Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συνεργάστηκα με σπουδαίους ανθρώπους. Με τον αείμνηστο Στέφανο Ληναίο στο Θέατρο Άλφα, σε μια μουσικοποιητική βραδιά.

Με τον μέγιστο και αθάνατο Μίκη Θεοδωράκη στο ιστορικό ντοκιμαντέρ για τη Νέα Σμύρνη.

Με τον αείμνηστο Πέτρο Μολυβιάτη.

Με την Ελένη Καραΐνδρου.

Τον αείμνηστο Βασίλη Δημητρίου. Τον Γιώργο Νταλαρα.

Με ανθρώπους του πολιτισμού, της σκέψης και της προσφοράς.

Και όμως, σχεδόν πάντα άκουγα την ίδια ερώτηση: «Πού ανήκει;» «Είναι δική μας;» «Είναι αριστερή ή δεξιά;» Μεγάλωσα στην Πόλη. Στην Πόλη των Πόλεων.

Εκεί μάθαμε κάτι πολύ απλό: σημασία δεν έχει τι δηλώνεις.

Σημασία έχει τι προσφέρεις.

Να είσαι χρήσιμος στην κοινότητά σου με πράξεις, όχι με συνθήματα.

Η αείμνηστη φιλόλογος μητέρα μου μάς μεγάλωσε με βιβλία, θέατρο, έρευνα και αγάπη για την Ελλάδα.

Όχι για τα κόμματα.

Μας δίδαξε την αξία της καλλιέργειας.

Της παιδείας που δεν τελειώνει ποτέ.

Της πίστης.

Της ευθύνης απέναντι στο σύνολο.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς γίνεται το κόμμα να μπαίνει πάνω από την πατρίδα.

Πώς γίνεται το προσωπικό συμφέρον να υπερισχύει του κοινού καλού.

Δεν πήγαμε ποτέ σε φροντιστήριο. Στην Πόλη δεν υπήρχε αυτή η λογική της παραπαιδείας.

Τέσσερις γενιές γυναικών της οικογένειάς μου αποφοίτησαν από το Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως.

Υπήρχε σεβασμός στη γνώση, στον δάσκαλο, στην πνευματική καλλιέργεια.

Και ήρθα στην Αθήνα πριν από 26 χρόνια για να ανακαλύψω μια άλλη πραγματικότητα.

Μια χώρα που ξεχνά τους ευεργέτες της.

Που συχνά αντιμετωπίζει τη γνώση ως τυπικό προσόν και όχι ως τρόπο ζωής.

Ένα σύστημα που ευνοεί την παπαγαλία αντί της σκέψης.

Τις κομματικές πελατείες αντί της αξιοκρατίας.

Στα πανεπιστήμια, οι παρατάξεις εξακολουθούν να λύνουν και να δένουν.

Και όλοι το θεωρούν φυσιολογικό.

Μιλάμε συνεχώς για δικαιώματα.

Αλλά ποιος μιλά για υποχρεώσεις; Για ευθύνη; Για ήθος; Για προσφορά; Η κοινωνία δεν χτίζεται μόνο με απαιτήσεις.

Χτίζεται με παιδεία, αυτογνωσία και συμμετοχή.

Αλλιώς μένουμε εγκλωβισμένοι σε μια χώρα κουρασμένη.

Μια χώρα που συχνά επιβραβεύει τη λούφα, τον εμπαιγμό και την ασυδοσία αντί για την αριστεία και την προσφορά.

Κι όμως, η Ελλάδα αξίζει πολύ περισσότερα. Δεν έχει έρθει η ώρα να το αντιληφθούμε; Ει Σ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους