Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ζαΐρ Βεντούρα Φίλιο, γνωστός σε όλο τον κόσμο ως Ζαϊρζίνιο, γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1944 στο Ρίο ντε Τζανέιρο και ανδρώθηκε δίπλα ακριβώς στο γήπεδο της Μποταφόγκο.

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1958, σε ηλικία 13 χρόνων, ως ball boy της πρώτης ομάδας, και έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στα δεκαπέντε του.

Το είδωλό του ήταν ο Γκαρίντσα, ο οποίος είχε τη θέση του δεξιού εξτρέμ τόσο στη Μποταφόγκο όσο και στην εθνική Βραζιλίας, αναγκάζοντας τον νεαρό Ζαϊρζίνιο να παίζει αρχικά αριστερά ή ως κεντρικός επιθετικός.

Μόνο όταν αποσύρθηκε ο Γκαρίντσα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, πήρε τη θέση του ειδώλου του στα δεξιά και μετατράπηκε σε έναν world class ποδοσφαιριστή.

Γρήγορος, επιδέξιος και με πολύ καλή σωματική διάπλαση, ο Ζαϊρζίνιο ήταν γνωστός για την ικανότητά του στο τελείωμα των φάσεων και το δυνατό του σουτ.

Μπορούσε να παίξει με άνεση σε όλες τις θέσεις από τη μέση και μπροστά. Στη Μποταφόγκο σκόραρε 189 γκολ σε 411 αγώνες, καθιστώντας τον έναν από τους κορυφαίους σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.

Οι δημοσιογράφοι και οι ιστορικοί του αθλήματος τον κατατάσσουν ανάμεσα στους πιο ολοκληρωμένους επιθετικούς που πάτησαν ποτέ γήπεδο, τοποθετώντας τον στη θέση 27 στη λίστα των 100 μεγαλύτερων παικτών του 20ού αιώνα του περιοδικού World Soccer Τίποτα, όμως, δεν συνοψίζει καλύτερα τη καριέρα του Ζαϊρζίνιο από αυτά που έκανε στο Μεξικό το 1970.

Είναι ένας από μόλις δύο παίκτες στην ιστορία που έχουν σκοράρει σε κάθε αγώνα ενός Παγκόσμιου Κυπέλλου — ο Αλσίδες Γκίτζια της Ουρουγουάης σκόραρε 4 γκολ σε 4 αγώνες το 1950, αλλά ο Ζαϊρζίνιο σκόραρε 7 σε 6 το 1970.

Από την πρεμιέρα απέναντι στην Τσεχοσλοβακία μέχρι τον τελικό στο Αζτέκα, όπου έκανε το 3-1 εναντίον της Ιταλίας, το παρατσούκλι «Furacão da Copa» — ο Τυφώνας του Κυπέλλου — τα λέει όλα. «Ο Ζαϊρζίνιο ήταν η δύναμή μας, η εκρηκτικότητά μας.

Ήταν ο Τυφώνας. Ο Τυφώνας του Κυπέλλου», δήλωσε ο θρύλος της Βραζιλίας Ριβελίνο. «Ο Ζαϊρζίνιο ήταν ένας πολύ δυνατός παίκτης και έκανε ένα τέλειο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να του δώσει λιγότερο από 10 στα 10», πρόσθεσε ο συμπαίκτης του Κλοντοάλντο. Ο Τοστάο, κεντρικός επιθετικός της εθνικής, έδωσε μια πιο γενικά εικόνα του Ζαϊρζίνιο: «Όταν οι άνθρωποι μιλούν για τους μεγαλύτερους επιθετικούς στην ιστορία, ποτέ δεν τον θυμούνται.

Φαίνεται σαν να ήταν ένας απλός επιθετικός που είχε τη στιγμή του μόνο στο 1970, αλλά ήταν πολύ περισσότερα από αυτό.

Είχε ταχύτητα, δύναμη και υψηλή τεχνική.» Ο ίδιος ο Ζαϊρζίνιο μίλησε με περηφάνια για εκείνο το επίτευγμα: «Όλα μου τα γκολ ήταν ιδιαίτερα σημαντικά γιατί αυτό ήταν το αποκορύφωμα της καριέρας μου.

Ήμουν ο Τυφώνας του Κυπέλλου, έχοντας σκοράρει εφτά γκολ σε έξι αγώνες.

Από τα πρώτα δύο γκολ κόντρα στην Τσεχοσλοβακία μέχρι το τελευταίο κόντρα στην Ιταλία, όλα έχουν μεγάλη σημασία για μένα.» Η καριέρα του Ζαϊρζίνιο ήταν γεμάτη τίτλους σε όλα τα επίπεδα: Με τη Μποταφόγκο κατέκτησε τέσσερις φορές το Πρωτάθλημα Ρίο ντε Τζανέιρο (1961, 1962, 1967, 1968) και μία το Πρωτάθλημα Βραζιλίας (1968) Με την Κρουζέιρο έφτασε στο αποκορύφωμα του σε συλλογικό επίπεδο με τη κατάκτηση του Κόπα Λιμπερταδόρες το 1976, σκοράροντας 12 γκολ στο τουρνουά (2ος σκόρερ της διοργάνωσης). Σε μία εποχή που κυριαρχούσαν οι ομάδες από την Αργεντινή και την Ουρουγουάη η Κρουζέιρο έγινε μόλις η δεύτερη Βραζιλιάνικη ομάδα που φτάνει στη κορυφή του Νοτιοαμερικανικού ποδόσφαιρου μετα τη Σάντος του Πελέ τη διετία 1962, 1963.

Με τη Κρουζέιρο επίσης κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Μινέιρο το 1976. Ο Ζαϊρζίνιο έμεινε μόλις ένα χρόνο στη Κρουζέιρο κατάφερε όμως να πετύχει 31 γκολ σε 43 εμφανίσεις.

Είχε επίσης και ένα και όχι τόσο γεμάτο πέρασμα από τη Μαρσέιγ τη σεζόν 1975-75 γράφοντας 18 συμμετοχές και 9 γκολ.

Μετά το τέλος της καριέρας του, ο Ζαϊρζίνιο στράφηκε στη προπονητική, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία από πλευράς αποτελεσμάτων και τίτλων.

Μπορεί όμως να υπερηφανεύεται στο ότι ήταν δική του η ανακάλυψη του Ρονάλντο σε ηλικία 13 ετών, τον οποίο σύστησε στην Κρουζέιρο και στην εθνική ομάδα νέων ανοίγοντας του ουσιαστικά τον δρόμο για τη λαμπρή καριέρα που ακολούθησε. «Μπορώ να πω μόνο ότι σήμερα λείπουν τα αστέρια στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο.

Το 1970, είχαμε πρακτικά 11 αστέρια μέσα στο γήπεδο.

Ήμασταν η μόνη ομάδα που είχε πέντε δεκάρια να παίζουν μαζί.» αναφέρει προβληματισμένος για τη κατάσταση που επικρατεί στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Ο Τυφώνας της Βραζιλίας παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα σύμβολα εκείνης εποχής και εκείνης της ομάδας -πιθανότατα της κορυφαίας- που είδε ποτέ ο πλανήτης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους