Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα το Facebook μού έβγαλε ότι η σελίδα ξεπέρασε τους 35.000+ ακόλουθους και μαζί μού έδωσε διάφορα σήματα.

Ανερχόμενος δημιουργός, Consistent stories creator, Αγαπημένος των θαυμαστών.

Και κάπου εκεί σκέφτηκα κάτι πολύ απλό.

Πίσω από αριθμούς, σήματα, likes και προβολές υπάρχουν άνθρωποι.

Άνθρωποι που είναι εδώ χρόνια.

Που γελάσαμε μαζί.

Που στεναχωρηθήκαμε μαζί.

Που μοιραστήκαμε όμορφες στιγμές, δύσκολες στιγμές, φωτογραφίες, σκέψεις, νεύρα, αστεία, ξενύχτια και αλήθειες της καθημερινότητας.

Και ήθελα πραγματικά να σας πω ένα ευχαριστώ.

Όχι γιατί με ακολουθείτε.

Δεν μου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα αυτή η λέξη.

Γιατί εγώ δεν θέλω οπαδούς.

Δεν θέλω ανθρώπους που να συμφωνούν μαζί μου σε όλα.

Δεν θέλω στρατούς κάτω από σχόλια.

Δεν θέλω τυφλή υποστήριξη, ούτε πολιτικά, ούτε κοινωνικά, ούτε προσωπικά.

Θέλω ανθρώπους που να σκέφτονται μόνοι τους.

Που να έχουν κρίση.

Που να μπορούν να πουν: Εδώ συμφωνώ αλλά και Εδώ διαφωνώ, Παρασκευή.

Γιατί το πιο επικίνδυνο πράγμα δεν είναι η διαφωνία.

Το πιο επικίνδυνο είναι να σταματήσει ο άνθρωπος να σκέφτεται και να αρχίσει να ακολουθεί τυφλά πρόσωπα, κόμματα, ινφλουένσερ,τηλεοράσεις ή πλήθη.

Να διαβάζετε.

Να ακούτε.

Να συζητάτε.

Να αμφισβητείτε ακόμα κι αυτούς που συμπαθείτε.

Γιατί οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν για να είναι ακόλουθοι κανενός.

Γεννήθηκαν για να έχουν δική τους φωνή.

Και γι’ αυτό νιώθω τυχερή που εδώ μέσα, πέρα από τα social και τους αριθμούς, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μιλάνε αληθινά ο ένας με τον άλλον.

Οπότε 🌸❤️σας ευχαριστώ.

Για την παρέα.

Για τις κουβέντες.

Για τις διαφωνίες ακόμα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι οι αριθμοί. Είναι οι άνθρωποι. Εδώ δεν είναι fan club. Εδώ είναι παρέα ανθρώπων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους