Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Δημοτική Πινακοθήκη Λάρνακας φιλοξενεί την αναδρομική έκθεση του Ανδρέα Παρασκευά με τίτλο «Μαρτυρίες ενός αθέατου χρόνου». Ο Ανδρέας Παρασκευά γεννήθηκε στη Λευκωσία.

Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών.

Φοίτησε στα εργαστήρια των Δημήτρη Μυταρά, Τριαντάφυλλου Πατρασκίδη και Παναγιώτη Τέτση.

Στο εργαστήριο του τελευταίου έκανε και το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών του, στον τομέα της ζωγραφικής και αποφοίτησε με Άριστα.

Σπούδασε επίσης σκηνογραφία στο εργαστήριο του Βασίλη Βασιλειάδη και χαρακτική στο εργαστήριο του Θανάση Εξαρχόπουλου.

Εργάστηκε για τρία χρόνια στην Εθνική Λυρική Σκηνή Αθηνών.

Από το 1999 ζει μόνιμα στη Λάρνακα και εργάζεται ως καθηγητής Τέχνης στη Μέση εκπαίδευση.

Γράφει η επιμελήτρια της έκθεσης στο εισαγωγικό σημείωμα του καταλόγου της έκθεσης: «Η αναδρομική αυτή παρουσίαση αναδεικνύει ένα έργο συνεκτικό και εξελισσόμενο, στο οποίο η σκηνοθετημένη αφήγηση μετασχηματίζεται σταδιακά σε εσωτερική αναζήτηση και, τελικά, σε ώριμη στοχαστική σύνθεση.

Οι «Μαρτυρίες ενός Αθέατου Χρόνου» δεν ανακαλούν μόνο παρελθόντα βιώματα, καθιστούν ορατή τη διάρκεια της ανθρώπινης εμπειρίας, εκείνη που παραμένει αθέατη, αλλά διαμορφώνει την παρουσία μας στον κόσμο». Κατά τη χθεσινή διάρκεια της παρουσίασης της έκθεσης χτες το πρωί, στην παρουσία του καλλιτέχνη και της επιμελήτριας, ένας συγκεκριμένος πίνακας τράβηξε την προσοχή μου.

Είχε τίτλο «Μανώλη» και απεικονίζει μια γυναίκα μ’ ένα γάτο στην αγκαλιά.

Αμέσως έκανα τον συνειρμό με το έργο του Γιώργου Νεοφύτου «Μανώλη». Μιλώντας με τον Ανδρέα Παρασκευά μου επιβεβαίωσε ότι η έμπνευση είναι όντως από το ομώνυμο έργο. Το Φθινόπωρο του ‘13 είχα ανεβάσει το έργο αυτό στον Πολυχώρο ΕΣΤΙΑ. Η Ιωάννα Σιαφκάλη είχε κάνει μια καταπληκτική ερμηνεία για την οποία άλλωστε είχε βραβευτεί με το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας ΘΟΚ.

Πρώτη διδάξασα βέβαια η σπουδαία Δέσποινα Μπεμπεδέλη σε μια τηλεοπτική ερμηνεία που άφησε εποχή. «Κάποτε, μετά από μια παράσταση, αισθάνομαι ότι θέλω να αποτυπώσω κάτι από την αίσθηση που πήρα» μου είπε κατ’ ιδίαν ο καλλιτέχνης.

Άλλωστε στο σημείωμά του, στον κατάλογο της έκθεσης, γράφει: «Πολλοί λένε πως η δουλειά μου είναι καταθλιπτική.

Ίσως όμως αυτό που τους βαραίνει δεν είναι τα έργα μου, αλλά ο καθρέφτης που τους κρατώ.

Η ανθρώπινη ζωή έχει μέσα της φθορά, απώλεια και μοναξιά, έχει όμως και τρυφερότητα, αντοχή, φως που επιμένει.

Αν η τέχνη μου αγγίζει το σκοτάδι, το κάνει όχι για να το δοξάσει, αλλά για να το αναγνωρίσει. Γιατί μόνο όταν κοιτάξεις κατάματα τη σκιά μπορείς να καταλάβεις πόσο πολύτιμη είναι η λάμψη». Α.Π.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους