Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΤΑΝ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΗΤΑΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 24 και 25 Μάη 1976 Η πρώτη νεκρή της αστικής δημοκρατίας και της κοινοβουλευτικής νομιμότητας.

Οταν τα σωματεία βάσης ήταν σωματεία των εργατών , που αντιστέκονταν στην υποτέλεια , στις συνδικαλιστικές παρατάξεις ,στους κομματικούς μηχανισμούς ,στην εργοδοσία , στο κράτος.

Ο νόμος 330/76 ήρθε ακριβώς για να κατασταλούν οι άγριες απεργίες και να αναχαιτιστεί η κίνηση για τη δημιουργία εργοστασιακών σωματείων που προέβαλε διαφορετικές μορφές οργάνωσης (όπως το σωματείο κατά επιχείρηση, με αμεσοδημοκρατία και ανακλητότητα των συντονιστικών επιτροπών) και τρόπους δράσης (στάσεις εργασίας, καταλήψεις εργοστασίων, εργασιακών χώρων και δρόμων). Ο Μάης αυτής της χρονιάς σημαδεύεται από μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις, που κορυφώνονται στις 24 και 25 Μάη 1976.

Πρόκειται για την μεγαλύτερη πανεργατική απεργιακή κινητοποίηση εδώ και 10ετίες, ενάντια στον νόμο 330.

Η απεργία είναι 48ωρη και την πρώτη μέρα σημειώνει επιτυχία 80-100%. Παίρνουν μέρος γύρω στις 500.000 εργαζόμενοι.

Περίπου 100.000 άτομα συμμετέχουν σε συγκέντρωση στην Αθήνα.

Στις 25 Μάη, ξεκινάει συγκέντρωση οικοδόμων, παρά τις αντιρρήσεις της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας που εξελίσσεται αρχικά σε πορεία στο κέντρο της Αθήνας.

Οι οικοδόμοι ενώνονται με χιλιάδες διαδηλωτές που έρχονται πεζοί και εξαγριωμένοι οι περισσότεροι από τις εργατικές συνοικίες της Αθήνας γεμίζοντας ασφυκτικά όλο το κέντρο της πόλης.

Ξεσπούν άγριες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, όταν επιχειρείται πορεία προς το τότε υπουργείο απασχόλησης.

Οι συγκρούσεις συνεχίζονται ως αργά το βράδυ, κύρια γύρω από τη περιοχή του Πολυτεχνείου.

Τραυματίζονται δεκάδες απεργοί και διαδηλωτές καθώς και μπάτσοι.

Συλλαμβάνονται δεκάδες διαδηλωτές, ενώ δολοφονείται μια εργάτρια, η Αναστασία Τσιβίκα.

Η πρώτη νεκρή της αστικής δημοκρατίας και της κοινοβουλευτικής νομιμότητας.

Η περίπτωση της ξεχασμένης, πρώτης νεκρής της Μεταπολίτευσης, είναι απ’ αυτή την άποψη εξαιρετικά διαφωτιστική.

Παρόλο που σκοτώθηκε στο κέντρο της Αθήνας από αφηνιασμένο τεθωρακισμένο όχημα της αστυνομίας ( “αύρα”) κατά τη διάρκεια των μαζικών εργατικών ταραχών της 25ης Μαΐου 1976 κατά του ν.330, η 66χρονη πλανόδια μικροπωλήτρια (“ζητιάνα” τη χαρακτήρισε η επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση), Αναστασία Τσιβίκα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για ανάδειξή της σε σύμβολο της καταστολής του εργατικού κινήματος από το αστικό κράτος.

Όλος ο τύπος της επόμενης μιλά για προσχεδιασμένα έκτροπα, για φασίστες, προβοκάτορες κλπ.

Στις εφημερίδες όμως κανείς δεν θα βρει κάποιο συγκεκριμένο στοιχείο που να δείχνει ότι αυτοί που αντιστάθηκαν στην βία των κρατικών δυνάμεων καταστολής ήταν προβοκάτορες και όχι απεργοί και διαδηλωτές.

Τις καταγγελίες αυτές για προβοκάτορες χρησιμοποιεί περισσότερο από όλους το ΚΚΕ.

Δεν έφτανε η επίσκεψη των στελεχών του στην αστυνομία και η δήλωση υπακοής σ’ αυτήν, ακολουθεί και μια φιλολογία προβοκατορολογίας.

Άλλωστε, προβοκάτορες είναι όσοι στέκονται εμπόδιο στη συνδιαλλαγή ανάμεσα στο κράτος και τους εξουσιαστικούς σχηματισμούς.

Η διατήρηση της επιθυμητής για το κράτος και τα αφεντικά, κοινωνικής ειρήνης, χτίζεται μέσα από την διανομή και αναδιανομή των κοινωνικών χώρων και των ανθρώπων που βρίσκονται σ’ αυτούς.

Είναι κάτι που φαίνεται στην ανακοίνωση του ΚΚΕ, όπου ξεκάθαρα μιλά για «κύκλους της ανωμαλίας». Ανωμαλία και ομαλότητα.

Δύο λέξεις που ορίζουν την αντικρατική και την κρατική διάσταση, ξέρουμε καλά ποιοι είναι στην πραγματικότητα αυτοί που προβοκάρουν το πάθος των ανθρώπων για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Την πραγματικότητα αυτής της σημαντικής κοινωνικής σύγκρουσης αποκαλύπτουν, εκτός των άλλων, και τα ονόματα των 150 αγωνιστών που συνελήφθησαν στα επεισόδια και από τους οποίους οι 37 οδηγήθηκαν στα δικαστήρια.

Τα ονόματα αυτά δημοσίευσε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία στις 25/8/1976 με τίτλο: ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑΣ.

Τελικά όμως το κείμενο με τα ονόματα και τα επαγγέλματα μαρτυρεί ότι προβοκάτσια είναι αυτά που με τόσο πηχυαίους τίτλους και χωρίς στοιχεία γράφονταν, προκειμένου να «περάσει» η άποψη του κράτους και να «θαφτεί» η αντίσταση των εργαζόμενων.

Χαρακτηριστικά, αναφέρονται συλλήψεις οικοδόμων, φοιτητών, μαθητών, σπουδαστών, ιδιωτικών υπάλληλων, εργατών και τεχνιτών, ακόμα και τριών επιστημόνων(!). Τέσσερις μέρες μετά τις συγκρούσεις 37 από τους συλληφθέντες οδηγούνται στα δικαστήρια, με τις κατηγορίες της θρασύτητας κατά της αρχής, διατάραξη κοινής ειρήνης, πρόκληση κινδύνου με λιθοβολισμό κ.ά. Η απόφαση που εκδίδεται πέντε μέρες αργότερα καταδικάζει τους 30 σε ποινές από 5 μήνες έως 2 χρόνια.

Άλλοι καιροί, άλλα κουράγια, άλλες γενιές.

Άφησαν παρακαταθήκες τους αγώνες τους.

Άφησαν και τους νεκρούς τους για να θυμόμαστε.

Πέρασε καιρός από τότε.

Τι άλλαξε; Η αστική δημοκρατία και η νομιμότητά της είναι η ίδια που σήμερα ισοπεδώνει κυριολεκτικά ολόκληρη την κοινωνία.

Μετά 46 χρόνια βρισκόμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με την επίθεση στα εργατικά και κοινωνικά μας δικαιώματα.

Είτε από τα δεξιά είτε από τα «αριστερά». «Το σύστημα έχει κι άλλα συστήματα φριχτά». Μόνο η ταξική πάλη μένει κι οφείλει να είναι συνεχής, αδιαπραγμάτευτη, ανυποχώρητη, εξεγερσιακή κι ανατρεπτική.

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

ΥΓ.Έτος 1976 κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, πρωθυπουργός είναι ο Κων.

Καραμανλής και υπουργός Εργασίας ο Κων.Λάσκαρης , ο οποίος υπερασπιζόμενος το νομοσχέδιο, δηλώνει το ανεπανάληπτο :ότι δεν υπάρχει πλέον «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και δηλώνει στους δημοσιογράφους: «Δεν θα επιτρέψομεν την πάλην των τάξεων»! Πηγές:inred, ios Ελευθεροτυπίας,Διαδρομή Ελευθερίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους