Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΦΩΣ καί ὁ πηλός! «Φωτὸς χορηγός, ἐκ φάους πέλων φάος, τὸν ἐκ γενετῆς ὀμματοῖς Τυφλόν, Λόγε». Τυφλός ἐκ γενετῆς· συγκλονιστικό.

Δέν εἶχε δεῖ ποτέ τό φῶς, πρόσωπα, περιβάλλον… Θυμᾶμαι τήν περίπτωσιν ἐκ γενετῆς τυφλοῦ παιδιοῦ -πού ἤκουα νά λέγῃ στά κηρύγματά του ὁ ἀδελφός τῆς μητρός μου Μυρσίνης, Μητροπολίτης Χίου Χρυσόστομος Β. Γιαλούρης- τό ὁποῖον ἱκέτευε στήν προσευχή του: Θεέ μου, δῶσε μου, Σέ παρακαλῶ, γιά μία στιγμή τά ματάκια μου, νά δῶ τό πρόσωπο τῆς μητέρας μου… Ο Χριστός -μας ενημερώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στο ένατο κεφάλαιο (στίχοι 1-38)- περνώντας από την Ιερουσαλήμ, συνήντησε τυφλόν εκ γενετής. Οι Μαθηταί Του διαπορούν: «Κύριε, ποιος ημάρτησε, αυτός ή οι γονείς του, για να γεννηθή τυφλός;». «Ούτε, αυτός, ούτε οι γονείς του, αλλά για να φανερωθούν τα Έργα του Θεού» τους απήντησε και πτύων κατά γης, εδημιούργησε πηλό, τον οποίον άλειψε στο σημείο των ανυπάρκτων οφθαλμών, συνιστώντας του να μεταβή στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ να πλυθή.

Ο τρόπος αυτός -θαυματουργικής θεραπείας- μας θυμίζει την Δημιουργία του ανθρώπου. Ο Δημιουργός πλάθει τον Αδάμ από χώμα -αυτό άλλωστε σημαίνει το όνομα- και τώρα ο Ίδιος, ο Σαρκωμένος Θεός, πλάθει μάτια στον εκ γενετής τυφλό, πάλι από πηλόν! Ένας ο Θεός τότε, τώρα, πάντοτε!.. Στέλνοντάς τον στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, δοκιμάζει την πίστη του.

Σέβεται το αυτεξούσιο του δημιουργήματός Tου και ζητεί την δική του εκουσία συμμετοχή στο θαύμα. Ο Τυφλός έμπλεως πίστεως, υπακούει στην εντολή του Θεού, μεταβαίνει, νίπτεται και επιστρέφει βλέπων! Βλέπει το φως, βλέπει πρόσωπα και γίνεται στόχος της κακότητος εκείνων που με ζήλο και φανατισμό πιστεύουν.

Η νοσηρή θρησκευτικότης τους δεσμεύει τα μάτια της ψυχής, εξαφανίζοντας την όποια διάκρισιν.

Aπομακρύνει, εν τέλει, από τον Θεό, την πηγή της αγάπης και της καταλλαγής.

Η ζωή του πρώην Τυφλού δυσκολότερη γίνεται... Ήδη οι γονείς του φοβούνται να ομολογήσουν το θαύμα και διπλωματικώς απαντούν: «… Aυτός ηλικίαν έχει, αυτόν ερωτήσατε…». Ό ίδιος πεπαρρησιασμένως ομολογεί, καθώς πλέον βλέπει σωματικώς και ψυχικώς! Οι συγκεκριμένοι παραμένουν και εμμένουν στην πνευματική τύφλωσή τους.

Αρνούνται το θαύμα και κατηγορούν τον Κύριον ως… αμαρτωλόν -άπαγε της βλασφημίας- επειδή έφτιαξε πηλό την ημέρα του Σαββάτου! Στην εθελοτυφλία τους απαντά ο ιαθείς, με αποστομωτικόν ερώτημα: «Δεν δέχεσθε τον Ιησούν ως απεσταλμένο του Θεού;». Η πνευματική τύφλωση, δίδυμη αδελφή του εγωισμού, τους υπαγορεύει να εκφρασθούν υπεροπτικώς: «Εσύ που γεννήθηκες μέσα στην αμαρτία, τολμάς να μας διδάσκης;» και με τα λόγια αυτά τον απέπεμψαν.

Όταν το πληροφορήθηκε ο Κύριος, τον ρώτησε: «Πιστεύεις εις τον Υιόν του Θεού;»· για να λάβη εν είδει ερωτήσεως την απάντησή του: «Ποιος είναι, Κύριε, για να πιστέψω σ’ αυτόν;». Όταν ο Κύριος του αποκαλύπτεται, εκείνος υποκαρδίως αναφωνεί: «Πιστεύω, Κύριε» και τον προσκυνεί!.. Αναγνωρίζει και προσκυνεί την θεότητα του Κυρίου.

Άρα, με την πίστη, χρειάζεται και η ομολογία της, για να γίνουμε αντάξια παιδιά Του.

Όταν ομολογήσουμε τον Κύριον ενώπιον των συνανθρώπων, θα μας ομολογήση και Εκείνος έμπροσθεν του Πατρός Του, όπως μας έχει υποσχεθεί.

Εμείς που ευεργετούμεθα καθημερινώς από τον Θεόν, συχνά-πυκνά ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε να Tον ομολογήσουμε... Βάζουμε τα συμφέροντά μας πάνω από τον Θεόν, ενδόμυχα πιστεύοντας ότι βεβαίως Εκείνος θα μας καταλάβη.

Nαι, αλλά θα δη και την πίστη και τις προτεραιότητές μας και δεν θα πάψη ποικιλοτρόπως να μας υπενθυμίζη ότι είναι το Φως του κόσμου.

Το κεντρικό νόημα και μήνυμα της περικοπής, αποτελεί και τον αποχρώντα λόγο, για τον οποίον η Εκκλησία μας την έχει συμπεριλάβει στον κύκλο των Kυριακών του Πεντηκοσταρίου: «Όταν εν τω κόσμω ω, φως ειμί του κόσμου». Ο Χριστός είναι το Φως του κόσμου, Eκείνος που μπορεί να ανοίξη τα πνευματικά μάτια μας, ώστε να δούμε την ουσιαστική διάσταση των προβλημάτων μας, την ακριβή κατάσταση της ψυχής μας. Κοντάκιον Ἦχος δ’ Ἐπεφάνης σήμερον... Τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα πεπηρωμένος, σοὶ Χριστὲ προσέρχομαι, ὡς ὁ τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ἐν μετανοίᾳ κραυγάζων σοι· Σὺ τῶν ἐν σκότει τὸ φῶς τὸ ὑπέρλαμπρον. Μεγαλυνάριον Ἤνοιξας Σωτήρ μου τοὺς ὀφθαλμούς, τοῦ τυφλοῦ ἐκ μήτρας, ὡς φιλάνθρωπος πλαστουργός, τοῦ πηλοῦ τῇ χρήσει καὶ Σιλωὰμ τῇ νίψει· διό σε ὡμολόγει, Θεὸν καὶ Κύριον.

Ἐ μ μ α ν ο υ ή λ M ε λ ι ν ό ς Θεολόγος Συγγραφεύς Διευθυντής τῆς Bιβλιοθήκης τῆς ῾Iερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Eκκλησίας τῆς ῾Eλλάδος e-mail: manolismelinos@gmail.com http//: www.manolismelinos.com

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους