Ήταν στις αρχές του 2021, όταν ζούσα ακόμη στον Λυκαβηττό. Σε έναν πεζόδρομο που πρακτικά ήταν μια τεράστια σειρά από σκάλες, οι οποίες ξεκινούσαν από τον περιφερειακό του Λυκαβηττού και κατάληγαν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατά την περίοδο της δεύτερης και πολύ σκληρής καραντίνας, όταν θρηνούσαμε δηλαδή 80 νεκρούς κάθε μέρα από τον ιό, στην δική μας γειτονιά είχε συμβεί κάτι που δεν ξέρω αν το είχε παρατηρήσει κανείς άλλος.

Κάθε απόγευμα, εκεί γύρω στις τέσσερις, έρχονταν δύο παιδιά 15 - 16 ετών.

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, με τα σακίδιά τους, σαν να γυρίζουν από το σχολείο.

Δεν υπήρχε βέβαια σχολείο ανοιχτό τότε και ήμασταν στην περίοδο που για να βγεις από το σπίτι σου έπρεπε να στείλεις ένα σύντομο μήνυμα στο κινητό με έναν κωδικό που αντιστοιχούσε σε έναν από τους άκρως περιορισμένους λόγους μετακίνησης.

Τα δύο παιδιά κάθονταν το ένα δίπλα στο άλλο σε ένα από τα πάνω - πάνω σκαλιά, από εκεί που μπορούσες να βλέπεις κάτω σαν πιάτο όλη την Αθήνα.

Και μόλις κάθονταν, άρχιζαν να φιλιούνται στο στόμα.

Αργόσυρτα, παθιασμένα, κινηματογραφικά φιλιά που δίνεις όταν είσαι στην εφηβεία και θέλεις η ύπαρξή σου να διαλυθεί τελείως μέσα στην λίμνη του άλλου.

Από το σαλόνι υπήρχε ένα παραθυράκι που έβλεπε έξω τις σκάλες και το σημείο που πήγαιναν και κάθονταν τα παιδιά για να φιληθούν.

Έρχονταν κάθε μεσημέρι σχεδόν την ίδια ώρα και έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα, με το ίδιο πρόγραμμα.

Κάθε φορά που τα έβλεπα, έφευγα από το σαλόνι σαν να ήθελα να αφήσω ελεύθερο το πεδίο για την δημόσια ιδιωτικότητά τους και να μην τα βάλω να σκεφτούν ότι τους βλέπουν.

Άλλωστε δεν είχαν μάτια, αυτιά και νου για τίποτε άλλο.

Όμως κάθε μέρα σκεφτόμουν ότι αυτά τα δύο παιδιά που έρχονταν εκεί για να αγαπηθούν ήταν μια επιβεβαίωση ότι υπάρχει κάποιου είδους κανονικότητα σε αυτή την περίοδο που ήταν γεμάτη εξαιρέσεις και απαγορεύσεις.

Ήταν η επιβεβαίωσή μου ότι η γη εξακολουθεί να γυρίζει.

Κάθε μεσημέρι που έλεγχα ότι όντως είχαν έρθει για να επιδοθούν σε αυτό το περιπαθές και ατέλειωτο φιλί τους που κρατούσε πολλά, πολλά λεπτά, προσπαθούσα να σκεφτώ ποια θα ήταν η ιστορία τους.

Τί θα είχαν πει στους γονείς τους για να βγουν από το σπίτι κάθε μέρα την ίδια ώρα.

Ποια δικαιολογία θα έδιναν; Πώς είχαν γνωριστεί, πότε; Θα συνέχιζαν άραγε να βρίσκονται και μετά την καραντίνα; Δεν φοβούνταν τον ιό, μήπως κολλήσουν; Να είχαν άραγε θύματα και στην δική τους οικογένεια και παρ' όλ' αυτά να τα αψηφούσαν όλα για χάρη αυτού του παράφορου, κρυφού, απαγορευμένου έρωτα που ζούσαν.

Έχουν περάσει πάνω από πέντε χρόνια από εκείνη την περίοδο.

Τι να έγιναν άραγε αυτά τα παιδιά; Κάποιες φορές θυμάμαι αυτή την περίσταση που είχα δει μόνος μου χωρίς ποτέ να την έχω μοιραστεί με κανέναν. Σκέφτηκα να το γράψω σήμερα δημόσια, τώρα που κάθε αδίκημα θα έχει παραγραφεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους