✊🇱🇧Σαν σήμερα, στις 18 Μαΐου 1987, δολοφονείται ο Λιβανέζος μαρξιστής διανοούμενος και αγωνιστής Mahdi Amel (Χασάν Αμπντουλλάχ Χαμντάν). Υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της επαναστατικής και...

Πλήρες Κείμενο:

✊🇱🇧Σαν σήμερα, στις 18 Μαΐου 1987, δολοφονείται ο Λιβανέζος μαρξιστής διανοούμενος και αγωνιστής Mahdi Amel (Χασάν Αμπντουλλάχ Χαμντάν). Υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της επαναστατικής και αντιιμπεριαλιστικής σκέψης στον αραβικό κόσμο, συνδέοντας τη θεωρία με την πολιτική πράξη και τον αγώνα των λαϊκών μαζών Ο Μαχντί γεννήθηκε σε σιιτική μουσουλμανική οικογένεια το 1936 στο Χαρούφ, κοντά στη νότια λιβανική πόλη Ναμπατίε.

Επιστρέφοντας από την Γαλλία από όπου σπούδασε, οργανώθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Λιβάνου (ΚΚΛ). Παραθέτουμε παρακάτω τα λόγια του: Τα λόγια αυτά τα έγραψε το 1982, όταν οι ισραηλινές δυνάμεις εισέβαλαν στον Λίβανο με στόχο να κάμψουν την αντίσταση των παλαιστίνιων και των προοδευτικών Λιβανέζων ανταρτών.

Τα λόγια του, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ και ηχούν με τον πιο γλαφυρό τρόπο την άκαμπτη αντίσταση των αραβικών λαών στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Υεμένη. «Η λογική της ιστορίας υπαγορεύει ότι πρέπει να ακολουθήσουμε τον δρόμο του αγώνα – ενάντια στους εισβολείς στο Λίβανο και ενάντια σε όλους τους τυράννους από τον ωκεανό μέχρι τον κόλπο.

Η ιστορία πάντα προχωρούσε μέσα από τη λογική αυτού του αγώνα.

Συνωμοτούν, αλλά τα σχέδιά τους θα στραφούν εναντίον τους.

Επιφανειακά, φαίνεται να ελέγχουν τα γεγονότα: ξεκινούν, καταστρέφουν και επιδιώκουν εκδίκηση.

Πολιορκούν τη γη, τη θάλασσα και τον ουρανό, υπερασπίζοντας τον θάνατο.

Ωστόσο, στα μάτια μας, ο θάνατος θα τους πολιορκήσει από κάθε γωνιά στην εποχή που έρχεται.

Ισχυρίστηκαν ότι ο πόλεμος στο Λίβανο θα ήταν γρήγορος.

Είπαν ότι σε λίγες μόνο μέρες, όσοι δεν είχαν ακόμη γονατίσει, όσοι καταλαβαίνουν μόνο τη γλώσσα της βίας, θα γονατίσουν τελικά.

Δήλωσαν ότι δεν θα υπάρχει Σαλάμ, μόνο Σαλόμ, και ότι το Ισραήλ είναι η Ρώμη της εποχής μας.

Στους βασιλιάδες του Ισραήλ και στους ιμπεριαλιστές αφέντες τους – τους αφέντες των βρωμερών καθεστώτων στον αραβικό κόσμο, στους μικροαστούς φασίστες – λέμε: Μας ευχαριστεί να σας φτύνουμε στα μούτρα.

Θα σας πολεμήσουμε ακόμα και με τα νύχια μας.

Οι γροθιές μας είναι η πυξίδας της ιστορίας και οι σφαίρες της ελευθερίας μας θα διαπεράσουν τις καρδιές σας που χτυπούν τον θάνατο μέσα στα στήθη σας.

Σας λέμε: Τούβλο-τούβλο, θα χτίσουμε έναν κόσμο πάνω στους βρώμικους τάφους σας.

Εσείς είστε ο σκουπιδοτενεκές της ιστορίας, και η Βηρυτός είναι η πόλη των ελεύθερων που έχουν πάρει έναν όρκο: Θα σας αντισταθούμε.

Αυτή είναι η κατευθυντήρια αρχή μας: Όχι στον φασισμό.

Ο δρόμος της επανάστασης στο Λίβανο αποτελεί το σύμπαν μας.

Από την ανυπακοή μας θα ανατείλει ένα όμορφο πρωινό, όπως το υπερασπιζόμαστε τώρα, αυτή τη στιγμή, τώρα, τώρα, τώρα – και θα θριαμβεύσει μέσω εμάς». Παράλληλα, οι σκέψεις του Μάχντι Άμιλ σε σχέση με την επανάσταση και τον χαρακτήρα της σύγκρουσης στην περιοχή παραμένουν εξίσου επίκαιρες και διορατικές στο σήμερα– ειδικά σε όσους συνεχίζουν να ερμηνεύουν τον πόλεμο προσδίδοντάς του θρησκευτικά χαρακτηριστικά αντί να τον αντιλαμβάνονται ως έναν αγώνα με ταξικά και αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Τον Δεκέμβριο του 1986, με την ευκαιρία ενός σεμιναρίου που διοργάνωσε το Κομμουνιστικό Κόμμα του Λιβάνου στην πόλη της Τρίπολης, ο Μάχντι Άμιλ θα θέσει ορισμένα ερωτήματα επί του θέματος στο πλαίσιο μιας από τις πιο αξιομνημόνευτες ομιλίες του – αν όχι της πιο αξιομνημόνευτης.

Η ομιλία του συνοψίζει τις σκέψεις που διατρέχουν το σύνολο του έργου του φιλόσοφου σχετικά με τον ρόλο της επαναστατικής σκέψης, την σχέση θεωρίας και πράξης, καθώς και τον ρόλο του σύγχρονου διανοούμενου.

Παραθέτουμε μέρος αυτής παρακάτω, μεταφρασμένο από τα γαλλικά. «Ο πόλεμος στο Λίβανο είναι διττός: ένας πόλεμος εναντίον του Ισραήλ και ένας πόλεμος εναντίον της φασιστικής και της θρησκευτικής διαίρεσης, αλλά η αντίδραση, με τις πολλαπλές εκφάνσεις της, προσπαθεί απεγνωσμένα να τον παρουσιάσει ως έναν θρησκευτικό πόλεμο.

Και πάντα αποτυγχάνει στην προσπάθειά της, παρά όλα όσα περιβάλλουν αυτόν τον πόλεμο και τον θρησκευτικό φατριασμό.

Πώς μπορεί να είναι ο πόλεμος θρησκευτικός όταν η στάση απέναντι στο Ισραήλ, για παράδειγμα, αποτελεί τον άξονα της σύγκρουσης; Πώς μπορεί να είναι θρησκευτικός όταν μαίνεται η σύγκρουση μεταξύ των αντιδραστικών-θρησκευτικών δυνάμεων, που προέρχονται από διάφορες θρησκευτικές ομάδες, και των εθνικών δημοκρατικών δυνάμεων, που επίσης προέρχονται από διάφορες θρησκευτικές ομάδες, σχετικά με τη στάση απέναντι στην ταυτότητα του Λιβάνου, ή την παλαιστινιακή επανάσταση, ή την ιμπεριαλιστική, ή για την ισραηλινή κατοχή, ή για τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, ή για τη συμφωνία της 17ης Μαΐου, ή για την ίδια την τριμερή συμφωνία, και για την «ελεύθερη οικονομία», αλλά και για την ίδια τη θρησκευτική διαίρεση, ως πολιτικό σύστημα κυριαρχίας της λιβανικής αστικής τάξης; Ο πόλεμος δεν είναι θρησκευτικός, ούτε η σύγκρουση σε αυτόν είναι θρησκευτική.

Είναι, στην ουσία, μια σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων της επαναστατικής αλλαγής του θρησκευτικού πολιτικού συστήματος και των φασιστικών θρησκευτικών δυνάμεων που προσπαθούν, μάταια, να διαιωνίσουν αυτό το σύστημα.

Είναι, εν συντομία, μια βίαιη ταξική σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων της επανάστασης και των δυνάμεων που αντιτίθενται στην επανάσταση, σε μια διαδικασία εμφύλιου πολέμου που στο Λίβανο είναι η διαδικασία της εθνικής δημοκρατικής επανάστασης.

Έχει, λοιπόν, τα χαρακτηριστικά της εποχής της επαναστατικής μετάβασης από το καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και, κατά συνέπεια, έχει έναν κοσμοϊστορικό χαρακτήρα, τον χαρακτήρα της ίδιας της σύγκρουσης που μαίνεται, όχι μόνο μεταξύ του στρατοπέδου της σοσιαλιστικής και του στρατοπέδου της ιμπεριαλιστικής τάξης, οριζόντια, αλλά και κάθετα, σε όλες τις χώρες του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, των αραβικών χωρών.

Ποια είναι η θέση της κουλτούρας και των διανοουμένων σε αυτή την πάλη; Ποια είναι η στάση τους απέναντι σε αυτήν; Ποιος είναι ο ρόλος τους; Και το ερώτημα δεν περιορίζεται στον Λίβανο, εφόσον η σύγκρουση είναι η ίδια, με τον ίδιο κοσμικό χαρακτήρα, σε όλες τις αραβικές χώρες, αν και οι συνθήκες διαφέρουν από χώρα σε χώρα, οι μορφές ποικίλλουν ή η εξέλιξή της είναι ανόμοια.

Οι εμφύλιοι πόλεμοι απειλούν όλες τις χώρες του αραβικού κόσμου χωρίς εξαίρεση, και ο μηχανισμός της σύγκρουσης προμηνύει την πιθανότητα να ξεσπάσουν ανά πάσα στιγμή.

Τα αραβικά αστικά καθεστώτα βρίσκονται σε κρίση.

Η επαναστατική αλλαγή έχει καταστεί επιτακτική ανάγκη σε όλα αυτά, και καθημερινή ανάγκη στον αγώνα των εργαζομένων μαζών.

Όμως η επανάσταση περιμένει την ηγεσία της.

Η επανάσταση είναι μια μακρά και περίπλοκη διαδικασία, με στάδια και συνθήκες.

Η επανάσταση ρωτά την κουλτούρα: υπέρ της επανάστασης ή κατά της επανάστασης; Οι διανοούμενοι πρέπει να απαντήσουν: υπέρ της αλλαγής ή κατά της αλλαγής; Η ερώτηση είναι κατά κύριο λόγο πολιτική.

Και ταυτόχρονα πολιτιστική.

Επομένως, κάθε ενεργός άνθρωπος στη ζωή πρέπει να πάρει θέση και να καθορίσει τη στάση του: είναι υπέρ της επανάστασης ή εναντίον της; Με δυναμικό λόγο και δημιουργικό χέρι.

Η επανάσταση δεν είναι μια λέξη ή μια αφηρημένη έννοια.

Είναι το χώμα της γης που δεν το γνωρίζουν όσοι φοβούνται να λερώσουν τα χέρια τους με το χώμα.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους