Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Αντώνης Φωστιέρης 16/5/1953 ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ Ένα παιδί κοιμάται στο μουσείο Εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια.

Τα κόκαλά του φρίξαν απ’ το κρύο Γεμίσαν τρύπες απ’ το πείσμα του αμετάκλητου.

Ένα παιδί σηκώνεται τη νύχτα απ’ το κρεβάτι του Ανοίγει τις κουρτίνες στο φεγγάρι Τ’ άγριο φως το τρόμαξε υπνοβατεί στη στέγη Λίγο ακόμα θ’ ανεβεί στα σύννεφα Λίγο ακόμα θα ξηλώσει τ’ άμφια του Θεού.

Ψέματα ψέματα ένα παιδί κοιμάται στο μουσείο Οι αιώνες κελαρύζουν μέσα του κρύο νερό Οι αιώνες στα μηνίγγια του βουίζουν μέλισσες Μυρμήγκια οι αιώνες γύρω από το στρώμα του Λίγο ακόμα θα ξεσκίσει την κουρτίνα του ύπνου του Θα σηκωθεί ν’ αγκαλιαστούμε κλαίγοντας.

Αν θέλεις να μάθεις για τι πράγμα σου μιλώ, πήγαινε κάποιο πρωί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο όποιας πολιτείας του κόσμου επιθυμείς.

Μην δαπανηθείς σε οτιδήποτε άλλο, μόνο πάρε τους διαδρόμους που βγάζουν σε εκείνο το “παιδί τεσσάρων χιλιάδων ετών” που δεν παίζει και δεν γελά, μονάχα στέκει ακίνητο μες στην ατέλειωτη θαμπάδα του χρόνου σε κάθε μουσείο αυτού του κόσμου.

Ίσως νιώσεις πως μες στα μάτια του έχει την πίκρα του ανεκπλήρωτου, ίσως στις άκρες των χειλιών του τραγουδάει τον καιρό ένα “ηλεκτρικό πουλί στα χείλη της αβύσσου”. Κανείς δεν το ξέρει, μόνο σαν καθαρή και στιγμιαία εντύπωση απομένει πια.

Στάσου και κοίταξέ το που ετοιμάζεται να ξεμυτίσει από τ’ανοιχτό παράθυρο, να ανταμώσει τους αιώνες που του στέρησε το υλικό του.

Μοιάζει με κάθε άλλο παιδί, μοιάζει με εμάς πριν από χρόνια.

Ξέρετε, καμιά φορά αυτό το παιδί και ένα ποίημα κατορθώνουν να μας συγκινήσουν, επειδή μετά από τέσσερις χιλιετίες επιτέλους συναντούμε στην ακινησία τους τον εαυτό μας που μετατοπίζεται αργά, σαν βαρύ και ανυπολόγιστο εκκρεμές προς τη λήθη.

Στάσου και δες, λοιπόν, τι πάει να πει απόλυτη σωματική μαρμαρυγή και πώς ένας ποιητής κατορθώνει να ανοίξει τα χέρια του αρχαίου παιδιού, απελευθερώνοντας μέσα από τις χούφτες του όλους τους ανέμους και όλες μαζί τις πιθανότητες.

Στάσου και κλάψε και τσάκισε με αυτούς τους στίχους του Αντώνη Φωστιέρη, το μικρό θαύμα του αδιανόητου που σε προσμένει, τα μάγια λύσε και χάρισε δυο τρεις λέξεις σε εκείνο που περιμένει την αφήγηση.

Στους δρόμους έξω, μες στην πολυκύμαντη καρδιά εκεί που η ποίηση διδάσκει τρόπους να προσεγγίζει κανείς το ανέφικτο, θα χαθεί το παιδί για πάντα.

Χρόνια μετά, οι στίχοι του Αντώνη Φωστιέρη, στραφταλίζουν σαν λέπια πελώριων ψαριών.

Έχουν με βεβαιότητα κερδίσει ένα μικρό, τόσο δα και για αυτό απέραντο, μερίδιο αθανασίας. Όπως και εκείνο το παιδί των “τεσσάρων χιλιάδων ετών” που επιμένει να με συγκινεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους