Original Post

Πλήρες Κείμενο:

● Μια κοινωνία που απέτυχε!... | (Κάθε φορά τα ίδια. Η ίδια παγωμένη έκπληξη, η ίδια τελετουργική συγκίνηση.

Τα ίδια πρόσωπα να σκύβουν πάνω από το «περιστατικό», σαν να πρόκειται για βλάβη σε ηλεκτρική συσκευή…)… -| Γράφει ο Αντώνης Μπατζιάς* // Στο “Κουτί της Πανδώρας” |- Αν σεβόμαστε έστω λίγο δύο 17χρονα κορίτσια, ας αφήσουμε για λίγο τη συμπτωματολογία.

Ας αφήσουμε τα εύκολα κουτάκια όπως άγχος, Πανελλαδικές, social media, οικογένεια, ψυχική υγεία, εφηβεία, πίεση.

Όχι επειδή δεν έχουν σημασία, αλλά επειδή τα έχουμε μετατρέψει σε αντισηπτικό πάνω σε μια κοινωνική γάγγραινα.

Κάθε φορά τα ίδια.

Η ίδια παγωμένη έκπληξη, η ίδια τελετουργική συγκίνηση.

Τα ίδια πρόσωπα να σκύβουν πάνω από το «περιστατικό», σαν να πρόκειται για βλάβη σε ηλεκτρική συσκευή.

Τι σημάδια έδειξε; Τι είπε; Τι δεν είπε; Ποιος κατάλαβε; Ποιος δεν κατάλαβε; Πόσο φταίνε οι εξετάσεις; Πόσο φταίει το κινητό; Πόσο φταίει η οικογένεια; Πόσο φταίει η εποχή; Και μέσα σε όλο αυτό, ξεχνάμε το αφόρητα απλό.

Δεν μιλάμε δύο συμπτώματα μα για δύο παιδιά. ● Το σχολείο ως πρόβα κοινωνικής ήττας Στην Ελλάδα δεν δίνεις εξετάσεις για το αν δικαιούσαι να ελπίζεις.

Φυσικά, όλοι θα πουν ότι «είναι απλώς μια εξέταση». Το λένε κυρίως όσοι έχουν φτιάξει γύρω της μια ολόκληρη βιομηχανία φόβου, ενοχής, ταξικής ταξινόμησης και οικογενειακής παράνοιας.

Στα 17 σου δεν ξέρεις ακόμη καλά-καλά ποιος είσαι.

Δεν ξέρεις τι σώμα έχεις, τι φόβους έχεις, τι επιθυμίες έχεις, τι θες να αποφύγεις, ποιον αγαπάς, ποιος σε πληγώνει, ποιον ζηλεύεις, τι σου αρέσει πραγματικά και τι σου φόρτωσαν ως φιλοδοξία.

Αλλά πρέπει να ξέρεις τι θα γίνεις.

Πρέπει να διαλέξεις κατεύθυνση, σχολή, μέλλον.

Να χωρέσεις την αβεβαιότητα μιας ολόκληρης ζωής σε ένα μηχανογραφικό.

Κι αν δεν τα καταφέρεις; Δεν πειράζει, λένε, υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι.

Το λένε με το ίδιο ύφος που λέμε σε κάποιον «μην αγχώνεσαι» ενώ τον έχουμε βάλει να περπατάει πάνω σε τεντωμένο σύρμα.

Το ελληνικό σχολείο δεν εμπνέει γνώση.

Εμπνέει φόβο.

Δεν μαθαίνει στα παιδιά να σκέφτονται.

Τα μαθαίνει να αποδίδουν.

Να μετρούνται.

Να βαθμολογούνται.

Να συγκρίνονται.

Να μετατρέπουν τη μάθηση σε αγώνα δρόμου και τη ζωή σε κατάταξη.

Από νωρίς το παιδί καταλαβαίνει ότι δεν αρκεί να είναι παιδί.

Πρέπει να είναι πρότζεκτ. Επένδυση. Προοπτική.

Απόδειξη ότι οι θυσίες της οικογένειας δεν πήγαν χαμένες.

Και το παιδί, αντί να μεγαλώνει, μαθαίνει να αντέχει.

Μόνο που η αντοχή δεν είναι ζωή.

Είναι αναβολή κατάρρευσης. ● Τα παιδιά δεν ονειρεύονται επιτυχία.

Ονειρεύονται διαφυγή Έπειτα έρχονται οι ενήλικες και απορούν. «Γιατί όλα τα παιδιά θέλουν να γίνουν YouTubers; Γιατί θέλουν να γίνουν TikTokers; Γιατί θέλουν λεφτά γρήγορα; Γιατί νομίζουν ότι η ζωή είναι followers, views, χορηγίες και viral βίντεο;» Ας την απαντήσουμε χωρίς την κλασική μιζέρια του ενήλικα που βλέπει στα παιδιά το τέλος του πολιτισμού, ενώ ο ίδιος έχει περάσει 3 ώρες στο Facebook γράφοντας σχόλια κάτω από αναρτήσεις ανθρώπων που δεν ξέρει.

Τα παιδιά δεν θέλουν να γίνουν TikTokers επειδή είναι χαζά, ούτε θέλουν να γίνουν influencers επειδή είναι κακομαθημένα.

Δεν θέλουν να βγάλουν λεφτά γρήγορα επειδή δεν έχουν ήθος εργασίας.

Θέλουν να ξεφύγουν.

Από τι; Από εμάς.

Από την κανονικότητα που τους δείξαμε σαν επιτυχία, από τους γονείς που δουλεύουν μια ζωή και δεν φτάνουν.

Από τους 30άρηδες που έχουν πτυχία, μεταπτυχιακά, αγγλικά, σεμινάρια, βιογραφικά και ακόμη ψάχνουν αν μπορούν να νοικιάσουν ένα δυάρι χωρίς να μετράνε τα μακαρόνια στο ντουλάπι.

Από τους 40άρηδες που έχουν γίνει λογιστικά φύλλα με σφυγμό.

Τι ακριβώς να θαυμάσει ένα παιδί σε αυτή τη ● Όταν η κανονική ζωή μοιάζει με ποινή, η διαφυγή γίνεται όνειρο.

Δεν θέλουν όλοι να γίνουν διάσημοι.

Πολλοί απλώς δεν θέλουν να γίνουν σαν εμάς.

Κι όσο εμείς τους κουνάμε το δάχτυλο για τις «ψεύτικες ζωές» του Instagram και του TikTok, ξεχνάμε ότι εμείς χτίσαμε μια πραγματική ζωή τόσο αποκαρδιωτική, ώστε το ψεύτικο άρχισε να μοιάζει με διέξοδο.

Έτσι, μιλάμε για τα παιδιά σαν να ζουν σε άλλο πλανήτη.

Σα να έχουν δικό τους άγχος, δική τους απογοήτευση, δική τους απελπισία, αποκομμένη από την υπόλοιπη κοινωνία.

Δεν ισχύει.

Τα παιδιά δεν κατοικούν σε μια ειδική εφηβική κόλαση.

Κατοικούν στην ίδια κόλαση με εμάς, απλώς δεν έχουν προλάβει να αναπτύξουν τις ενήλικες τεχνικές αντιμετώπισης.

Εμείς μάθαμε να το κρύβουμε καλύτερα.

Με δουλειά.

Με υποχρεώσεις.

Με ειρωνεία.

Με κυνισμό.

Με scroll.

Με καφέδες στο χέρι.

Με μικρές καταναλωτικές ενέσεις.

Όλοι διαχειριστές της ίδιας απελπισίας είμαστε.

Άλλοι με scroll, άλλοι με χάπια, άλλοι με δάνεια, άλλοι με ειρωνεία, άλλοι με σιωπή, άλλοι με «πάμε καλά». - Ο 20άρης σπουδάζει χωρίς να πιστεύει στο πτυχίο του.

Ξέρει ότι μπορεί να τελειώσει, να κάνει μεταπτυχιακό, να μάθει δύο γλώσσες, να στείλει εκατό βιογραφικά και πάλι να του προσφέρουν «ευκαιρία εξέλιξης» με μισθό που δεν φτάνει ούτε για αξιοπρεπή απελπισία. - Ο 25άρης δουλεύει σεζόν, delivery, call center, remote δουλειές με ξένους τίτλους και ελληνική εξάντληση. Έχει LinkedIn, αλλά δεν έχει ζωή.

Έχει skills, αλλά δεν έχει προοπτική.

Έχει παραγωγικότητα, αλλά δεν έχει νόημα. - Ο 30άρης μένει με τους γονείς του ή επιστρέφει σε αυτούς, όχι επειδή «βολεύτηκε», αλλά επειδή η αγορά κατοικίας τον αντιμετωπίζει σαν ανεπιθύμητο στατιστικό. - Ο 40άρης έχει οικογένεια, αλλά όχι ανάσα.

Υπολογίζει λογαριασμούς, σχολεία, βενζίνες, σούπερ μάρκετ, γιατρούς, δόσεις, και κάπου ανάμεσα προσπαθεί να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που ήθελε κάτι και όχι απλώς που έπρεπε να πληρώσει κάτι. ● Δεν υπάρχει πια πάθος, μόνο κατανάλωση Γενικά, σ’ αυτή την κοινωνία έχει χαθεί το πάθος.

Πάθος για το οτιδήποτε, μα κυρίως πάθος για ζωή.

Κάποτε, έστω ως ψευδαίσθηση, οι κοινωνίες είχαν πάθη.

Πίστευαν σε κάτι.

Σε ιδέες, σε κινήματα, σε τέχνες, σε έρωτες, σε κοινότητες, σε γειτονιές, σε συλλογικές αυταπάτες που τουλάχιστον έδιναν ρυθμό στην ήττα.

Σήμερα δεν υπάρχει πάθος.

Δεν λέμε «θέλω να ζήσω», λέμε «θέλω να πάρω». Η κοινωνία δεν λέει πια «ζήσε αλλά κατανάλωσε για να μη σκέφτεσαι». Η πολιτική έγινε θέαμα.

Η εργασία έγινε επιβίωση.

Η γνώση έγινε πιστοποίηση.

Η τέχνη έγινε περιεχόμενο.

Η φιλία έγινε ομαδική συνομιλία.

Ο έρωτας έγινε διαθέσιμος χώρος ανάμεσα σε δύο ειδοποιήσεις.

Η κοινότητα έγινε feed.

Το πάθος έγινε brand.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα παιδιά δεν εμπνέονται.

Από τι να εμπνευστούν; Από ενήλικες που το μόνο πάθος που τους έμεινε είναι να βρίσκουν προσφορές στο σούπερ μάρκετ, να βρίζουν στην κίνηση, να σχολιάζουν την επικαιρότητα σαν κουρασμένοι θεοί του καναπέ και να λένε «κάποτε ήταν αλλιώς» ή από ένα σύστημα που τους λέει «κυνηγήστε τα όνειρά σας» και μετά στέλνει τιμολόγιο; ● Η βιομηχανία της συγκίνησης & οι ειδικοί της επόμενης μέρας Κάθε τραγωδία στην Ελλάδα περνάει από την ίδια αλυσίδα παραγωγής.

Πρώτα το σοκ, μετά λεπτομέρειες, αναλύσεις, ειδικοί, το συλλογικό «κρίμα». Και μετά η λήθη μέχρι την επόμενη φορά.

Δεν είναι ότι οι ειδικοί ή οι δομές δεν χρειάζονται.

Χρειάζονται απελπισμένα.

Δεν είναι ότι η ψυχική υγεία δεν πρέπει να μπει στο κέντρο. Πρέπει.

Αλλά υπάρχει κάτι βαθιά βολικό στο να μετατρέπουμε κάθε ανθρώπινη κατάρρευση σε τεχνικό πρόβλημα, λες κι αν βάλουμε δύο ψυχολόγους παραπάνω, τρεις ενημερωτικές καμπάνιες και τέσσερις ημερίδες, θα ξεμπερδέψουμε με το γεγονός ότι μεγαλώνουμε παιδιά σε έναν κόσμο που μοιάζει ήδη κουρασμένος από τον εαυτό του.

Θέλουμε να εξηγήσουμε τα παιδιά για να μη χρειαστεί να εξηγήσουμε τον κόσμο που τους παραδώσαμε. ● Το μέλλον δεν χάθηκε.

Έγινε αφιλόξενο Δεν έχουμε απλώς πρόβλημα ψυχικής υγείας, έχουμε πρόβλημα νοήματος.

Κι αυτό δεν λύνεται με ευχές, με συμβουλές, με «μιλήστε στα παιδιά σας», με «κλείστε λίγο το κινητό», με «μην αγχώνεστε για τις εξετάσεις». Όλα αυτά μπορεί να είναι σωστά.

Μόνο που είναι τραγικά μικρά μπροστά σε αυτό που συμβαίνει.

Τα παιδιά χρειάζεται να δουν ενήλικες που δεν είναι μόνο φοβισμένοι.

Ανθρώπους που δεν έχουν παραιτηθεί από κάθε πάθος.

Μια κοινωνία που δεν τους ζητά απλώς να αντέξουν, να προσαρμοστούν, να αποδώσουν, να μπουν στην αγορά, να γίνουν «χρήσιμοι», να μη δημιουργούν πρόβλημα.

Γιατί αυτή είναι η μεγάλη μας αποτυχία, ότι δεν τους δώσαμε αρκετούς λόγους να πιστέψουν πως αξίζει να περάσουν μέσα από αυτή.

Κι αν κάποτε θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για τα παιδιά, ας σταματήσουμε να τα ρωτάμε τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Ας αναρωτηθούμε πρώτα τι είδους ενήλικες τους ζητάμε να γίνουν σε έναν κόσμο που ούτε εμείς δεν αντέχουμε. … *.https://www.koutipandoras.gr/author/antonis-mpatzias/

|||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους