Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω προλάβει το Drive-in στην Βάρης Κορωπίου, να σέβεστε :) Κάποιες στιγμές επιστρέφουν ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση.

Η "μυρωδιά" από τις εξατμίσεις όταν άνοιγες λίγο το παράθυρο του αυτοκινήτου, η υγρασία που έπεφτε αργά πάνω στα καπό, τα θολά τζάμια που κάθε τόσο σκουπιζες, εκείνο το μισοσβησμένο φως από την οθόνη που έκανε όλα τα πρόσωπα να μοιάζουν πιο όμορφα απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα.

Μια ταινία πριν λίγο με γύρισε στην μακρινη δεκαετία του '80. Θυμήθηκα το drive-in στη Βάρης Κορωπίου.

Έναν... μικρό κόσμο παρκαρισμένο μακριά απ' τα χωριά μας και τους τότε αυστηρούς κανόνες τους.

Εκεί που οι παρέες γελούσαν δυνατά πριν αρχίσει η ταινία, που τα ραδιόφωνα έβγαζαν παράσιτα μαζί με τις ατάκες των ηθοποιών, που κάποιοι πήγαιναν για το έργο κι άλλοι μόνο για να κρατήσουν ένα χέρι μέσα στο σκοτάδι (κι όχι μόνο) χωρίς να τους βλέπει κανείς.

Τα αυτοκίνητα κουβαλούσαν ιστορίες ολόκληρες.

Όμορφες παρέες, νεανικούς έρωτες, καβγάδες που τελείωναν μ' ένα τσιγάρο μοιρασμένο στη μέση.

Παράνομα ζευγαράκια, άνθρωποι που για λίγες ώρες ήθελαν να ξεχάσουν ποιοι "έπρεπε" να 'ναι και να μείνουν μόνο αυτό που ένιωθαν.

Κι εγώ, ένα ακόμη πρόσωπο μέσα σε εκείνη τη "θάλασσα από φώτα πορείας" και θολά τζάμια.

Νομίζω πως δεν αναπολώ τόσο τις ταινίες όσο αυτό το συναίσθημα.

Εκείνη την αίσθηση ότι η ζωή ήταν ακόμη μπροστά μας, ανοιχτή σαν τον νυχτερινό ουρανό από πάνω μας.

Όταν υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι ένα βλέμμα ή ένα άγγιγμα από το διπλανό κάθισμα μπορούσαν να αλλάξουν ολόκληρο καλοκαίρι.

Σήμερα ίσως να μην υπάρχει τίποτα εκεί παρά χαλάσματα.

Ούτε η οθόνη, ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε οι άνθρωποι που γελούσαν.

Αλλά μερικά μέρη δεν χάνονται ποτέ πραγματικά.

Μένουν μέσα μας σαν παλιά κινηματογραφικά πλάνα, λίγο ξεθωριασμένα, λίγο θολά, μα πάντα ζεστά.

Και κάθε φορά που βλέπω σκηνή σε drive-in, για μια στιγμή ακούω πάλι τις μηχανές να σβήνουν, τα παράθυρα να κατεβαίνουν αργά και κάποια φωνή να μου ψιθυρίζει "άσε την ταινία… κοίτα με λίγο ακόμα"...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους