Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι σκύλοι δεν έχουν ανάγκη από μετάλλια και τίτλους… Δεν δείχνεις σεβασμό στον σκύλο σου όταν τον κάνεις έκθεμα (ως αντικείμενο) και όταν "μετράς" την αξία του με μετάλλια και τίτλους.

Και σίγουρα δεν είναι πολιτισμός να ακούγονται μέσα σε έναν δημόσιο χώρο ουρλιαχτά φόβου, γαβγίσματα απόγνωσης και κλάματα σκύλων.

Στοιβαγμένοι σε κλουβιά πάνω σε τρέιλερ, σε κουτιά αυτοκινήτων στο πίσω (έξω) μέρος αυτοκινήτων, μέσα σε crate και διανυκτερεύσεις μέσα σε αυτοκίνητα στα κλουβιά (λες και είναι αντικείμενα αποθήκευσης). Ώρες ολόκληρες εγκλεισμού και ατελείωτης αναμονής, μόνο και μόνο για λίγα λεπτά επίδειξης... Εξαντλημένοι, αγχωμένοι, φοβισμένοι, αποπροσανατολισμένοι, εκτεθειμένοι σε θορύβους, μέσα σε πανικό, σε αντίξοες καιρικές συνθήκες (ακόμα και σε βροχή). Σε συνεχή πίεση (τραβολογήματα) με πνίχτες στον λαιμό τους υποχρεώνουν να παρελαύνουν (στερώντας τους την αξιοπρέπεια) για να συγκριθούν και να “κριθούν” για το αν είναι αρκετά "όμορφοι" και "καλλίγραμμοι" και αν έχουν αρκετά ρυθμικό και άψογο βηματισμό επίδειξης... Για να βραβευθούν οι άνθρωποι… Γιατί οι σκύλοι δεν έχουν ανάγκη από μετάλλια, ούτε τίτλους, πρωταθλήματα και επιδείξεις.

Δεν μπορεί να θεωρείται πολιτισμένη και όμορφη μια τέτοια εκδήλωση, όταν η ανθρώπινη ματαιοδοξία συναντά την ασέβεια και την αναλγησία.

Μια εικόνα που παρουσιάζεται δημόσια μπροστά σε σοκαρισμένους περαστικούς (που σέβονται τα ζώα) που προκαλεί μόνο θλίψη και οργή! Αλλά και μπροστά σε έκπληκτα μάτια παιδιών, που μαθαίνουν ότι είναι φυσιολογικό ένα ζώο να ταλαιπωρείται τόσο πολύ για ανθρώπινη επιβεβαίωση.

Βάζουν τους σκύλους σε μια τόσο επώδυνη διαδικασία, αγνοούν τα ουρλιαχτά τους γιατί τους ενδιαφέρει περισσότερο το μετάλλιο.

Βάζουν την ματαιοδοξία και τον εγωισμό τους πάνω από την ευζωία πλασμάτων που εξαρτώνται αποκλειστικά από αυτούς και τους έχουν εμπιστευθεί απόλυτα την ζωή τους.

Κανένα μετάλλιο και κανένα χειροκρότημα δεν αξίζει όταν το αντίτιμο είναι το άγχος, ο φόβος, η στέρηση ελευθερίας! Η καταπάτηση της αξιοπρέπειας! Όταν ένα συναισθανόμενο πλάσμα γίνεται (χωρίς την θέληση του) αντικείμενο επίδειξης και όταν η ψυχική και σωματική του ταλαιπωρία θεωρείται φυσιολογική για να πάρει ο άνθρωπος κάποιο βραβείο, τότε έχουμε χάσει το μέτρο της ηθικής μας... Έχουμε χάσει "κάτι" από την ανθρωπιά μας... Υ. Γ. Αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που πονάει από τα εκατομμύρια άστεγα ζώα... Σε μια χώρα που η κακοποίηση και η βία έχουν γίνει μάστιγα... Υ.Υ.Γ. Η αλήθεια για όλα αυτά αξίζει ξεχωριστή συζήτηση. Κάποια άλλη στιγμή όμως...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους