Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν σκυλιά που στα δύο τους χρόνια δείχνουν ήδη οτι θα γίνουν για όλη τους τη ζωή.

Και υπάρχουν άλλα που κάθε χρονιά μοιάζουν σαν να έμαθαν κάτι καινούριο από το βουνό.

Σαν να ωριμάζουν λίγο περισσότερο μετά από κάθε δύσκολο λαγό, κάθε λάθος, κάθε χαμένη δίωξη και κάθε πρωινό μέσα στην υγρασία.

Και εκεί αρχίζει η πραγματική εξέλιξη.

Γιατί πολλοί νομίζουν ότι το μεγάλο λαγόσκυλο φαίνεται μόνο μικρό.

Από το κουτάβι, από τη φλόγα, από την πρώτη ένταση.

Και ναι, τα αίματα παίζουν τεράστιο ρόλο.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι κάποια σκυλιά γεννιούνται καλά, και μένουν εκεί.

Ενώ κάποια άλλα δεν σταματούν ποτέ να εξελίσσονται.

Και αυτά συνήθως γίνονται τα πραγματικά μεγάλα σκυλιά.

Γιατί το βουνό είναι σχολείο που δεν τελειώνει ποτέ.

Και το σκυλί που συνεχίζει να ακούει το βουνό χρόνο με τον χρόνο, αρχίζει να αλλάζει επίπεδο.

Μαθαίνει να διαβάζει καλύτερα τον λαγό, να κρατά περισσότερο το μυαλό του, να μην χαλά ενέργεια άσκοπα και να λύνει δύσκολες καταστάσεις με πιο καθαρό τρόπο.

Και το πιο εντυπωσιακό; Πολλές φορές αυτά τα σκυλιά δεν ήταν καν τα πιο θεαματικά μικρά.

Γιατί το μεγάλο λαγόσκυλο δεν χτίζεται μόνο πάνω στο πάθος.

Χτίζεται πάνω στην ικανότητα να εξελίσσεται.

Το άπειρο σκυλί τρέχει πολύ.

Το ώριμο σκυλί αρχίζει να καταλαβαίνει γιατί τρέχει.

Και εκεί αλλάζει όλο το επίπεδο.

Γιατί υπάρχουν σκυλιά που κάθε χρονιά γίνονται πιο ήρεμα αλλά πιο επικίνδυνα για τον λαγό.

Πιο οικονομικά στην κίνηση αλλά πιο ουσιαστικά.

Σαν να αφαιρούν σιγά σιγά όλα τα περιττά και να κρατούν μόνο την ουσία της ιχνηλασίας.

Και εκεί φαίνεται ξανά η σημασία του σωστού κυναγωγού.

Γιατί για να εξελιχθεί ένα σκυλί μέσα στα χρόνια, πρέπει να του δοθεί χρόνος.

Να μην καεί μικρό.

Να μην φορτωθεί πίεση πριν ωριμάσει.

Να συνεχίσει να βγαίνει στο βουνό με καθαρό μυαλό και διάθεση να μάθει.

Γιατί πολλά σκυλιά σταματούν να εξελίσσονται νωρίς.

Οχι επειδή δεν μπορούσαν περισσότερο, αλλά επειδή κάποια στιγμή σταμάτησαν να μαθαίνουν.

Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο στην ιχνηλασία.

Οταν ένα σκυλί αρχίζει να δουλεύει μηχανικά.

Χωρίς να διαβάζει, χωρίς να προσαρμόζεται, χωρίς να εξελίσσεται μέσα από το ίδιο το βουνό.

Το πραγματικά μεγάλο λαγόσκυλο όμως μένει ζωντανό, στο μυαλό μέχρι βαθιά ηλικία.

Συνεχίζει να παίρνει εμπειρία.

Συνεχίζει να διορθώνει μικρά πράγματα.

Συνεχίζει να γίνεται καλύτερο.

Και πολλές φορές, οι πιο όμορφες χρονιές ενός τέτοιου σκύλου έρχονται όταν πια έχει ωριμάσει πραγματικά.

Γιατί τότε δεν βλέπεις μόνο πάθος.

Βλέπεις γνώση.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες στο λαγοκυνήγι.

Ότι τα πραγματικά μεγάλα λαγόσκυλα δεν είναι πάντα αυτά που ξεκίνησαν πιο εντυπωσιακά, είναι αυτά που δεν κουράστηκαν ποτέ να μαθαίνουν από το βουνό. Χαράλαμπος Λάμπρου Σκυλιά μόνο για Λαγό – ΟΜΑΔΑ Άντζος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους