Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ όλο το χρόνο Της Άννας Τσαμούρα Το καλοκαίρι του 2025, περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι διέσχισαν τις πύλες του 26ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αθήνας.

Διαχύθηκαν στις συζητήσεις του, διασκέδασαν στις συναυλίες του, παρακολούθησαν ταινίες, έφαγαν σε κουζίνες από όλο τον κόσμο.

Αλλά και πριν από αυτά, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που στελέχωσαν τις βάρδιες που χρειάστηκε για να στηθεί και για να ξεστηθεί, εκείνες που συνέβαλαν στο να διαμορφωθεί το πρόγραμμά του, να σχεδιαστεί η κάθε λεπτομέρεια αλλά και να μαθευτεί.

Τι γίνεται αυτός ο κόσμος τον υπόλοιπο χρόνο; Πού πάει; Τη στιγμή που διατυπώνονται αυτοί οι προβληματισμοί, για πολλοστή μέρα, ο πόλεμος που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ με την επίθεση στο Ιράν συνεχίζεται.

Οι ζωές μας διατρέχονται από μια διαρκή αγωνία, από ανασφάλεια.

Ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.

Η κατάσταση χειροτερεύει, παρότι ζούμε σε μια χώρα με ήλιο και θάλασσα, όπως μας θυμίζει ο Άδωνις Γεωργιάδης*. Θάλασσα. Αιγαίο.

Κάποτε λέξεις συνυφασμένες με καλοκαιρινά δειλινά, σήμερα φέρουν το φόβο ότι με τα κύματά τους μπορεί να φτάσουν στην ακτή κορμιά νεκρών μεταναστ(ρι)ών, προσφύγων που δολοφονήθηκαν στα σύνορα ή μέσα σε αυτά, όπως έγινε στη Χίο τον Φεβρουάριο του 2026 με το ελληνικό Λιμενικό να περνάει από πάνω τους.

Κι όμως, η πραγματικότητα δεν έχει μόνο αυτή τη διάσταση.

Ακόμα και σε αυτούς τους καιρούς υπάρχουν άνθρωποι που αντιμάχονται τις παραπάνω συνθήκες, βρίσκοντας τρόπους, δημιουργώντας τόπους για να το κάνουν.

Ένας τέτοιος τόπος είναι τα Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ.

Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι.

Για να διάβασες ως εδώ, πιθανολογώ ότι ξέρω τι κάνεις κάθε καλοκαίρι και κυρίως τι σκέφτεσαι όταν ακούς τη φράση «το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου». Σε μια πραγματικότητα όμως όπως αυτή που έχει περιγραφεί παραπάνω συμφωνήσαμε στο εξής: Χρειαζόμαστε περισσότερες συναντήσεις, χρειαζόμαστε αναφορά στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ όλο το χρόνο.

Γιατί αυτό μας φέρνει όμως σε καλύτερες θέσεις; Γιατί, ενώ όλα γύρω μας κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, παίρνουμε το χρόνο να σχεδιάζουμε το επόμενο ξεκινώντας αμέσως μετά τη λήξη ενός φεστιβάλ και έχουμε τη δυνατότητα να δούμε διαστάσεις του σε όλο το εύρος τους.

Γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι ο λόγος που παράγεται δημόσια γύρω από τη μετανάστευση έχει μετατοπιστεί τόσο δεξιά που πλέον ο θάνατος θεωρείται εργαλείο πολιτικής.

Συγχρόνως, ένας κόσμος πιο κοντά μας αδυνατεί να θέσει ερωτήματα που αντιστρέφουν ή αποδομούν τον κυρίαρχο λόγο, υπάρχει άγνοια σε σχέση με το τι ισχύει και η έλλειψη αυτοπεποίθησης που αυτή συνεπάγεται στα επιχειρήματα που αρθρώνονται.

Κι αυτό το κενό αξίζει να επιδιώξουμε να καλυφθεί ξανά. Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ βέβαια, αποτελεί αναφορά για λόγους που υπερβαίνουν κατά πολύ το λόγο που παράγει με τα κείμενά του. Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ είναι ένα άλλος τρόπος να γίνονται τα πράγματα.

Και αυτή είναι μια παραδοχή που δεν αφήνεται πίσω στις συνελεύσεις του.

Κάθε δύο εβδομάδες, δεκάδες άνθρωποι συναντιούνται στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών της οδού Τσαμαδού.

Η προσέλευση του κόσμου στη συνέλευση δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη για αυτόν το χώρο.

Αυτόν το χώρο που μας πολιτικοποιεί και μας διαμορφώνει, που λειτουργεί με τις αντιφάσεις του, διαφορετικές καταβολές, θεσιακότητες, διαφοροποιήσεις στις αναλύσεις.

Η τακτικότητα αυτή μας εξοπλίζει και με καλύτερα αντανακλαστικά: οι πρωτοβουλίες και οι δράσεις σε ζητήματα επικαιρότητας έχουν σημασία τη στιγμή που αυτά την απασχολούν.

Έτσι, πλαισιώθηκε με πολύ κόσμο η συζήτηση που διοργανώθηκε μετά το ναυάγιο στη Χίο με το δικηγόρο Δημήτρη Χούλη, συνήγορο υπεράσπισης του πρόσφυγα που κατηγορείται ως διακινητής, την Ερμιόνη Φρεζούλη από τον κοινωνικό χώρο «Αντίβαρο» που δραστηριοποιείται στη Χίο και τον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη που στοχοποιείται συστηματικά από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη γιατί θέτει ερωτήσεις.

Το ίδιο συνέβη και στη συζήτηση που διοργανώθηκε με αφορμή τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων στην Καισαριανή, ενώ η προβολή του ντοκιμαντέρ του Θωμά Σιδέρη «τα περιστέρια της Λαχώρης» μας συγκίνησε και θύμισε γιατί παλεύουμε, με την εξαιρετική συζήτηση που ακολούθησε με τις συμβολές των: Κορίνα Πετρίδη, Τζαβέντ Ασλάμ, Ιωάννας Κούρτοβικ.

Πορευόμαστε, σχεδιάζουμε από κοινού επόμενες δράσεις, εμπνεόμαστε, δρούμε, γιατί τα πράγματα είναι λίγο πολύ όπως τα περιγράφει ο συγγραφέας Amitav Ghosh: Ο τρόπος με τον οποίο φανταζόμαστε τον κόσμο μας, καθορίζει και το μέλλον που δημιουργούμε. * «Η ζωή είναι ωραία.

Ζούμε σε μια φανταστική χώρα.

Πόσοι άνθρωποι στον πλανήτη απολαμβάνουν αυτά που απολαμβάνουν οι Έλληνες; Ξυπνάς το πρωί, βλέπεις ωραίο καιρό, θάλασσα μπροστά σου», Άδωνις Γεωργιάδης ACTION24/2025 Δημοσιεύτηκε στο Δελτίο Θυέλλης που κυκλοφορεί: diktio.org

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους