Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΤΙΚΟΥ ΑΦΗΓΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ✓ Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ Ο φόβος υπήρξε διαχρονικά το πιο αποτελεσματικό εργαλείο κάθε εξουσίας που αδυνατεί να εμπνεύσει ελπίδα.

Από τις αυτοκρατορίες της αρχαιότητας μέχρι τα σύγχρονα πολιτικά συστήματα, οι κυρίαρχες ελίτ γνώριζαν καλά ότι όταν οι κοινωνίες παύουν να πιστεύουν στο μέλλον, τότε είναι πιο εύκολο να κυβερνηθούν μέσω της ανασφάλειας, της τρομοκράτησης και της καλλιέργειας απειλών.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε περιόδους κρίσης, οι κυβερνήσεις που αποτυγχάνουν να δώσουν λύσεις επιστρέφουν πάντα στο ίδιο πολιτικό όπλο: «φοβηθείτε τι θα συμβεί αν φύγουμε εμείς». Αυτό ακριβώς επιχειρεί σήμερα και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Αντί να παρουσιάσει ένα πειστικό σχέδιο για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών, επενδύει σε ψεύτικα διλήμματα, σε κινδυνολογία και σε μια συνεχή ανακύκλωση του παρελθόντος.

Η επίκληση της «σταθερότητας» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια συντήρησης ενός φθαρμένου συστήματος εξουσίας που γνωρίζει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια διογκώνεται καθημερινά.

Ο πολίτης όμως δεν φοβάται πλέον όπως παλιά.

Γιατί όταν η καθημερινότητα γίνεται αφόρητη, όταν ο μισθός τελειώνει στις δέκα του μήνα, όταν το ενοίκιο απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος και όταν η ακρίβεια εξανεμίζει κάθε δυνατότητα αξιοπρεπούς ζωής, τότε ο φόβος παύει να λειτουργεί ως ανάχωμα.

Μετατρέπεται σε οργή και κοινωνική απαίτηση για αλλαγή. ✓ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΙΩΝΕΙ ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια ιστορική αντίφαση.

Από τη μία πλευρά η κυβέρνηση παρουσιάζει μια εικόνα «ανάπτυξης» και οικονομικής επιτυχίας.

Από την άλλη πλευρά, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αισθάνεται φτωχότερη, πιο αδύναμη και πιο αβέβαιη για το αύριο.

Οι τιμές στα βασικά αγαθά έχουν εκτοξευθεί.

Η ενέργεια παραμένει πανάκριβη.

Τα ενοίκια έχουν γίνει απλησίαστα για νέους ανθρώπους και οικογένειες.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ασφυκτιούν.

Οι εργαζόμενοι δουλεύουν περισσότερο χωρίς να μπορούν να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες.

Η λεγόμενη «ανάπτυξη» αφορά κυρίως λίγους ισχυρούς οικονομικούς ομίλους και όχι την κοινωνική πλειοψηφία.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που προσπαθεί να κρύψει το κυβερνητικό αφήγημα.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι το μοντέλο που ακολουθήθηκε τα τελευταία χρόνια βασίστηκε κυρίως στη διανομή δημόσιου χρήματος προς συγκεκριμένα συμφέροντα, στη δημιουργία ενός πελατειακού μηχανισμού και στην ενίσχυση μιας παρασιτικής οικονομίας που ζει από τις απευθείας αναθέσεις, τη διαπλοκή και την εξάρτηση από κρατικούς πόρους.

Όσο υπήρχαν τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης, των ευρωπαϊκών πακέτων και της χαλαρής δημοσιονομικής πολιτικής, το σύστημα αυτό μπορούσε να συντηρείται.

Τώρα όμως τα περιθώρια στενεύουν και οι αντιφάσεις γίνονται ορατές ακόμη και στο εσωτερικό της ίδιας της κυβερνητικής παράταξης. ✓ Η ΚΡΙΣΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική.

Είναι βαθιά πολιτική και θεσμική.

Οι πολίτες αισθάνονται ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν ισότιμα για όλους.

Βλέπουν ένα κράτος που αντιμετωπίζει διαφορετικά τον ισχυρό και διαφορετικά τον αδύναμο.

Βλέπουν σκάνδαλα να συγκαλύπτονται, υποθέσεις να χρονίζουν και τη δικαιοσύνη να χάνει την αξιοπιστία της.

Η αίσθηση ατιμωρησίας προκαλεί κοινωνική απογοήτευση.

Όταν ο πολίτης πιστεύει ότι υπάρχουν «δύο μέτρα και δύο σταθμά», απομακρύνεται από τη δημοκρατική διαδικασία και χάνει την εμπιστοσύνη του στο πολιτικό σύστημα συνολικά.

Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τη δημοκρατία.

Γι’ αυτό και η μάχη για το κράτος δικαίου δεν είναι αφηρημένη ιδεολογική συζήτηση.

Συνδέεται άμεσα με την οικονομία και την καθημερινότητα.

Τα δισεκατομμύρια που χάνονται μέσα από διαφθορά, πελατειακές σχέσεις και σπατάλη στερούν πόρους από την κοινωνία, από τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις κοινωνικές παροχές και τη στήριξη των αδύναμων.

Η ανάγκη για διαφάνεια, λογοδοσία και ανεξάρτητους θεσμούς αποτελεί προϋπόθεση για μια διαφορετική πορεία της χώρας. ✓ Η ΚΥΒΕΡΝΩΣΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Μέσα σε αυτή τη συγκυρία ανοίγεται μια μεγάλη ιστορική δυνατότητα για την κυβερνώσα Αριστερά.

Όχι όμως με όρους εσωστρέφειας, προσωπικών μηχανισμών και μικροκομματικών ανταγωνισμών.

Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για τις καρέκλες και τις εσωτερικές ισορροπίες.

Ζητά λύσεις, αξιοπιστία και ένα νέο συλλογικό όραμα.

Η μεγάλη πρόκληση είναι να διαμορφωθεί ένα σύγχρονο, απλό και κατανοητό πολιτικό σχέδιο που θα απαντά στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.

Ένα σχέδιο που δεν θα στηρίζεται στον φόβο, αλλά στην ελπίδα.

Όχι σε γενικόλογες διακηρύξεις, αλλά σε συγκεκριμένες δεσμεύσεις.

Η εμπειρία του 2015 απέδειξε ότι οι πολίτες είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν μια προοδευτική αλλαγή όταν πιστέψουν ότι υπάρχει πραγματική βούληση σύγκρουσης με τα κατεστημένα συμφέροντα.

Ακόμη και τότε, μέσα σε ασφυκτικές συνθήκες, η κοινωνία έβλεπε στον Αλέξη Τσίπρα μια ελπίδα αξιοπρέπειας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Σήμερα χρειάζεται μια νέα επανεκκίνηση.

Με πολιτική ωριμότητα, ρεαλισμό αλλά και τόλμη. ✓ ΕΝΑ ΝΕΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ Το νέο προοδευτικό σχέδιο πρέπει να στηρίζεται σε ορισμένους καθαρούς και ξεκάθαρους άξονες.

Π ρ ώ τ ο ν, δίκαιη φορολογία και αναδιανομή πλούτου.

Δεν μπορεί οι μισθωτοί και οι μικρομεσαίοι να σηκώνουν συνεχώς το βάρος ενώ οι πολύ ισχυροί απολαμβάνουν προνόμια και ασυλία.

Η κοινωνία απαιτεί δικαιοσύνη.

Δ ε ύ τ ε ρ ο ν, ουσιαστική αύξηση εισοδημάτων και προστασία από την ακρίβεια.

Ο κόσμος δεν αντέχει άλλες υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.

Χρειάζονται μέτρα που θα ενισχύσουν άμεσα την αγοραστική δύναμη, θα μειώσουν τη φορολογική πίεση και θα αντιμετωπίσουν την αισχροκέρδεια.

Τ ρ ί τ ο ν, κοινωνική κατοικία και αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης.

Δεν μπορεί μια ολόκληρη γενιά να ζει χωρίς προοπτική επειδή τα σπίτια έχουν μετατραπεί σε επενδυτικά προϊόντα.

Τ έ τ α ρ τ ο ν, πραγματική θεσμική ανασυγκρότηση.

Η δημοκρατία απαιτεί ανεξάρτητη δικαιοσύνη, ισχυρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς και διαφάνεια παντού.

Π έ μ π τ ο ν, παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στον τουρισμό, το real estate και την κατανάλωση.

Χρειάζεται στήριξη της πρωτογενούς παραγωγής, της καινοτομίας, της βιομηχανίας και της οικονομίας της γνώσης. ✓ ΤΟ ΘΕΤΙΚΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ Οι εκλογές δεν κερδίζονται με τεχνοκρατικά «σεντόνια» ούτε με επικοινωνιακές ατάκες.

Κερδίζονται όταν οι πολίτες πιστέψουν ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερη ζωή.

Όταν αισθανθούν ότι κάποιος κατανοεί τα προβλήματά τους και διαθέτει τη βούληση να συγκρουστεί με τα συμφέροντα που παράγουν ανισότητες και αδικία.

Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα.

Ζητά αξιοπρέπεια, ασφάλεια, δικαιοσύνη και προοπτική.

Ζητά ένα κράτος που θα στέκεται δίπλα στον πολίτη και όχι απέναντί του.

Ζητά πολιτικούς που να λένε αλήθειες και όχι να κατασκευάζουν φόβους. Η Νέα Δημοκρατία επενδύει πλέον σχεδόν αποκλειστικά στην ανασφάλεια, επειδή δεν έχει πειστική πρόταση για το μέλλον.

Όμως καμία εξουσία δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα μόνο με τον φόβο.

Όταν οι κοινωνίες ασφυκτιούν, αναζητούν διέξοδο.

Και τότε νικητής γίνεται εκείνος που μπορεί να μετατρέψει την απογοήτευση σε ελπίδα, την αγανάκτηση σε συλλογικό σχέδιο και την ανάγκη της κοινωνίας σε πολιτική προοπτική.

Η ώρα λοιπόν δεν είναι για φοβικά διλήμματα.

Είναι η ώρα ενός νέου θετικού αφηγήματος, μιας μεγάλης κοινωνικής και δημοκρατικής αναγέννησης που θα δώσει ξανά φωνή και δύναμη στην κοινωνική πλειοψηφία. ✓ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ Alexis Tsipras ΩΣ ΕΛΠΙΔΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής δημιουργεί ξανά προσδοκίες σε χιλιάδες προοδευτικούς πολίτες που αναζητούν μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Σε μια περίοδο κοινωνικής ανασφάλειας, οικονομικής πίεσης και θεσμικής απαξίωσης, η παρουσία του συμβολίζει για πολλούς την ανάγκη επανεκκίνησης της δημοκρατικής παράταξης με όρους ενότητας, σοβαρότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η εμπειρία, η πολιτική αντοχή και η δυνατότητα επικοινωνίας με τα λαϊκά στρώματα αποτελούν σημαντικά πολιτικά πλεονεκτήματα.

Η κοινωνία έχει ανάγκη από ένα νέο όραμα που θα εμπνέει ελπίδα και θα δίνει ξανά προοπτική στους ανθρώπους που αισθάνονται αποκλεισμένοι και απογοητευμένοι από τη σημερινή πραγματικότητα. Με τον Αλέξη Τσίπρα λοιπόν. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους