Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια αυτό που αισθάνομαι.

Σαν να ανοίγει για λίγο η καρδιά και να αγγίζει κάτι από τον ουρανό.

Έτσι νιώθω πολλές φορές την παρουσία των Αγίων.

Όχι σαν μια ιδέα.

Όχι σαν μια θρησκευτική συνήθεια.

Αλλά σαν μια αληθινή συντροφιά μέσα στην ζωή.

Όταν στέκομαι μόνος μπροστά στην εικόνα ενός Αγίου και του μιλώ απλά, ανθρώπινα, σαν να ανοίγω την ψυχή μου σε κάποιον που πραγματικά ακούει… τότε γεννιέται μέσα μου μια παράξενη γαλήνη.

Σαν να μην είμαι πια μόνος στον αγώνα μου.

Υπάρχουν νύχτες δύσκολες, που η καρδιά βαραίνει από φόβο, στεναχώρια ή κούραση.

Και όμως, μέσα σε εκείνη τη σιωπή, νιώθω μια ανεξήγητη παρηγοριά.

Σαν κάποιος να στέκεται δίπλα μου αθόρυβα και να λέει: «Κράτα λίγο ακόμα. Ο Θεός δεν σε άφησε.» Πιστεύω πως οι Άγιοι πλησιάζουν πιο πολύ όταν ο άνθρωπος πονά.

Και είναι μεγάλη παρηγοριά να ξέρεις πως υπάρχουν καρδιές στον ουρανό που προσεύχονται για εμάς.

Καρδιές που πέρασαν θλίψη, μοναξιά, δοκιμασίες και τώρα γνωρίζουν πόσο ανάγκη έχει ο άνθρωπος από μια μικρή ακτίνα φωτός.

Μερικές φορές δεν αλλάζουν αμέσως τα προβλήματά μας.

Αλλά αλλάζει κάτι βαθύτερο: η μοναξιά μας.

Γιατί ξαφνικά αισθανόμαστε πως κάποιος μας κρατά πνευματικά από το χέρι.

Και τότε καταλαβαίνουμε πως οι Άγιοι δεν είναι μακριά, ούτε κλεισμένοι σε παλιές εποχές.

Ζουν μέσα στην αγάπη του Θεού.

Και όπου υπάρχει αληθινή αγάπη, υπάρχει παρουσία.

Γι’ αυτό, κάθε φορά που προσεύχομαι με απλότητα, κάθε φορά που λέω με πίστη: «Άγιε του Θεού, βοήθησέ με…» η καρδιά μου αισθάνεται πως ο ουρανός πλησιάζει λίγο περισσότερο την γη. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους