δεν αλλάζει εύκολα φιλοσοφία Ο άνθρωπος παίζει σχεδόν πάντα: 4-2-3-1 ή 4-3-3 με ψεύτικο δεκάρι.

Δεν είναι προπονητής “πειραμάτων”. Ποιο ήταν τελικά το σύστημα του Μεντιλίμπαρ; Τυπικά: Αλλά στην πράξη ήταν κάτι μεταξύ: 4-2-3-1, 4-4-2 στο pressing, και 4-3-3 στις μεταβάσεις.

Στην ανάπτυξη: Ροντινέι πολύ ψηλά, Έσε κάλυψη, Τσικίνιο/Mουζακίτης σύνδεση, εξτρέμ μέσα στον άξονα, Ελ Κααμπί στην πλάτη της άμυνας.

Στο pressing: Γινόταν σχεδόν: με τον έναν μεσοεπιθετικό να ανεβαίνει δίπλα στον φορ.

Η βασική αρχή όμως ήταν: “Κλέβω γρήγορα και επιτίθεμαι πριν οργανωθεί ο αντίπαλος”. Αυτός ήταν ο πραγματικός Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ.

Συνολικά η χρονιά Θετικά: Ταυτότητα ομάδας. Ανάδειξη Μουζακίτη.

Σταθερός κορμός.

Πολύ ανταγωνιστικός ρυθμός. Αρνητικά: Μπακ όχι elite επιπέδου.

Μερικές φορές έλειπε δημιουργία απέναντι σε κλειστές άμυνες.

Μικρό rotation.

Όταν έπεφτε η ένταση, η ομάδα “έσβηνε”. Ο Μεντιλίμπαρ πάντως πέτυχε κάτι σημαντικό: έκανε τον Ολυμπιακό να μοιάζει ξανά “ευρωπαϊκή ομάδα με χαρακτήρα”, όχι απλώς ομάδα μονάδων, όμως αν φύγει ο Μεντιλιμπαρ και πάει με φθηνοδουλεια στις μεταγραφές την ώρα που ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ βάζουν το χέρι στις τσέπη τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για την επόμενη χρονιά .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους