Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις: 27 Ιουνίου 1638 Λόγω της έντονης δράσης του και των θεολογικών/πολιτικών συγκρούσεων της εποχής (κυρίως με τους Ιησουίτες), κατηγορήθηκε στον Σουλτάνο Μουράτ Δ΄ για εσχάτη προδοσία (ότι ξεσήκωνε τους Κοζάκους). Οι Γενίτσαροι τον επιβίασαν σε ένα πλοιάριο στον Βόσπορο με το πρόσχημα της εξορίας, τον στραγγάλισαν μέσα στο σκάφος και έριξαν το πτώμα του στη θάλασσα. Πατριάρχης Παρθένιος Β΄ 16 Μαΐου 1651 Ο Παρθένιος Β΄ κατηγορήθηκε από τους πολιτικούς και εκκλησιαστικούς του αντιπάλους στον Σουλτάνο ότι είχε μυστικές επαφές και διεξήγαγε προδοτική αλληλογραφία με τους Ρώσους.

Με εντολή του Σουλτάνου, συνελήφθη από τους Γενίτσαρους, οι οποίοι τον στραγγάλισαν και πέταξαν το σώμα του στα νερά του Βοσπόρου. Ο Γρηγόριος Ε΄ (κατά κόσμον Γεώργιος Αγγελόπουλος, από τη Δημητσάνα) δεν ήταν πρωτάρης.

Το 1821 βρισκόταν στην τρίτη του θητεία στον πατριαρχικό θρόνο. Οι Οθωμανοί τον γνώριζαν καλά και τον υποψιάζονταν.

Είχε ήδη εξοριστεί δύο φορές στο Άγιο Όρος στο παρελθόν, καθώς θεωρούνταν από την Υψηλή Πύλη ως «ανήσυχος» και υπερβολικά δημοφιλής στους χριστιανούς. 2. Το δίλημμα της Φιλικής Εταιρείας Όταν ιδρύθηκε η Φιλική Εταιρεία, οι αρχηγοί της προσπάθησαν να τον μυήσουν. Ο Γρηγόριος Ε΄ γνώριζε για την επικείμενη επανάσταση, αλλά κράτησε μια στάση εξαιρετικά προσεκτική. • Η λογική του: Ήταν πεπεισμένος ότι μια πρόωρη εξέγερση θα οδηγούσε σε γενική σφαγή των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που ζούσαν απροστάτευτοι μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (στην Πόλη, στη Μικρά Ασία, στη Θράκη). • Η βοήθεια στα κρυφά: Αν και δεν έγινε επίσημο μέλος για να μην εκθέσει την Εκκλησία, βοήθησε οικονομικά και ηθικά πολλούς Φιλικούς, ενώ προέτρεπε σε ενότητα. 3. Το ξέσπασμα και ο «Εξορισμός του Σατανά» (Αφορισμός) Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 1821, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ξεκινά την επανάσταση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και ακολουθεί η Πελοπόννησος. Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ εξοργίζεται.

Για τους Οθωμανούς, ο Πατριάρχης ήταν ο Μιλέτ Μπασί (ο εθνάρχης), ο πολιτικά υπεύθυνος για τη συμπεριφορά όλων των Ορθοδόξων. Ο Σουλτάνος ζητά από τον Πατριάρχη και τον Σεϊχουλισλάμη (τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη των Μουσουλμάνων) να υπογράψουν διάταγμα για τη γενική σφαγή των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

Για να σώσει τον πληθυσμό, ο Γρηγόριος Ε΄ κάνει έναν έσχατο διπλωματικό ελιγμό: καταδικάζει την επανάσταση και αφορίζει τον Υψηλάντη και τον Μιχαήλ Σούτσο. > Το αποτέλεσμα: Ο ελιγμός πέτυχε εν μέρει. Ο Σεϊχουλισλάμης (Χατζή Χαλίλ Εφέντης), βλέποντας τον αφορισμό, αρνήθηκε να εκδώσει το διάταγμα της γενικής σφαγής, λέγοντας ότι το Κοράνι δεν επιτρέπει τη σφαγή αθώων (κάτι που πλήρωσε και ο ίδιος με τη ζωή του, καθώς ο Σουλτάνος τον εκτέλεσε). 4. Η άρνηση να δραπετεύσει Ξένοι διπλωμάτες (κυρίως Ρώσοι) και Έλληνες Φιλικοί έβλεπαν ότι το κλίμα στην Πόλη ήταν πολεμικό και ότι ο Σουλτάνος δεν θα συγχωρούσε τον Πατριάρχη.

Του πρότειναν επανειλημμένα σχέδια για να δραπετεύσει κρυφά με πλοίο. Ο Γρηγόριος Ε΄ αρνήθηκε κατηγορηματικά, λέγοντας τη φράση: «5. Η ημέρα της κρίσης (10 Απριλίου 1821) Το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, ο Γρηγόριος Ε΄ τέλεσε την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.

Μόλις επέστρεψε στο Πατριαρχείο, τον περίμενε ο κυβερνητικός απεσταλμένος.

Του ανακοινώθηκε η παύση του, καθαιρέθηκε με σουλτανικό φιρμάνι ως «προδότης» και «ανάξιος του θρόνου», και οδηγήθηκε αμέσως στις φυλακές του Μποσταντζήμπαση.

Εκεί βασανίστηκε άγρια για να μαρτυρήσει τους συνεργάτες του, αλλά δεν είπε τίποτα.

Λίγες ώρες μετά, μεταφέρθηκε πίσω στο Πατριαρχείο.

Εκεί, στην κεντρική πύλη, τον περίμενε το σκοινί.

Ο δήμιος τον ανάγκασε να γονατίσει και, αφού του πέρασε τη θηλιά, τον κρέμασε, αφήνοντας το σώμα του να αιωρείται ως προειδοποίηση για όλους τους Έλληνες.

Μη με παρακινείτε εις φυγήν... Ο θάνατός μου ίσως ωφελήσει περισσότερον παρά η ζωή μου». Ήξερε ότι αν δραπετεύε, ο όχλος θα ξεσπούσε αμέσως πάνω στους χριστιανούς της Πόλης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους