Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποτέ δεν ήμουν φαν της eurovision αλλά από την άλλη δεν μπορώ και την επίδειξη σοβαροφάνειας.

Λες και δεν έχουν περάσει χιλιάδες σόου με χαμηλότατη αισθητική και λόγο, περιοδικά και εκπομπές του lifestyle.

Ίσως,δε,μου αρέσει αυτή η διονυσιακή διάσταση μπροστά στο πανικό των antiwoke warriors.

Ναι η Eurovision ακολουθεί πολιτικές επιταγές όμως που δεν υπάρχει η πολιτική διάσταση ( ειδικά για όσους την βλέπουν μόνο στη Eurovision); Ναι είναι ένα πανηγύρι με δικούς του κανόνες,κανόνες της παγκοσμιοποίησης της εικόνας και της γλώσσας,όμως εμείς εδώ δεν ζούμε αυτό το ίδιο σκηνικό παντού; Προσωπικά επίσης μου αρέσει αυτό το τραγούδι και η διάθεση του τραγουδιστή του.

Οι στίχοι που σμιλευουν μια ολόκληρη εποχή μετά το τέλος της ιστορίας... Το φέρτο πρέπει να είναι μοτίβο μιας ολόκληρης υλιστικής εποχής,όλοι λίγο πολυ, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, προσδιορίζουμε τον εαυτό και την ύπαρξη μας σε σχέση με όσα θέλουμε να έχουμε.

Ένα suv, ένα iphone, ένα πλούτο να καλύψει όσα μας λείπουν πάντα σε ατομικό επίπεδο: ούτε κοινωνία,ούτε συλλογικό όραμα: η πάρτη μας... Ο Σοπενάουερ προς το τέλος της ζωής του είχε γράψει τρία δοκίμια που περιγράφουν τον άνθρωπο και το τι πραγματικά ειναι.

Αρχικά σχολιάζει την αδιάλειπτη επιθυμία για αγαθά και νέα αντικείμενα.

Αυτός ο αγώνας είναι καταδικασμένος να διαρκεί για πάντα καθώς η επιθυμία μας για αγαθά συνεχώς αναζωογόνειται ζητώντας νέα και καινούργια: όταν η ζωή γίνεται σύμφυτη με την υλική απόλαυση είμαστε καταδικασμένοι να γινόμαστε σκλάβοι, δεν είμαστε εμείς που κατέχουμε τα αγαθα είναι αντιθέτως αυτά που διαφέντευουν την ύπαρξη μας.

Στη συνέχεια,ο Σοπενάουερ σχολιάζει την επιμονή μας να βασιζόμαστε στη γνώμη που έχουν οι άλλοι για εμάς: είναι ένα αγκάθι στη σάρκα μας να είμαστε υποκείμενοι στην άποψη που έχει ο κοινωνικός περίγυρος για την αξία και την εμφάνιση μας.

Το αμάξι που έχουμε παρκαρισμένο έξω από το σπίτι μας, τα ρούχα που φοράμε... Ο Σοπενάουερ καταλήγει πως αυτό που μετράει είναι να είμαστε απλά ο εαυτός μας το οποίο συνεπάγεται την αρμονία με τη συνείδηση μας, μια ηθική ζωή που γνωρίζει πως το άγχος δεν γεννιέται από τα ίδια τα πράγματα αλλά από την ερμηνεία τους.Ο Επίκουρος ακριβώς μιλούσε για την αναζήτηση των σωστών ηδονών, της φιλίας και της συντροφικότητας, τη κάλυψη των απόλυτα αναγκαίων μέσων επιβίωσης για να μπορεί ο άνθρωπος να αισθανθεί ελεύθερος: ελευθερία και στη ζωή και στο θάνατο καθώς ο τελευταίος είναι μονίμως απών από την επικράτεια της πρώτης. Tο πόσο άδεια είναι αυτά τα χρόνια του 21 ου αιώνα...είναι αυτό το Φέρτο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους