Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καμιά φορά νομίζω πως είμαι άνθρωπος πως έχω σώμα κανονικό, πως τα χέρια μου ανήκουν σε μένα και δεν είναι δανεικά από κάποιον άλλον, πως τα μάτια μου βλέπουν πραγματικά κι όχι απλώς καθρεφτίζουν ό,τι τους δίνεται.

Τα μαλλιά μου, όταν τα φτιάχνω βιαστικά στον καθρέφτη, μοιάζουν με μια μικρή τελετουργία ύπαρξης σαν να λέω «είμαι εδώ», σαν να πείθω τον εαυτό μου πως το είδωλο που με κοιτά δεν είναι απλώς μια σύμπτωση φωτός.

Βγαίνω στους δρόμους.

Οι δρόμοι με δέχονται χωρίς ερώτηση, χωρίς να ζητούν αποδείξεις.

Τα φανάρια αλλάζουν για όλους το ίδιο, το κόκκινο δεν ξεχωρίζει ποιος αξίζει να σταματήσει, το πράσινο δεν ρωτά ποιος δικαιούται να προχωρήσει.

Οι περαστικοί δεν με ξεχωρίζουν κι αυτό, για λίγο, μοιάζει με σωτηρία, σαν μια ανώνυμη συγχώρεση.

Περπατώ ανάμεσα σε ανθρώπους, με τον ρυθμό τους, σχεδόν συγχρονισμένος.

Ανάμεσα σε γέλια που δεν με αφορούν, σε βιαστικά βήματα που δεν έχουν προορισμό, σε συνομιλίες που αρχίζουν και τελειώνουν χωρίς ποτέ να με χρειάζονται.

Μιλώ μαζί τους ή τουλάχιστον έτσι νομίζω.

Οι λέξεις βγαίνουν από μέσα μου σαν να έχουν μάθει τη διαδρομή μηχανικά, αλλά δεν ριζώνουν πουθενά.

Πέφτουν στο κενό ανάμεσά μας και χάνονται πριν προλάβουν να σημαίνουν κάτι.

Κάποιες φορές γελώ.

Το γέλιο ακούγεται σωστό ίσως λίγο καθυστερημένο, ίσως λίγο πιο άδειο απ’ όσο πρέπει αλλά αρκετό για να περάσει απαρατήρητο.

Κι αυτό είναι το μέτρο, να περνάς απαρατήρητος και να το εκλαμβάνεις ως επιτυχία.

Δραστηριοποιούμαι, λέω "υπάρχω". Κινούμαι, άρα είμαι ζωντανός.

Γεμίζω τον χρόνο με πράξεις όπως γεμίζει κανείς ένα δωμάτιο για να μην ακούγεται η σιωπή.

Σκοτώνω τη μέρα μου με μικρές αποδείξεις ζωής έναν καφέ που κρυώνει αργά στα χέρια μου, ένα μήνυμα που γράφτηκε και σβήστηκε τρεις φορές, ένα άλλο που δεν απαντήθηκε ποτέ, ένα βλέμμα που δεν κράτησε αρκετά για να γίνει κάτι περισσότερο από σύμπτωση.

Κι όμως, κάτι πάντα υποχωρεί στο τέλος.

Σαν να τραβιέται η σκηνή πίσω από το σκηνικό, σαν να ξεθωριάζει η μπογιά από έναν τοίχο που μόνος χρωματισες και κατά βάση έμοιαζε σταθερός.

Σαν σκιά που δεν ανήκει στο σώμα, σαν όνομα που ειπώθηκε λάθος και κανείς δεν μπήκε στον κόπο να το διορθώσει, σαν μια παρουσία που υπάρχει μόνο όσο δεν την κοιτάς κατά πρόσωπο.

Κι όταν πέφτει το βράδυ, όταν οι δρόμοι αδειάζουν από δικαιολογίες και τα φώτα δεν επαρκούν πια για να κρύψουν τα κενά, μένω μόνος με την υποψία όχι ξαφνική, όχι βίαιη, αλλά επίμονη και γνώριμη πως όλο αυτό ήταν μια πρόβα, μια επιμελημένη ψευδαίσθηση συμμετοχής, ένας ρόλος που έμαθα καλά χωρίς ποτέ να μάθω γιατί τον παίζω.

Και αρχίζω να αναρωτιέμαι αν σταματήσω να κινούμαι, θα μείνω; αν σωπάσω, θα συνεχίσω να υπάρχω; αν με ξεχάσουν όλοι, θα υπάρχει κάτι που να θυμάται εμένα; Και τότε καταλήγω όχι με μια ήρεμη αποδοχή, όχι με μια τραγωδία που ζητά μάρτυρες αθώους αλλά ήσυχα, σχεδόν φυσικά, σαν κάτι που επιστρέφει στη θέση του, σε εκείνο το γνώριμο κενό που αγάπησε και τόσο σου μοιάζει.

Ένα τίποτα που έμαθε να περπατά χωρίς να αφήνει ίχνη, να μιλά χωρίς να δημιουργεί δεσμούς, να κοιτά χωρίς να βλέπεται να ακούει χωρίς να ξερει γιατί του μιλάς.

Ένα τίποτα που ντύθηκε άνθρωπος τόσο πειστικά που σχεδόν το πίστεψε κιόλας μέχρι τη στιγμή που έμεινε μόνο και δεν είχε κανέναν να το επιβεβαιώσει. Πρόβα ζωής - Κική Κωνσταντίνου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους