Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρουσίαση βιβλίου: «Το μεταλλασσόμενο μοντέλο συγκρότησης πρωτογενών δομών κατοίκησης του χώρου» 📍21 /05/2026, 19:30 - Αίθουσα «Γιάννης Μαρίνος» του Συλλόγου Οι φίλοι της Μουσικής, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών / Megaron - The Athens Concert Hall ✍ΤΑΣΟΣ ΜΠΙΡΗΣ, ΕΛΕΝΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ, ΠΑΝΟΣ ΕΞΑΡΧΟΠΟΥΛΟΣ 📖ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΠΡΩΤΟΓΕΝΩΝ ΔΟΜΩΝ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ.

Μια πρόταση παιδαγωγίας - διδασκαλίας της Αρχιτεκτονικής Σύνθεσης #Απόσπασμα από τον Τόμο Αʹ: Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ – ΠΡΩΤΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ 📖Όταν, επιτέλους, ένιωσα ότι δεν ήμουν πια μικρό ανέμελο παιδί.

Και ότι έμπαινα σε μια «νέα φάση» Ήταν μια ήρεμη βραδινή στιγμή το καλοκαίρι του 1954 και ενώ είχα μόλις μπει στον δωδέκατο χρόνο της ζωής μου.

Θυμάμαι ότι η μητέρα και ο αδερφός μου είχαν ήδη πάει για ύπνο.

Έτσι ο πατέρας μου και εγώ βρεθήκαμε, για ένα μικρό διάστημα, μόνοι στο «ταρατσάκι» προς τον εσωτερικό ακάλυπτο του σπιτιού μας.

Να συμπληρώσω ότι αυτό τον μικρό υπαίθριο κοινόχρηστο χώρο οριοθετούσαν: η πίσω όψη της διπλοκατοικίας (στον όροφο της οποίας ήταν το σπίτι μας), η πλάγια τυφλή όψη τού –τότε υπό κατασκευή– γιαπιού του νέου κινηματογράφου «Άττικα» και ο ψηλός τυφλός τοίχος ενός διώροφου ετοιμόρροπου λαϊκού νεοκλασικού σπιτιού, ακατοίκητου από καιρό.

Θυμάμαι, ακόμη, ότι μέσα σε αυτό τον θύλακα είχε φυτρώσει μια μεγάλη τούφα γιασεμιού που μοσχοβόλαγε μέσα στη νύχτα.

Στην ήρεμη σιωπή, λοιπόν, άκουσα κάποια στιγμή, σαν ψίθυρο, τη φωνή του Κυπριανού.

Απευθυνόταν σ’ εμένα· ταυτοχρόνως, όμως, φαινόταν σαν να συνομιλούσε και με τον εαυτό του (!) ενώ κοιτούσε προς τον τοίχο του νεοκλασικού: «… Για δες βρε παιδί μου πώς παλιώνει μερικές φορές ειδικά αυτή η αρχιτεκτονική.

Δες πώς φαίνονται οι σκουριασμένες πρόκες και το κοτετσόσυρμα, που συγκρατούν το επίπλαστο διακοσμητικό «κουστούμι» του σπιτιού… Όμως υπάρχει σήμερα μια νέα αρχιτεκτονική, γυμνή απ’ όλα αυτά.

Όπως είναι τα σώματα των αθλητών ή των αρχαίων αγαλμάτων στα μουσεία μας.

Τα θυμάσαι στις εικόνες κάποιων βιβλίων στο γραφείο μου;… Νέα αρχιτεκτονική, που δεν κρύβει το υλικό και τον τρόπο κατασκευής της…» Αυτά περίπου ήταν τα λόγια του ενώ διακόπτονταν από σειρά παύσεων, όπως δείχνουν οι τελείες ανάμεσα στις φράσεις του.

Εγώ, βέβαια, λίγα κατάλαβα από αυτά που εννοούσε.

Θυμάμαι, όμως, ότι κοιτούσα με αμφιβολία (ίσως και κάποιον φόβο;) τον γυμνό άγριο μπετονένιο σκελετό του γιαπιού του νέου κινηματογράφου.

Ταυτοχρόνως, όμως, θυμάμαι και τη γαιώδη φυσική απόχρωση των –ασοβάτιστων ακόμη– τούβλων των μη φερόντων τοίχων του.

Έναν συνδυασμό που, εντούτοις, προσέδιδε στην οικοδομή (ως σύνολο) μια περίεργη ανθρωπιά, ακόμη και μια περίεργη φυσικότητα.

Και διερωτόμουν: Μα τι άραγε συμβαίνει με αυτό το «νέο»; Σε φοβίζει; Ή σε ηρεμεί; Περισσότερα για το βιβλίο στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους