Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Πιστεύω πως η μοίρα του κάθε τεχνίτη προδιαγράφεται από την ώρα της γέννησης του με το τι πρωτοείδανε τα μάτια του και τι πρωτάκουσουσαν τ αφτιά του.

Θυμήθηκα αμέσως το πρωινό που τεσσάρω χρονώ, με πήρε από το χέρι τη μάνα μου, για να με πάει πρώτη φορά στο σκολειό.

Εγώ δώστου να λέω:" Εγώ δεν θέλω, εγώ δεν θέλω ".Ομως οι αντιρρήσεις σταμάτησαν, όταν διάκρινα μπροστά σ' ανοιχτό παράθυρο το προφίλ ενός νέου άντρα που κρατούσε σ αριστερό χέρι ένα στενό ξύλινο δίσκο, μ' ένα σωρό χρώματα επάνω και στο δεξί ένα ίσιο, λεπτό βεργάκι με τρίχες στην άκρη.

Με αυτό το ραβδί άγγιζε μια τον ξύλινο δίσκο και μια το άσπρο μπογιά βαμμένο και στεγνωμένο χαρτόνι όπως σα να το ξεσκόνιζε άλαφρά, άπλωνε πρώτα πάνω κει τα χρώματα κόκκινα και πορτοκαλιά που γίνονταν ουρανός σ ώρα δύσης κι ύστερα χρώματα μενεξεδιά που γίνονταν βουνά.

Κοιτούσα σα μαγεμένος...Σ ένα τέτοιο τρισμακάριο επαρχιακό κλίμα μεγαλώναμε μαζί αχώριστη παρέα ο Μανουσάκης κι εγώ.

Κι από μικροί σχεδιάζαμε.

Είχαμε σχηματίσει κι οι δυο στην αρχή την γνώμη πως μεγάλη ζωγραφική θα πει πλατειά, γρήγορη, πεταχτή πινελιά, φωτεινά χρώματα όπου καμιά σχέση δεν είχε το μαύρο, μαλακά, ασαφή περιγράμματα, μπόλικη πάστα κλπ.

Ώσπου πάνω κει νάσου κι εμφανίζεται στο Ηράκλειο νεοφερμένος από το Παρίσι ο Κωστής Ηλιάδης.

Δίνει μια ζωογόνο κλωτσιά στον επαρχιώτικο εμπρεσσιονισμό μας που τον εκτοπίζει ένας στα μέτρα μας εξπρεσσιονισμός..." Αυτά μεταξύ άλλων τα λόγια του ίδιου του Θωμά Φανουράκη όπως τα καταγράφει ο Τ.Σπητέρης το 1979 σε καλωσορίζουν στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου, σε μια 50ετή διαδρομή του καλλιτέχνη. Σε μια έκθεση που θα διαρκέσει έως τις 22 Σεπτεμβρίου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους