📖 LIFO ✍🏼 Λουίζα Αρκουμανέα «Όμως ο Σκουρλέτης το φαντάζεται. Ανοίγει ένα μυστικό πέρασμα και μας καλεί να το διασχίσουμε, αφήνοντας πίσω οικείες αντιλήψεις και βεβαιότητες. Δημιουργεί έναν χώρο...
📖 LIFO ✍🏼 Λουίζα Αρκουμανέα «Όμως ο Σκουρλέτης το φαντάζεται. Ανοίγει ένα μυστικό πέρασμα και μας καλεί να το διασχίσουμε, αφήνοντας πίσω οικείες αντιλήψεις και βεβαιότητες.
Δημιουργεί έναν χώρο δυνητικότητας, που επιτρέπει στο Άλλο να ανασάνει και να ενσαρκωθεί άφοβα.
Καθιστά φυσικό το αδιανόητο.» «Η σκηνοθεσία αρνείται την ηθογραφία.
Αγκαλιάζει με θέρμη την παράδοση, μπολιάζοντάς τη γόνιμα με παλιές και σύγχρονες αναφορές: εδώ οι «Τέσσερις Εποχές» του Τσαρούχη συναντούν τους Ολλανδούς ζωγράφους τοπίων, οι ηθοποιοί των μπουλουκιών χορεύουν σε στυλ Lady Gaga, τα παραδοσιακά της Κύπρου και της Λέσβου τραγουδιούνται σε queer πλαίσιο, όλα τα στοιχεία και τα σημεία, όμως, δένουν αρμονικά μεταξύ τους συνθέτοντας ένα άρρηκτο σύνολο, που μετεωρίζεται αβίαστα (για να συνεχίσουμε την ορολογία του Σταυρίδη), όπως και ο θεατής, μεταξύ τού «εδώ» και του (συμβολικού) «αλλού», του «τώρα» και του «άλλοτε». Μετεωρισμός γλυκός που συνομιλεί αφαιρετικά με τη φόρμα του λαϊκού θεάτρου, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει εκ νέου τη λάμψη των ξεχασμένων στίχων, έτσι όπως αυτοί εκφέρονται, με τόση κατακτημένη φυσικότητα, από τους ηθοποιούς.» «Κύματα στοργικής μέριμνας εκπέμπει σύσσωμος ο θίασος (Άγγελος Αλαφογιάννης, Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Άννια Λεμπεντένκο, Νίκος Μανωλάς, Μελίνα Πολυζώνη). Όλοι τόσο νέοι και αφοσιωμένοι, μοιάζουν πραγματικά να εισήλθαν με πάθος στο πεδίο μιας γλώσσας που τους είναι μακρινή και άγνωστη: τη δούλεψαν, την κατανόησαν και τη μετέφεραν σε μας απαλλαγμένη από κάθε επιτήδευση.
Είναι ανακουφιστικά παράξενη, ομολογουμένως, αυτή η αίσθηση αρυτίδωτης διαμεσολάβησης για τον θεατή: η αφέλεια και η αθωότητα των ηθοποιών μεταμορφώνει το παλιό σε φρεσκογεννημένο, αποδεικνύοντας ότι τα καταπονημένα μέλη της παράδοσης μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκτιναχθούν και σ’ ευφρόσυνους χορούς να επιδοθούν, αρκεί να το επιδιώξουμε.
Όχι επιστροφή στις ρίζες, αλλά δημιουργία ριζωμάτων, όπως θα έλεγε και ο Ντελέζ, εφόσον «το ρίζωμα είναι ένωση, μόνο ένωση». Μέσα απ’ αυτές τις ενώσεις και τις μεταστροφές, τους νοητικούς πειραματισμούς και τα ψυχικά άλματα, μπορεί εν τέλει το ξένο να καταστεί οικείο: κέρδος ανεκτίμητο που το θέατρο μπορεί, όπως εδώ, γενναιόδωρα να προσφέρει.»
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους