Original Post

Πλήρες Κείμενο:

(Του προσωπικού μου #Rebranding συνέχεια σήμερα Δευτέρα. Καλή εβδομάδα!. It's not #JustMyTwoCents, it's #JustMyTwoEuros worth). Σε πείσμα των καταστροφολόγων, σήμερα Δευτέρα δεν έχει καταστραφεί η χώρα επειδή το βράδυ του Σαββάτου ακούσαμε και είδαμε τον συμπαθέστατο #Ακύλα να καταβάλλει μια τιμιότατη προσπάθεια να εκπροσωπήσει την Ελλάδα εκτός συνόρων.

Και τα κατάφερε μια χαρά.

Και μπράβο του.

Δεν δίνω μπράβο όμως σε όσους, μην έχοντας ίχνος ενσυναίσθησης, έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να βγάλουν την κακία τους.

Την ίδια κακία που έβγαλαν και για την Αντιγόνη από την Κύπρο μας. «Σακίρα της κακιάς ώρας» την αποκάλεσαν στα τοξικά σχόλια (και το «Σακίρα της κακιάς ώρας» είναι από τα πιο… ευγενικά που διάβασα). Παρεμπιπτόντως, σήμερα Δευτέρα δεν έχει αλλάξει ο... προσανατολισμός μας επειδή είδαμε Eurovision.

Τουλάχιστον όχι ο δικός μου.

Εξακολουθώ να έλκομαι από κυρίες. ( - ναι βρε Nicole μου, κούκλα μου, θα τα πούμε μετά, ναι; - Γεια σου Μόνικα, σε κλείνω τώρα, γράφω κάτι. - Έλα μου Gal, μιλάω στην άλλη γραμμή, γεια… θα τα πούμε απόψε...) Αντιθέτως, όσο οι εθισμένοι στις φακές αναλώνονταν σε σχόλια για τη Eurovision, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο μιας σοβαρότατης διεθνούς συνάντησης στη Μεσσηνία: του **Europe–Gulf Forum** στο Costa Navarino.

Εκεί όπου δεν συζητούσαν αν ένα τραγούδι ήταν αρκετά εθνικό, αν ένα σκηνικό ήταν αρκετά σοβαρό ή αν ο καλλιτέχνης είχε την έγκριση των πληκτρολογιακών επιθεωρητών πατριωτισμού.

Συζητούσαν για Ευρώπη και τον Περσικό Κόλπο.

Για ασφάλεια.

Για ενέργεια.

Για επενδύσεις.

Για ναυτιλία.

Για εμπορικούς διαδρόμους.

Για τη θέση της Μεσογείου μέσα σε έναν κόσμο που αναδιατάσσεται μπροστά στα μάτια μας. Το Europe–Gulf Forum φιλοξενήθηκε στην Costa Navarino από τις 15 έως τις 17 Μαΐου 2026 και προβλήθηκε ως πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας μόνιμης πλατφόρμας διαλόγου ανάμεσα στην Ευρώπη και τις χώρες του Κόλπου.

Στο περιθώριό του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε συναντήσεις με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, τον πρόεδρο της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπ και τον αντιπρόεδρο της βρετανικής κυβέρνησης Ντέιβιντ Λάμι.

Παρούσα ήταν και η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, με το φόρουμ να συνδέεται ευρύτερα με τη στρατηγική συζήτηση για τη Μεσόγειο, τον Κόλπο, την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών και τον ρόλο της περιοχής ως διαδρόμου ανάμεσα σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Ασία.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, θα μου πείτε.

Ποιος να ασχοληθεί με την Ευρώπη, τον Κόλπο, τη ναυτιλία, την ενέργεια, τα Στενά του Ορμούζ, την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών, τις επενδύσεις και τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, όταν μπορεί να κάνει υψηλή στρατηγική ανάλυση για τη Eurovision από τον καναπέ; Ποιος να δει ότι η Ελλάδα, με όλα τα προβλήματά της, προσπαθεί να σταθεί ως κόμβος ανάμεσα στην Ευρώπη, τη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τον Κόλπο; Ποιος να παρατηρήσει ότι τέτοιες συναντήσεις δείχνουν πως η χώρα μας δεν είναι απλώς ένας τουριστικός προορισμός με ωραία ηλιοβασιλέματα, αλλά μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος διπλωματίας, οικονομίας, ασφάλειας και στρατηγικής σύνδεσης; Όχι.

Εμείς έχουμε σοβαρότερα θέματα.

Να βρούμε ποιον θα χλευάσουμε σήμερα.

Εδώ είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Όχι η Eurovision.

Όχι ο Ακύλας.

Όχι η Αντιγόνη.

Όχι το τραγούδι.

Όχι το φόρεμα.

Όχι η σκηνή.

Το πρόβλημα είναι ότι ένα μέρος της κοινωνίας έχει εκπαιδευτεί να αντιδρά μόνο με χλεύη.

Να μην κρίνει, αλλά να καταδικάζει.

Να μην σχολιάζει, αλλά να εκτονώνεται.

Να μην έχει άποψη, αλλά να ψάχνει θύμα.

Και κάθε φορά που κάποιος βγαίνει μπροστά, είτε λέγεται Ακύλας είτε Αντιγόνη είτε οτιδήποτε άλλο, ενεργοποιείται το ίδιο γνωστό τσίρκο: οι επαγγελματίες της ειρωνείας, οι στρατηγοί του καναπέ, οι αλάνθαστοι των σχολίων, οι αυτόκλητοι φρουροί της εθνικής αξιοπρέπειας με πληκτρολόγιο, καφέ και μηδενική ευθύνη.

Η κριτική είναι θεμιτή.

Η κακία δεν είναι κριτική.

Το χιούμορ είναι ευπρόσδεκτο.

Η ανθρωποφαγία δεν είναι χιούμορ.

Η διαφωνία είναι πολιτισμός.

Η τοξικότητα είναι απλώς φτήνια με σύνδεση στο ίντερνετ.

Και, ξέρετε κάτι; Μια χώρα δεν καταστρέφεται επειδή ένα τραγούδι δεν άρεσε σε όλους.

Μια χώρα καταστρέφεται όταν χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το σημαντικό από το ασήμαντο.

Όταν θεωρεί εθνικό ζήτημα τη Eurovision και περνά στα ψιλά τις πραγματικές γεωπολιτικές εξελίξεις.

Όταν φωνάζει για τα φώτα της σκηνής και δεν βλέπει τους χάρτες που αλλάζουν πίσω από την κουρτίνα. Ο Ακύλας και η Αντιγόνη έκαναν τη δουλειά τους.

ΤΙΜΙΑ μάλιστα.

Βγήκαν, εκτέθηκαν, προσπάθησαν, εκπροσώπησαν τις χώρες μας, στάθηκαν στη σκηνή και κρίθηκαν.

Έτσι γίνεται.

Αυτό είναι το τίμιο μέρος της υπόθεσης.

Οι υπόλοιποι ας αναρωτηθούν αν η δική τους συμμετοχή στα κοινά εξαντλείται στο να πληγώνουν ανθρώπους που δεν τους έφταιξαν σε τίποτα.

Γιατί, τελικά, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μας άρεσε η Eurovision.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούμε, έστω και για λίγα λεπτά, να σταματήσουμε να είμαστε μικρόψυχοι θεατές και να γίνουμε σοβαροί πολίτες. Καλή εβδομάδα, λοιπόν. Η χώρα δεν καταστράφηκε. Αλλά η σοβαρότητα, όπως πάντα, χρειάζεται υπεράσπιση. https://www.ekirikas.com/oi-synantiseis-mitsotaki-sto-perithor/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους