Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ 25 ΣΕΡΠΑΝΤΙΝΕΣ Χθες κάναμε μια θρυλική διαδρομή που τη συστήνω ανεπιφύλακτα παρά τη δυσκολία της . Πάνω από το Κότορ, εκεί όπου το βουνό αγγίζει τον ουρανό και η πέτρα θυμάται αιώνες περασμάτων, ξεδιπλώνεται η διαδρομή προς το Νιέγκουσι με τις 25 αμέτρητες σερπαντίνες.

Ένας δρόμος στενός, σχεδόν ποιητικός, σχεδιασμένος το 1884 από τον Αυστριακό μηχανικό Γιόσιπ Σλάντε με θέα που σε κάθε ανέβασμα σου κόβει όλο και περισσότερο την ανάσα . Λέγεται, μάλιστα, πως σε ένα συγκεκριμένο τμήμα της διαδρομής, ο δημιουργός της σχημάτισε πολλαπλά στο ανάγλυφο το γράμμα «Μ», ως μια κρυφή, αιώνια ερωτική εξομολόγηση στη βασίλισσα Μιλένα του Μαυροβουνίου. ❤️ Καθώς το αυτοκίνητο σκαρφαλώνει ανάμεσα σε γκρεμούς και σιωπές, οδηγεί τον ταξιδιώτη όχι μόνο ψηλότερα, αλλά βαθύτερα μέσα του.

Κάθε στροφή αποκαλύπτει και μια νέα ανάσα του κόλπου.

Τα νερά της συγκλονιστικής Μπόκα Κοτόρσκα απλώνονται από κάτω . Είναι το νοτιότερο φιόρδ της Μεσογείου —ένα επιβλητικό, βυθισμένο φαράγγι γαλήνης— με τα πέτρινα χωριά που επισκεφθήκαμε τις προηγούμενες μέρες να μοιάζουν μικρές αναμνήσεις φωλιασμένες στην αγκαλιά της θάλασσας.

Το βλέμμα χάνεται στο βαθύ μπλε, κι ο χρόνος μοιάζει να σταματά για λίγες πολύτιμες στιγμές.

Εκεί ψηλά, καθώς ο δρόμος αφήνει πίσω του την υγρασία της Αδριατικής και αγγίζει το άγριο, βραχώδες τοπίο του Εθνικού Πάρκου Λόβτσεν, ο αέρας γίνεται πιο ψυχρούς και καθαρός και η καρδιά πιο ελαφριά.

Δεν είναι βλέπετε μόνο η θέα που συγκλονίζει· είναι η αίσθηση πως βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους —της γης και της θάλασσας, της σιωπής και του ανέμου, του ταξιδιού και της αιωνιότητας. Σήμερα ταξιδεύουμε προς της Κροατία αφήνοντας ένα κομμάτι της ψυχής μας στο Μαυροβούνιο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους