Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μέσα τους κουβαλάνε ηφαίστεια που κοιμούνται με ανοιχτά μάτια. Γλώσσες που δεν μίλησαν ποτέ, τραγούδια που κανείς δεν έμαθε ν’ ακούσει.

Κρατούν μικρούς θανάτους και μεγάλες υποσχέσεις που δεν τολμήθηκαν ποτέ.

Κι όμως, περπατούν ανάμεσά μας με βήμα ήσυχο, χαμογελούν τις κατάλληλες στιγμές, απαντούν στις ερωτήσεις που τους κάνουν.

Κανείς δεν βλέπει τις ρωγμές.

Κανείς δεν ρωτάει «Τι κουβαλάς;» σαν να περιμένει αλήθεια.

Γιατί αν μια μέρα μιλήσουν, αν ανοίξουν διάπλατα κάποια πόρτα, το βλέμμα του άλλου μπορεί να τραβηχτεί πίσω.

Να πει «δεν το ήξερα», να κάνει ένα βήμα πίσω.

Κι αυτό το βήμα μικρό για τον κόσμο, τεράστιο γι’ αυτούς γίνεται η απόδειξη ότι η σιωπή τους είχε δίκιο.

Κι έτσι συνεχίζουν.

Να χτίζουν ωκεάνια μέσα σε μικρά σώματα.

Να μεγαλώνουν δάση σε στήθη που κανείς δεν αγγίζει. Περιμένοντας.

Όχι ήρωα αλλά κάποιον που δεν θα φοβηθεί να βραχεί. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους