Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΡΆΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΉ ΕΝΌΣ ΣΧΟΛΕΊΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΊΣ “Αγαπητοί γονείς, Οι εξετάσεις των παιδιών σας πρόκειται να ξεκινήσουν σύντομα.

Ξέρω, ότι είστε όλοι αγχωμένοι, γιατί θέλετε τα παιδιά σας να τα πάνε καλά.

Αλλά, σας παρακαλώ, να θυμάστε, ότι ανάμεσα σε αυτούς τους μαθητές θα υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που δεν χρειάζεται να καταλαβαίνει καλά τα μαθηματικά.

Ένας επιχειρηματίας που δεν χρειάζεται να γνωρίζει ιστορία ή λογοτεχνία.

Ένας μουσικός που δεν χρειάζεται να ξέρει από χημεία.

Ένας αθλητικός τύπος που η γυμναστική είναι πιο σημαντική για αυτόν από την φυσική.

Αν το παιδί σας πάρει καλούς βαθμούς, αυτό είναι τέλειο! Αν δεν πάρει όμως, μην του στερήσετε την αυτοπεποίθηση ή την αξιοπρέπειά του.

Πείτε του, ότι δεν πειράζει, ότι ήταν απλά ένα διαγώνισμα.

Είναι φτιαγμένοι για πολύ μεγαλύτερα πράγματα στην ζωή.

Πείτε του πως ό,τι και αν γίνει στο διαγώνισμα θα το αγαπάτε το ίδιο και δεν θα το κρίνετε.

Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό και όταν το κάνετε, δείτε το παιδί σας να κατακτά τον κόσμο.

Ένας κακός βαθμός στο διαγώνισμα δεν θα του στερήσει τα όνειρα ή το ταλέντο του.

Και σας παρακαλώ, μην θεωρείτε, ότι οι γιατροί και οι μηχανικοί είναι οι μόνοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.

Με όλη μου την εκτίμηση, Ο διευθυντής (Αντιγραφή) Βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη, γράφει ο κ.Μιχ.Μαλαμας καθηγητής και είπα να εκκλησιαστώ στον Ι.Ναό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου.

Ήταν οκτώ και κάτι πρωινή και στο Ναό ήμασταν περίπου τριάντα " φανατικοί Χριστιανοί" όπως θα έλεγε η κόρη ενός φίλου μου.

Στάθηκα σε μια γωνιά και προσπαθούσα να συγκεντρωθώ στα λόγια των ψαλμωδιών.

Πέρασε έτσι αρκετή ώρα . Ξαφνικά, ο χώρος γέμισε από κραυγές.

Γύρισα και είδα πάνω από εκατό παιδιά - αγγέλους, να έχουν κατακλύσει την εκκλησία μαζί με τους συνοδούς τους.

Περισσότερα από είκοσι αναπηρικά καροτσάκια στη σειρά, και στις δύο μεριές του κεντρικού διαδρόμου, με νέους κατ' εξοχήν ανθρώπους.

Κάποιος πίσω μου δεν σταματούσε να φωνάζει μονότονα; - Άαα,άαα,άαα.

Ένα τριαντάχρονο παλικάρι απέναντι έτρεμε σαν το ψάρι με το βλέμμα καρφωμένο στο Ιερό.

Κάποιος προθυμοποιήθηκε να του προσφέρει την καρέκλα του. Αρνήθηκε.

Μια κοπελίτσα ίδρωνε στο καροτσάκι, και η ηλικιωμένη συνοδός της μάζευε στοργικά τον ιδρώτα καθ' όλη την διάρκεια της Λειτουργίας . Δίπλα μου ένα αγόρι πιασμένο σφιχτά στο χέρι μιας σαραντάχρονης μονολογούσε συνέχεια; -"Έχω άγχος ,έχω άγχος.." Πρόσεξα τον παπά την ώρα της Θείας Κοινωνίας.

Τα δάκρυα έτρεχαν στο πετραχήλι του.

Κάποτε θυμάμαι χρειάστηκε να εξετάσω στα μαθηματικά ένα παιδάκι που δεν ήταν μαθητής μου.

Πληροφορήθηκα ότι έχει χαμηλό δείκτη νοημοσύνης και πολύ ασθενή μνήμη.

Συμβούλεψα τη μητέρα του να διαβάσει δυο τρεις ταυτότητες και θα το βοηθήσω.

Μπήκε στην αίθουσα και το ρώτησα τι διάβασε.

Ταυτότητες μου απάντησε.

Γράψε μου στον πίνακα μία.

Με κοιτούσε επίμονα στα μάτια και δεν έγραψε τίποτα.

Μονάδα και στα γραπτά.

Το έκοψα μα δεν μπόρεσα ποτέ να ξεχάσω εκείνο το βλέμμα.

Έφυγα αυτοδικαιωμένος.

Μα να μη μάθει ούτε μια ταυτότητα!!! Μετά την σημερινή εμπειρία, αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω θα πλαστογραφούσα το γραπτό ώστε να γίνει προβιβάσιμο. ΓΙΑΤΊ ΟΙ ΝΌΜΟΙ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΆΠΗ . Η ανθρώπινη δικαιοκρισία είναι ένα δαιμονικό σίχαμα μπροστά στην ελεημοσύνη , την κατανόηση, την συμπάθεια.

Η σημερινή εμπειρία μου θύμισε τη στιγμή της τελικής κρίσης.

Μόνο που τότε οι παράλυτοι θα είμαστε εμείς οι πετυχημένοι, οι όμορφοι, οι έξυπνοι.

Εμείς που θεωρούμε ότι όλα όσα έχουμε και κατέχουμε είναι δεδομένα.

Παρ-ουσία , περι-ουσία , απ-ουσία.

Οι προθέσεις μας θα μας κρίνουν.

Οι προθέσεις μας ,οι φτωχο-Λάζαροι και οι επίγειοι άγγελοι που συνάντησα σήμερα. Μιχάλης Μάλαμας καθηγητής Στο μοναστήρι που ήμουν ήρθε μια μέρα ένας φοιτητής διηγείται ο Λεμεσού Αθανασιος.

Πολύ κουραστικός ήταν γιατί έλεγε καθαρά ότι δεν έχει όρεξη για τίποτα.

Τα μηδενιζε όλα. Ούτε Θεό ήθελε ούτε η επιστήμη του τον έθελγε ούτε τα χρήματα ούτε ο εαυτός του ο ίδιος.

Ε, προσπάθησα να είμαι ευγενικός του μίλησα ..προσπάθησα κι έφυγε.

Μετά από δέκα μέρες ήρθε πάλι.

Τα ίδια πάλι έλεγε.

Είπα δεν θα ξανάρθει αλλά άρχισε να έρχεται πιο συχνά.

Όταν του πήρα το θάρρος λέω : -" πώς κι έρχεσαι αφού τίποτα δεν θέλεις;" -" Κι εγώ μου λέει αναρωτήθηκα γιατί ξαναρχομαι και η εξήγηση πάτερ είναι μια. Μου δείχνετε αγάπη. Στην αγάπη κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί..." Μητρ . Λεμεσού Αθανάσιος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους