Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λύγισαν τα πόδια μου και σωριάστηκα Σε όλη τη διαδρομή από το σπίτι του μέχρι την μάντρα προσπαθούσα να ηρεμήσω τα μέσα μου.

Δεκαπέντε ολόκληρα λεπτά χρειαστήκαμε να πάμε οδηγώντας και το μυαλό μου έκανε αμέσως εικόνα τον Στυλιανό, ένα αγόρι 15 ετών, να κάνει αυτή την διαδρομή με τα πόδια, τέσσερις φορές την ημέρα.

Ξυπνούσε στις τέσσερις το πρωί, να πάει στην μάντρα να φροντίσει τα ζώα, να επιστρέψει σπίτι, να πάρει τα αδέλφια του και να πάει σχολείο.

Σαν σχολνάνε πήγαινε στις οικοδομές δουλεία και μετά ξανά στη μάντρα, πριν να επιστρέψει στο σπίτι του.

Πρόγραμμα που ο ίδιος ο πατέρας μου είπε, όταν καθόμουνα στην αυλή τους.

Θυμάμαι όταν μου έδωσε η μητέρα στο χέρι, το ένα και μοναδικό του τετράδιο, να σπαράζουν όλα μέσα μου, ηφαίστειο και συνονθύλευμα συναισθημάτων.

Ένα τετράδιο για όλα τα μαθήματα και κάθε μέρα γραμμένες σημειώσεις με διαφορετικό χρώμα πένα (πράγμα που προσδιορίζει ότι ούτε τετράδια είχε, ούτε γραφική ύλη.

Ότι του έδιναν, με αυτό έγραφε). Ζήτησα από την μητέρα μια φωτογραφία του.

Σαν αντίκρυσα τα μάτια του σε αυτή, μου ήταν αδύνατο να συγκρατηθώ άλλο.

Προσπαθούσα διακαώς να κρύψω τα δάκρυα μου πίσω από τα μεγάλα μαύρα μου γυαλιά.

Κρατούσα τη φωτογραφία στα χέρια μου, ακούγοντας τους γονείς να μιλάνε ωσάν να μην έχουν χάσει το παιδί τους.

Η μόνη τους έγνοια να λήξει όλο αυτό και να επιστρέψουν τα δύο μικρότερα παιδιά τους, που ανάλαβε το Γραφείο Ευημερίας, προφανώς για να μη έχουν φασαρίες, ελέγχους και δικαστήρια.

Φτάσαμε στην μάντρα και ο πατέρας μου έδειξε το σημείο που βρέθηκε το άψυχο σώμα του Στυλιανού.

Τα πόδια μου κόπηκαν και σωριάστηκα κάτω.

Ξέσπασα σε σπαραγμούς… για τον Στυλιανό και για κάθε παιδί μας που ζει τα ίδια.

Σπάραζα σαν να είναι δικό μου παιδί.

Σπάραζα για τον άδικο χαμό του, αλλά και για την ανικανότητα μας να τον προστατεύσουμε.

Κοίταξα τον ουρανό και ούρλιαζα «Γιατί Θεέ μου, γιατί?» Εικόνα που ακόμα με στοιχειώνει, εφτά χρόνια μετά, ακόμα με στοιχειώνει και θα με στοιχειώνει μέχρι να κλείσουν τα μάτια μου.

Όλοι γνώριζαν.

Όλοι στη κοινότητα.

Όλοι στις υπηρεσίες.

Όλοι στο σχολείο.

ΚΑΝΕΝΑΣ όμως δεν έπραξε το αυτονόητο, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν άπλωσε το χέρι του, σε ένα παιδί που φώναζε για βοήθεια.

Είχαν όλοι κλειστά τα αυτιά και τα μάτια τους.

ΟΛΟΙ συνένοχοι! Κι αν οι κοινωνικοί λειτουργοί καταδικάστηκαν, η δικιά μου οργή δεν καταλαγιάζει. Ο Στυλιανός δεν θα επιστρέψει στη ζωή, δεν θα γίνει άντρας, δεν θα έχει την ευκαιρία να φτιάξει τη ζωή του, να εργαστεί, να φτιάξει οικογένεια, να μεγαλώσει τα δικά του παιδιά του και να τους δώσει την αγάπη που αυτός δεν πήρε ποτέ.

Δεν καταλαγιάζει η οργή μου, γιατί ακόμα και μετά από εφτά χρόνια, νιώθω ακόμα την ίδια ντροπή, που ακόμα δεν κάναμε όσα πρέπει για να μην κλάψουμε κι άλλα παιδιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους