Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΎΝ ΑΝΆΜΕΣΆ ΜΑΣ Ή ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΎΜΕ ΑΝΑΜΕΣΆ ΤΟΥΣ???? Κάποτε η Eurovision ήταν ένας μουσικός διαγωνισμός.

Σήμερα μοιάζει περισσότερο με ένα τεράστιο τηλεοπτικό υπερθέαμα όπου η πρόκληση μετράει περισσότερο από το τραγούδι, η εικόνα περισσότερο από τη φωνή και η «ταυτότητα» περισσότερο από την τέχνη.

Μέσα σε φώτα, εφέ, υπερβολή και ατελείωτη woke αισθητική, η μουσική συχνά περνάει σε δεύτερη μοίρα.

Και κάπου εκεί παρουσιάζεται ως «εκπροσώπηση» οτιδήποτε σοκάρει, προκαλεί ή γίνεται viral στα social media. Ο Ακύλας Μυτιληναίος είναι αναμφίβολα ένα παιδί με πορεία, εμπειρίες και προσωπικό αγώνα.

Το ερώτημα όμως δεν είναι το ίδιο το πρόσωπο.

Είναι αν αυτό που βλέπουμε πλέον στη Eurovision εκφράζει πραγματικά τη μουσική ή απλώς μια βιομηχανία εντυπώσεων που ζει από την πρόκληση.

Γιατί τελικά το θέμα δεν είναι ποιος είναι queer, διαφορετικός ή εκκεντρικός.

Το θέμα είναι πως το αυθεντικό τραγούδι έχει αντικατασταθεί από ένα ατελείωτο πανηγύρι εικόνας, marketing και τηλεοπτικού θορύβου.

Ναι, τα εφέ είναι εντυπωσιακά.

Ναι, το show ξέρει να τραβάει βλέμματα.

Αλλά κάπου ανάμεσα στις περσόνες, τα trends και την υπερβολή, χάνεται αυτό που κάποτε λεγόταν απλά… μουσική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους