Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό που τελικά κράτησα περισσότερο από το masterclass του Arturo Pérez-Reverte, στα πλαίσια της 3ης ημέρας του 7ου Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας, δεν ήταν κάποια «συνταγή» γραφής.

Ήταν η στάση του απέναντι στη λογοτεχνία.

Και ίσως γι’ αυτό, ενώ παράλληλα συντόνιζα τις ερωτήσεις του αναγνωστικού κοινού, κατέληξα να σημειώνω κυρίως όσα ένιωθα ήδη βαθιά οικεία.

Την άποψη πως η λογοτεχνία δεν οφείλει να είναι ασφαλής.

Πως οι χαρακτήρες πρέπει να κουβαλούν αντιφάσεις, σκοτάδι, αδυναμία και αλήθεια.

Πως ο συγγραφέας δεν χρειάζεται να χαϊδεύει τον αναγνώστη αλλά να τον προκαλεί να νιώσει, να σκεφτεί, ακόμη και να ενοχληθεί.

Και κυρίως, αυτή τη σχεδόν παλιάς σχολής πίστη ότι πριν γράψεις για τον κόσμο, πρέπει πρώτα να τον έχεις παρατηρήσει πραγματικά και να τον έχεις «διαβάσει» πολύ.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο ουσιαστικό κομμάτι κάθε τέτοιου masterclass: όχι όσα μαθαίνεις για τη γραφή αλλά όσα αναγνωρίζεις μέσα σου ακούγοντας κάποιον άλλον να μιλά γι’ αυτήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους