Δεν έχω τη μεγάλη εμπειρία στη δημόσια εκπαίδευση. Έχω, όμως τεράστια εμπειρία στην ιδιωτική εκπαίδευση και σ’ αυτό που οι θεωρίες ηγεσίας αποκαλούν «συνοχή ομάδας» (team cohesion). Δεν πρόκειται για...

Πλήρες Κείμενο:

Δεν έχω τη μεγάλη εμπειρία στη δημόσια εκπαίδευση. Έχω, όμως τεράστια εμπειρία στην ιδιωτική εκπαίδευση και σ’ αυτό που οι θεωρίες ηγεσίας αποκαλούν «συνοχή ομάδας» (team cohesion). Δεν πρόκειται για απλή θεωρητική προσέγγιση, αλλά για θεμέλιο αυτού που συχνά αποκαλούμε «συναντίληψη». Η αίσθηση, δηλαδή ότι σ’ ένα περιβάλλον εργασίας κυριαρχούν όχι απλώς οι «καλές σχέσεις» μεταξύ συναδέλφων, αλλά διαπροσωπική εμπιστοσύνη, αφοσίωση σ’ έναν κοινό σκοπό, αλληλοϋποστήριξη, κοινή κουλτούρα.

Η «συνοχή ομάδας», ιδιαίτερα όταν υφίσταται σε σχολικό περιβάλλον, όλα τα μέλη της αισθάνονται ότι ανήκουν σ’ ένα κοινό σύνολο, συνεργάζονται αρμονικά, μοιράζονται στόχους κι αξίες, στηρίζουν ο ένας τον άλλο και, τελικά, επιθυμούν να παραμείνουν μέλη της ομάδας.

Αν τα παραπάνω έχουν, κατά καιρούς, επιτευχθεί στο σχολείο που εργάζομαι, αυτό οφείλεται και στους δύο καταπληκτικούς συναδέλφους, τον Κώστα Τσινταβή (Χημικό και, τα τελευταία χρόνια, Υποδιευθυντή του Λυκείου) και τον Νίκο Χριστοδούλου (Θεολόγο και απόλυτα επιδραστικό άνθρωπο, τόσο απέναντι στους συναδέλφους, όσο και απέναντι στους μαθητές). Οι δύο αυτοί συνάδελφοι «αποστρατεύονται» φέτος.

Συνταξιοδοτούνται, αφήνοντας ένα κενό που δεν πρόκειται ν’ αναπληρωθεί. Ο Κώστας Τσινταβής, ένας από τους πιο ντόμπρους ανθρώπους που έχω συναντήσει στη ζωή μου, ρεαλιστής στο έπακρο, συνάμα όμως και υποστηρικτικός μέχρι τελικής πτώσεως, λειτούργησε ως θεμέλιο του σχολείου μας, όταν αυτό πέρασε από συμπληγάδες.

Το κράτησε όρθιο, όχι επειδή πληρωνόταν γι’ αυτό, αλλά επειδή νοιαζόταν γι’ αυτό – κι αυτό είναι ένα πραγματικά σπάνιο χαρακτηριστικό ανθρώπων που ασκούν δημόσια διοίκηση.

Έμαθα να τον σέβομαι όχι μόνο για τη συνεχή του στήριξη σε μένα και στους υπόλοιπους συναδέλφους, αλλά και για την πίστη του ότι η εκπαίδευση είναι μοχλός αλλαγής της κοινωνίας.

Ο ίδιος υπήρξε πρότυπο σεβασμού στις αξίες της εκπαίδευσης, ακόμα και σ’ αυτές που δεν ανήκουν στο προσωπικό του σύστημα πεποιθήσεων.

Το σημαντικότερο; Μάθαινε και στα παιδιά την αξία του σεβασμού! Τεράστιος ως σημείο αναφοράς της διοίκησης του σχολείου, όσο τεράστιος είναι και στην κατάρτιση, αλλά και στην εμπειρία του στον χώρο της εκπαίδευσης. Ο Νίκος Χριστοδούλου, στα χρόνια που εργάστηκε στο σχολείο μας ως Θεολόγος, υπήρξε πάντα ο άνθρωπος που λειτουργούσε ως αντίβαρο στην αυστηρότητα που επιδεικνύαμε όλοι οι υπόλοιποι απέναντι στους μαθητές, Διότι, πολύ απλά, στα πρόσωπα των μαθητών του έβλεπε μόνο την καλοσύνη και την αγάπη.

Την ίδια καλοσύνη κι αγάπη, την ίδια «αγιότητα» την αποπνέει κι ο ίδιος.

Ξεχωρίζει, ακριβώς διότι πιστεύει ακράδαντα σ’ αυτά που διδάσκει.

Κι αυτό τον έκανε αγαπητό όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και στους συναδέλφους του.

Ακούραστος εργάτης της εκπαίδευσης, χαμογελαστός και προσηνής, πηγή και πρότυπο γαλήνης κι ανθρωπιάς, με περίμενε υπομονετικά, ούτε κι εγώ ξέρω πόσες φορές, να με παραλάβει και να με φέρει στο σχολείο.

Δεν θυμάμαι να τον άκουσα να παραπονεθεί ποτέ και για κανέναν.

Μειλίχιος και πράος, άνθρωπος πάνω απ’ όλα, εξαιρετικός και φωτισμένος Δάσκαλος.

Οι δύο συνάδελφοι μου θύμισαν ότι το σχολείο δεν είναι το κτίριο, ούτε η ύλη ή οι εξετάσεις – είναι οι άνθρωποι υπηρετούν το ιδανικό της εκπαίδευσης.

Και οι δύο υπηρέτησαν την εκπαίδευση όχι ως απλό επάγγελμα, αλλά ως κοινωνικό αγαθό, ως μια πράξη ευθύνης απέναντι στον άνθρωπο και στην κοινωνία. Κώστα και Νίκο, το σχολείο δεν θα είναι ίδιο χωρίς εσάς…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους