Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΟΜΙΛΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ 16ο συνέδριο της ΝΔ. Συμμαχητές και Συμμαχήτριες, Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή.

Και τέτοιες στιγμές δεν θέλουν ωραιοποιήσεις, αλλά αλήθειες.

Δεν επιδιώκω ρόλους ή προσωπικά οφέλη, δεν εκπροσωπώ κανέναν, θέλω να είμαι χρήσιμος και όχι αρεστός.

Δεν θα πω τα ευχάριστα, ούτε τα θετικά που έχουν αναλυθεί.

Θα σταθώ σε αυτά που λένε οι άνθρωποι που μας κράτησαν όρθιους δεκαετίες, αυτοί που δεν είχαν ποτέ «θέσεις», αλλά είχαν πάντα φανέλα.

Προέρχομαι από μια γενιά που μεγάλωσε, σπούδασε, έκανε οικογένεια, εργάστηκε μέσα στην Παράταξη, υπηρετώντας αρχές και αξίες.

Που δεν κρύβεται, αλλά έμαθε να μιλά. - Κάποιοι πιστεύουν ότι είμαστε μονόδρομος για την κοινωνία και ότι η παραδοσιακή βάση μας ταυτίζεται με όλες τις σημερινές επιλογές.

Κάνουν λάθος.

Γιατί έξω, υπάρχει δυσαρέσκεια.

Υπάρχει απόσταση.

Γιατί η βάση μάς βλέπει και πληγώνεται.

Υπάρχει απόσταση γιατί απομακρυνθήκαμε από τις ρίζες μας.

Γιατί ταυτιστήκαμε υπερβολικά με την πράσινη μετάβαση χωρίς σχέδιο, με πολιτικές δικαιωματισμού χωρίς όρια, με μια Ευρώπη που κάνει ότι δεν βλέπει την παράνομη μετανάστευση.

Γιατί η επιδοματική πολιτική, η μη καταπολέμηση της ακρίβειας, η ανοχή μας στην ανομία στα Πανεπιστήμια, ο γάμος ΛΟΑΤΚΙ ως «λύση» στο δημογραφικό και η λογική της «κινητικότητας» στα εθνικά θέματα, όλα αυτά δεν εκφράζουν την ιστορική μας Παράταξη.

Πληγώνεται γιατί βλέπει έπαρση και αλαζονεία.

Γιατί βλέπει να μην ακούμε τον απλό κόσμο μας αλλά τους περαστικούς.

Βλέπει την κριτική να βαφτίζεται «λαϊκισμός», το πατριωτικό φιλότιμο «πατριδοκαπηλία». Όταν η επικοινωνία γίνεται πολιτική, θολώνει η εικόνα μας.

Δίνουμε την εντύπωση ότι γίναμε κάτι άλλο, κάτι απ’ όλα, μια ευκαιριακή επιλογή που βαφτίζεται «διεύρυνση». Το δόγμα ότι «όλοι οι καλοί χωράνε», εφεύρημα όσων ποθούν καρέκλες και εξουσία, οδηγεί σε ένα κόμμα απονευρωμένο, χωρίς σαφή ταυτότητα.

Και όταν η εξουσία ανακυκλώνει βιογραφικά αντί να χτίζει στελέχη, ζητά πειθαρχία αντί για πίστη και μιλά με αριθμούς και όχι με ψυχή, δεν μπορεί να εμπνεύσει όραμα και ελπίδα. - Ιστορικά, ισχυρή Ελλάδα υπήρξε μόνο με ισχυρή, λαϊκή, πατριωτική Κεντροδεξιά, που είχε πάντα δύο πόλους - τον συντηρητικό και τον φιλελεύθερο.

Όταν αυτοί συνθέτουν, μεγαλώνουμε.

Όταν προσπαθούμε να χωρέσουμε τα πάντα, απλώς αδειάζουμε.

Διεύρυνση σημαίνει κοινωνική προσέγγιση, όχι εναγκαλισμό με πρόσωπα παντός καιρού που ψάχνουν ρόλο.

Αποδοχή από κάτω προς τα πάνω και όχι το αντίθετο.

Και μετεξέλιξη δεν υπάρχει αν δεν μπορείς να διαχειριστείς την ιστορία σου και τις μορφές της.

Κάποιοι θεωρούν ότι όλα πάνε καλά, αλλά δεν βλέπουν ότι η διαχείριση των Τεμπών, των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ μάς απομάκρυνε από τους παραδοσιακούς μας ψηφοφόρους χωρίς να κερδίσουμε νέους.

Ταυτίζουμε το παρελθόν μας με φέουδα και τιμάρια, πυροβολώντας τα πόδια μας.

Οραματιζόμαστε την Ελλάδα 2030 με φόρα και μελέτες και όχι με την κοινωνία και τους εκπροσώπους της.

Ζητάμε από όλους να «ιδρώσουν τη φανέλα» όταν σχεδιάζουν και αποφασίζουν, για εμάς χωρίς εμάς, άνθρωποι που δεν την φόρεσαν ποτέ.

Αν θέλουμε να σταθούμε όρθιοι και ισχυροί, πρέπει όλα αυτά να τα ξαναδούμε, πρέπει να ξαναβρούμε τη ραχοκοκαλιά μας. - Τελευταίο, αλλά ίσως το πιο σημαντικό: Η ενότητα δεν χτίζεται με ομοιομορφία και σιωπή.

Χτίζεται με αλήθεια.

Με ψυχή και σεβασμό.

Θα το πω όπως το νιώθω: δεν μου αρέσει που σε αυτό το συνέδριο δεν βλέπω τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά.

Δύο πυλώνες της Παράταξης, που έχουν δώσει αγώνες, δύο πρ. πρωθυπουργούς που αντί να αποτελούν το πλεονέκτημά μας, αντιμετωπίστηκαν σαν βάρος.

Αντί να ζητάμε τη γνώμη τους, τους περιθωριοποιήσαμε.

Αντί να τους σεβαστούμε έμπρακτα τους θεωρήσαμε αναλώσιμους.

Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά ήταν και παραμένει ένα μεγάλο λάθος, γιατί οι απόψεις του αγγίζουν την καρδιά της βάσης μας, όπως εξάλλου θυμόμαστε από τα προηγούμενα συνέδρια.

Οι διαφορές, οι αντιθέσεις ακόμη και οι συγκρούσεις δεν λύνονται με διαγραφές ούτε με διαμεσολαβητές.

Λύνονται με ένα τηλέφωνο, με μία συνάντηση, με προσωπική, ανθρώπινη και γενναία πρωτοβουλία.

Όλο αυτό είναι αντίθετο στη λογική, είναι εικόνα εσωτερικού κενού, αποτελεί πληγή που πρέπει να κλείσει.

Φίλες και φίλοι, Ποθώ μια Παράταξη που μιλά με ψυχή.

Που εμπνέει όχι που ακολουθεί.

Που δεν φοβάται την ταυτότητά της.

Αυθεντική, λαϊκή, πατριωτική.

Που ενώνει, όχι που βολεύει.

Που κοιτάζει στα μάτια τους ανθρώπους της και λέει την αλήθεια. Που στέκεται όρθια για την πατρίδα, την κοινωνία, τα παιδιά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους