Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μη πέσουμε στην παγίδα του Θουκυδίδη» είπε ο Xi Jinping στον Donald Trump.

Μια φράση με τεράστιο ιστορικό και γεωπολιτικό βάθος: Ο Θουκυδίδης, μέσα από την Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, περιέγραψε πως «η άνοδος της Αθήνας και ο φόβος που αυτή ενέπνευσε στη Σπάρτη έκαναν τον πόλεμο αναπόφευκτο». Πολλοί το μετέφρασαν απλά ως: Κίνα = Αθήνα ΗΠΑ = Σπάρτη Όμως η πραγματική ουσία είναι βαθύτερη: Ο Σι ουσιαστικά λέει ότι όταν μια ανερχόμενη δύναμη συναντά μια κυρίαρχη υπερδύναμη, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο η σύγκρουση συμφερόντων, αλλά ο φόβος της παρακμής από τη μία πλευρά και η αλαζονεία της ανόδου από την άλλη.

Και εδώ αρχίζει η πραγματική στρατηγική ανάγνωση: Η Κίνα σήμερα δεν δείχνει να βιάζεται για έναν άμεσο στρατιωτικό πόλεμο.

Αντίθετα, επιχειρεί να αυξάνει σταδιακά την ισχύ της μέσω: • οικονομικής διείσδυσης • βιομηχανικής υπεροχής • τεχνολογίας • εμπορίου • υποδομών • και ελέγχου κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού.

Με απλά λόγια, το Πεκίνο φαίνεται να πιστεύει ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό δίλημμα των ΗΠΑ: Αν αποδεχθούν έναν πιο πολυπολικό κόσμο, κινδυνεύουν να χάσουν σταδιακά μέρος της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας τους.

Αν όμως επιχειρήσουν να ανακόψουν επιθετικά την άνοδο της Κίνας, τότε αυξάνεται δραματικά ο κίνδυνος μιας μεγάλης σύγκρουσης.

Αυτό ακριβώς είναι η «παγίδα του Θουκυδίδη». Όχι ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος.

Αλλά ότι η μετατόπιση ισχύος δημιουργεί τεράστιο φόβο, καχυποψία και πειρασμό προληπτικής αντίδρασης από την κυρίαρχη δύναμη.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση που λίγοι συζητούν: Η Αθήνα τελικά δεν κατέρρευσε μόνο από τη δύναμη της Σπάρτης.

Οδηγήθηκε και σε υπερεπέκταση, αλαζονεία και στρατηγικά λάθη. Η Σικελική Εκστρατεία υπήρξε σε μεγάλο βαθμό αυτοκαταστροφική.

Το μήνυμα του Σι θα πρέπει να απευθύνεται και προς το εσωτερικό της ίδιας της Κίνας: να μην παρασυρθεί από την άνοδο της και προκαλέσει πρόωρη σύγκρουση πριν ολοκληρωθεί η μετατόπιση ισχύος.

Γιατί τελικά η ιστορία δείχνει κάτι πολύ σκληρό: Οι αυτοκρατορίες σπάνια παραχωρούν ομαλά την πρωτοκαθεδρία τους.

Αλλά και οι ανερχόμενες δυνάμεις συχνά πέφτουν όταν πιστέψουν ότι έγιναν ανίκητες. Και ίσως αυτό είναι που κάνει τον Θουκυδίδη τόσο επίκαιρο ακόμη και σήμερα, 2.500 χρόνια μετά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους