Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«…η «Αντιγόνη» αυτή έχει κάτι όλο και πιο σπάνιο. Πίστη. Σε κάτι όχι και τόσο παράξενο.

Στην σκέψη πως το θέατρο μπορεί ακόμα να αφορά τον κόσμο έξω από την αίθουσα.

Μέσα από μια αίσθηση συλλογικής αγωνίας. Η Αντιγόνη εδώ δεν παρουσιάζεται σαν ένα αφηρημένο σύμβολο αντίστασης.

Είναι περισσότερο μια φιγούρα πείσματος, μια νέα γυναίκα που αρνείται να αποδεχτεί έναν κόσμο χτισμένο αποκλειστικά πάνω στον φόβο και την πειθαρχία.

Και αυτό αποκτά ενδιαφέρον επειδή η παράσταση αποφεύγει την εύκολη ηρωοποίηση… Η «Αντιγόνη» στο θέατρο Κιβωτός μιλάει για μια γενιά που έχει μεγαλώσει ανάμεσα σε διαρκείς κρίσεις και δυσπιστία, και εξακολουθεί έστω και αδέξια να ψάχνει λόγους να πιστέψει σε κάτι.

Δεν είναι τυχαίο ότι η παράσταση μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συλλογικότητα παρά για τον ατομικό ηρωισμό -αυτό που τελικά μένει δεν είναι μόνο η μορφή της Αντιγόνης αλλά το σύνολο αυτών των νέων σωμάτων πάνω στη σκηνή που μοιάζουν να ζητούν χώρο, φωνή και ορατότητα… Βγαίνοντας από το θέατρο, είχα την αίσθηση ότι είδα μια παράσταση που διακινδυνεύει.

Σε μια εποχή όπου μεγάλο μέρος του θεάτρου μοιάζει να αναζητά υπερβολικά την ασφάλεια, ο Κουτλής επιλέγει τη σύγκρουση και προσφέρει νέα ερωτήματα. Και αυτό, σήμερα, μοιάζει πιο αναγκαίο από ποτέ…»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους