Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εν τω μεταξύ...όσο όσο εμείς παρακολουθούμε την διάλυση των εγχώριων πολιτικών σχηματισμών ο κόσμος μεταβάλλεται ραγδαία.

Αφιερώσετε λίγο χρόνο για την εξαιρετική ανάλυση του Athanasios Karabatsos . Δυο λόγια εν θερμώ για την ιστορική συνάντηση που είχε παρελθόν, δύσκολο παρόν και ζοφερό μέλλον.

Τι θέλουν και μπλέκουν τον Θουκυδίδη όσοι έχουν ζήσει με τον Σουν Τζου; Ο χαλίφης και ο γαλίφης στο Πεκίνο ή όταν ο Θουκυδίδης τα βρήκε με τον Σουν Τζου Documento, 15.05.2026 I 12:15 Αναμενόταν ως ιστορικό γεγονός εδώ και αρκετό καιρό.

Και είναι.

Η αυξανόμενη επιθετική ρητορική προς το Πεκίνο, η αναγγελία των δασμών και η στρατηγική φθορά της Μόσχας με τον πόλεμο στην Ουκρανία, όλα έδειχναν ότι ο Τραμπ θα έκανε το ταξίδι στην Κίνα ως αποκορύφωμα μιας διαδικασίας που θα οδηγούσε τη συνάντηση κορυφής σε ένα ρινγκ: «και τώρα οι δυο μας». Προφανώς θα είχαν τεθεί οι κόκκινες γραμμές ώστε αυτή η ιστορική συνάντηση να καθορίσει το μέλλον των δύο δυνάμεων.

Πώς η Ασία βρέθηκε στο επίκεντρο Η Ουάσινγκτον από καιρό είχε εντοπίσει την αδυναμία της στον Ειρηνικό, εκεί όπου διατηρεί στρατιωτικές βάσεις, εκεί όπου επέβαλε την (έστω μοναδική για λίγο χρόνο) παγκόσμια επικυριαρχία της με την ατομική βόμβα.

Η στρατηγική «Pivot to Asia» επί Ομπάμα από την προηγούμενη δεκαετία είχε αυτόν ακριβώς τον στόχο. Η Ασία ανέκαθεν προβλημάτιζε τις ΗΠΑ.

Τη δεκαετία του 1990 ο επιχειρηματίας Τραμπ ξιφουλκούσε κατά της Ιαπωνίας, που άνοιγε δρόμους στην τεχνολογία και την καινοτομία.

Πώς θα μπορούσε να αποτελέσει παγκόσμια απειλή όμως όταν ήταν ταπεινωμένη στρατιωτικά από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου; Τώρα όμως η Κίνα αποτελεί τεράστια δύναμη: αναπτύσσεται τεχνολογικά, έχει ξεπεράσει τη Δύση στην ανάπτυξη του 5G, καινοτομεί και προσπέρασε Γερμανία και ΗΠΑ στην ηλεκτροκίνηση, περνά γρήγορα την τεχνολογική υπεροχή της στην παραγωγή όπως, π.χ., στην κινητή τηλεφωνία, διαθέτει εξειδικευμένο δυναμικό και χαμηλό κόστος παραγωγής, αλλά και μια μεσαία τάξη που μπορεί να καταναλώνει και παράλληλα να διαθέτει υπερπλεόνασμα παραγωγής, διακρατεί αμερικανικό ομόλογα και, τελευταία, η υπεροχή της περνά στην ενσωμάτωση καινοτόμων εφαρμογών, όπως το AI, στον στρατιωτικό τομέα. Η Κίνα του copy/paste δεν υπάρχει πια.

Επιχείρηση «απομονώστε τον εχθρό» Αυτή την Κίνα, την αχόρταγη για ενέργεια παραγωγό, επιχείρησε να φθείρει ο Τραμπ, απόκοπτοντάς την από εμπορικούς κόμβους και από τροφοδοσία πρώτων υλών και ενέργειας.

Από καιρό δουλεύει την αποτροπή του φιλόδοξου σχεδίου του Πεκίνου «Belt and road», έναν σύγχρονο εμπορικό δρόμο του μεταξιού που ενώνει αγορές και προϊόντα, με τον διάδρομο IMEC και κόμβους την Ινδία, την αραβική χερσόνησο και το Ισραήλ.

Την έδιωξε από τη διώρυγα του Παναμά αλλά το Πεκίνο χτίζει σιδηροδρομική γραμμή από τον Ατλαντικό ως τον Ειρηνικό στη Λατινική Αμερική.

Επιχειρεί να το διώξει από τον Αρκτικό κύκλο ζητώντας να προσαρτήσει τη Γροιλανδία, ενώ και σε περιφερειακό επίπεδο κλείνει δρόμους στους Κινέζους όπως φάνηκε και στη δήλωση-εντολή της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα να παρακαμφθεί ο Πειραιάς της Cosco από ένα αμερικανικό λιμάνι στην Ελευσίνα ή όπως επιχειρείται τελευταία να συνδεθεί το λιμάνι της Θεσσαλονίκης με το λιμάνι της Χάιφας στο πλαίσιο του IMEC.

Επιπλέον, αφού ξεδόντιασε την Ευρώπη και την έκανε πελάτη δικών της ενεργειακών πηγών και παράλληλα την αποδυναμώνει με πολεμικές δαπάνες, η Ουάσινγκτον αντέδρασε στη διαφαινόμενη αποδολαροποίηση των παγκόσμιων συναλλαγών και έκοψε στο ρεζερβουάρ της Κίνας τη ροή φτηνού πετρελαίου από τη Βενεζουέλα και το ίδιο επιχείρησε με την κάνουλα του Ιράν.

Εδώ άρχισαν τα δύσκολα.

Παρότι έχει καταφέρει να φθείρει οικονομικά και στρατιωτικά τη Ρωσία, τη δυνητική σύμμαχό της και σεβαστή αντίπαλο της Δύσης σε πυρηνικό επίπεδο, το σχέδιο κόλλησε στα στενά του Ορμούζ.

Φουριόζος και μεθυσμένος από τις επιτυχίες και την ισχύ του ο Τραμπ συμμάχησε με τον Νετανιάχου στο πιο τολμηρό σχέδιο απέναντι σε μια χώρα 90 εκατ. κατοίκων, με ιστορία υπερδισχιλιετή και σχετικά εμπειροπόλεμη σε συνθήκες ανταρτοπολέμου με proxy αντιπροσώπους.

Το επικό φιάσκο Η στρατιωτική υπεροχή δεν του έδωσε πλεονέκτημα στα στενά του Ορμούζ, οι τεχνολογικές δυνατότητες και τα πόστα επιτήρησης εξανεμίστηκαν από πάμφθηνα drones και η «Επική Οργή» κατέληξε σε επικό φιάσκο καθώς έχασε καίριες βάσεις και συμμάχους στην Αραβική χερσόνησο, ουσιαστικά πρόσφερε τον χρυσοφόρο έλεγχο των στενών του Ορμούζ στο καθεστώς της Τεχεράνης και επιπλέον παζαρεύει μαζί του μια συμφωνία για τα πυρηνικά που δεν θα βελτιώνει εκείνη του Ομπάμα που ακύρωσε στην πρώτη θητεία του ο Τραμπ.

Η στρατιωτική φθορά σε συνδυασμό με την παρηκμασμένη αμερικανική οικονομία καθρεφτίστηκε στην παρουσία και στη γεμάτη κολακείες για τον πρόεδρο Σι προσφώνηση του προέδρου Τραμπ.

Η αμερικανική φούσκα Η στρατηγική της υψηλής έντασης, των εκβιασμών και των παζαριών χωρίς κανόνες αντιγραμμένο από την αγορά ακινήτων και το χρηματιστήριο είχαν έναν σκοπό: με εργαλείο τον πόλεμο να αρπάξει αγορές και να κάνει την αμερικανική οικονομία μεγάλη ξανά.

Τελικά η αγορά στις ΗΠΑ όχι μόνο έμεινε χωρίς παραγωγή και φτηνά χέρια λόγω ICE, με την Tesla να ασθμαίνει και μόνο τους τεχνολογικούς κολοσσούς να δίνουν τον τόνο με συμβόλαια από το Πεντάγωνο και κρατικές επιδοτήσεις, αλλά και τον πληθωρισμό να αυξάνεται καίγοντας το πορτοφόλι των νοικοκυριών.

Η απόδοση 5% στο 30ετές ομόλογο χτύπησε τον συναγερμό για κατάρρευση όπως το 2008.

Η αμερικανική οικονομία είναι φούσκα.

Η πολεμική βιομηχανία αδυνατεί να ακολουθήσει τον ρυθμό που καταναλώνει οπλικά συστήματα στον Περσικό.

Από την άλλη η Κίνα του Σι περίμενε.

Τροφοδότησε την Κούβα με ηλιακούς συλλέκτες για να τη σώσει από τον στραγγαλισμό των αμερικανικών κυρώσεων που επιδρούν στην καθημερινότητα της μικρής νησιωτικής χώρας.

Βοήθησε διακριτικά, όπως λένε οι Δυτικοί, τους ιρανικούς πυραύλους στην ακρίβεια στόχευσης με δορυφορική τεχνογνωσία.

Παρόλα αυτά πιέζει την Τεχεράνη για να αποκλιμακωθεί η σύγκρουση.

Το ίδιο κάνει και με τη Μόσχα για την Ουκρανία, ενώ έχει διατηρήσει μια ιδιότυπη «νεοαποικιακή» εξάρτηση με την Αφρική και τη Λατινική Αμερική αρπάζοντας ορυκτά και πόρους προσφέροντας σε αντάλλαγμα νέα λιμάνια, σιδηρόδρομους, νοσοκομεία σχολεία κ.λπ. Η Κίνα παρουσιάζεται ως αξιόπιστος εταίρος για ειρήνη και εμπόριο.

Ζει από αυτά τα δύο.

Παράλληλα φοβάται και εξοπλίζεται καθώς αντιλαμβάνεται την επιχείρηση περικύκλωσης. Ο Νίξον στο Πεκίνο Στις αρχές του 1972 ο πρόεδρος Νίξον έκανε την ιστορική πρώτη επίσκεψη Αμερικανού ηγέτη στη διπλωματικά απομονωμένη Κίνα του Μάο.

Ο πόλεμος στο Βιετνάμ είχε βαλτώσει, η αμφισβήτηση στο εσωτερικό ήταν διάχυτη, είχε απέναντι τη Σοβιετική Ένωση του Μπρέζνιεφ στον Ψυχρό Πόλεμο που επέστρεφε στον ανταγωνισμό των εξοπλισμών κλείνοντας ωμά τις πληγές από την αμφισβήτηση στην Πράγα. Ο Νίξον επιχείρησε να αξιοποιήσει τις διαφωνίες περί ρεβιζιονισμού στο μπλοκ του «υπαρκτού» και να επιτείνει τη διάσπαση προσφέροντας διεθνές status στην κινεζική ηγεσία.

Προφανώς δεν περίμενε την αγορά της φτωχής Κίνας να σβήσει τη δίψα των δυτικών αγορών για το υπερπλεόνασμα αγαθών.

Ήταν κίνηση στρατηγική και παράλληλα επίδειξη ισχύος.

Ένα στιγμιότυπο στην κοινωνία του θεάματος και της κατανάλωσης.

Χειραψία του Νίξον με τον Μάο.

Το περιοδικό «Newsweek» συνόψισε με σαφήνεια το γεγονός: Οι Κινέζοι άνοιξαν τις πόρτες, αλλά όχι τα χαρτιά τους, οι Αμερικανοί μπήκαν στο Πεκίνο, αλλά δεν έφυγαν κάνοντας πλήρη συμφωνία.

Φυσικά ο στόχος Αμερικανών και Κινέζων δεν ήταν η στρατηγική συμφωνία, αλλά η καταγραφή των διαφωνιών. Ο Νίξον πήγε ως πλανητάρχης και κατέγραψε την ισχύ του.

Ο «φτωχός» σε στρατηγική Τραμπ στη χώρα του δράκου Μόλις ο Τραμπ πάτησε το πόδι του στο Πεκίνο, η ισχύς του ήδη έχει φθίνει.

Έχει πέσει στην παγίδα του Θουκυδίδη, όπως του επισήμανε ο Κινέζος πρόεδρος στην υποδοχή. Ο Γκράχαμ Άλισον υπέδειξε το μοτίβο της σύγκρουσης που κυοφορείται ανάμεσα στην ανερχόμενη και την υπάρχουσα υπερδύναμη παίρνοντας το παράδειγμα από την ανησυχία των Σπαρτιατών μήπως απωλέσουν το κυριαρχικό status τους από την Αθήνα. Ο Τραμπ το γνωρίζει αυτό και ενώ παρασκεύασε επιθετικές ενέργειες για να καθίσει στο τραπέζι του παζαριού με τον Σι Τζιπίνγκ, βρέθηκε να είναι το μενού, να είναι το πτώμα του εχθρού που παρασέρνει το ποτάμι στην πλευρά που περιμένει ο αντίπαλος.

Αποτυπώθηκε έτσι και τρισδιάστατα η πανάρχαια κινεζική φιλοσοφία για τον πόλεμο όπως την παρέδωσε ο στρατηγός Σουν Τζου.

Από θέση ισχύος πλέον ο Σι διαμήνυσε ότι δεν θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη δηλώνοντας στον Τραμπ να διαγράψει την παγίδα του Θουκυδίδη.

Κάνοντας την παγκοσμιοποίηση πλεονέκτημα από μειονέκτημα, το Πεκίνο τείνει κλάδο ελαίας και ετοιμάζει αμοιβαία επωφελείς συνεργασίες.

Παρόλα αυτά η καχυποψία των ΗΠΑ και της Δύσης όχι απλώς παραμένει αλλά επιτείνεται.

Η εικόνα του γαλίφη και κόλακα Τραμπ δεν συνάδει με την εικόνα του σερίφη Νίξον.

Οι εκπρόσωποι των τεχνολογικών κολοσσών πήγαν στο Πεκίνο διότι το φοβούνται.

Η όψιμη μυστικοπάθεια των Κινέζων στις τεχνολογίες AI μετά την αλματώδη πρόοδό τους εξάπτει την καχυποψία τους.

Κι όπως ο σκαντζόχοιρος κουλουριάζεται για να αμυνθεί με τα αγκάθια του, έτσι και η Δύση προετοιμάζει άλλο ένα μέτωπο για πόλεμο.

Η όποια κίνηση δεν θα μείνει πλέον αναπάντητη από αμφότερες τις πλευρές. Κι αν η επικυριαρχία περνάει μόνο μέσα από τα πυρηνικά… Photo: AP Photo/Mark Schiefelbein

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους