Σύριζα στην αναξιοπιστία και τη διαπλοκή Η νυν ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ διαπράττει κάτι το παγκόσμια πρωτότυπο: αμέσως μετά την εκλογή της με συνέπεια διαλύει το ίδιο της το κόμμα για να εισχωρήσει σε ένα...

Πλήρες Κείμενο:

Σύριζα στην αναξιοπιστία και τη διαπλοκή Η νυν ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ διαπράττει κάτι το παγκόσμια πρωτότυπο: αμέσως μετά την εκλογή της με συνέπεια διαλύει το ίδιο της το κόμμα για να εισχωρήσει σε ένα κόμμα που δεν υπάρχει ακόμα! Η διαγραφή Πολάκη από την ΚΟ, ο οποίος πριν λίγο καιρό είχε πάρει σχεδόν το 44% των ψήφων για την εκλογή προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, είναι απλώς ένα ακόμα βήμα προς την εκπλήρωση του στόχου: τη ρευστοποίηση του κόμματος υπέρ του μελλοντικού κόμματος Τσίπρα.

Με ωμό τρόπο, η νυν ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει εντελώς ανίκανη να σταθεί πολιτικά στις δικές της δυνάμεις.

Με τις δικές τους πολιτικές “ικανότητες” είναι ανίκανοι να μπουν ξανά στη Βουλή.

Χρειάζονται τον ιστορικό τους πάτρωνα.

Το πιο αποκαλυπτικό της κατάντιας είναι ότι ο Τσίπρας δεν τους έχει καν υποσχεθεί θέση στο “νέο” κόμμα που φτιάχνει! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με κάποιους από την νυν ηγεσία του θνήσκοντος ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει συμφωνίες κάτω από το τραπέζι.

Είναι μανούλα ο Τσίπρας σε αυτό.

Όπως είναι άπαιχτος και σε κάτι ακόμα: μαχαιρώνει αδίστακτα και καταπατά κάθε πολιτική συμφωνία μεταξύ “συντρόφων”. Κάποιους από αυτούς θα τους ξεπουλήσει αδίστακτα στην πορεία.

Ξέρει αυτός από τέτοιες δουλειές.

Σήμερα είναι ακόμα πιο αδίστακτος.

Έχει κάνει συμφωνίες με δυο από τους πιο βρόμικους εκδότες-επιχειρηματίες της χώρας.

Έχει πιο πολλές δυνατότητες στα “συντροφικά” μαχαιρώματα.

Και θα το κάνει. Αδίστακτα.

Με την ευκαιρία των νέων εγχειρημάτων του Αλέξη και της κατάντιας του νυν ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκα τι είχε πει ο Πέρι Άντερσον, κορυφαίος Βρετανός μαρξιστής ιστορικός και διανοούμενος, για αυτόν το 2015.

Ας το θυμηθούμε όλοι μαζί: Σε άρθρο υπό τον τίτλο «The Greek Debacle» γράφει ότι, βραχυπρόθεσμα, μετά την υπογραφή του μνημονίου, ο Τσίπρας πιθανότατα θα ευημερήσει «πάνω στα ερείπια των υποσχέσεών του», και προσθέτει πως «η πιο προφανής ξένη σύγκριση» είναι με τον ηγέτη των Εργατικών Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ, που ηγήθηκε μιας “εθνικής κυβέρνησης” με τους Συντηρητικούς και επέβαλε λιτότητα στην περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930, πριν καταλήξει στην περιφρόνηση των συγχρόνων του και της Ιστορίας.

Με αυτή τη σύγκριση ο Άντερσον υπονοούσε ότι ο Τσίπρας, όπως ο ΜακΝτόναλντ, μετατράπηκε από ηγέτης της αριστεράς σε διαχειριστή μιας πολιτικής λιτότητας, σε συμμαχία ή σε συνάρτηση με τις δυνάμεις που υποτίθεται ότι θα αντιμετώπιζε.

Το βασικό του σημείο είναι ότι η πολιτική αυτή μπορεί να αποδώσει εκλογικά για λίγο, αλλά μακροπρόθεσμα οδηγεί σε ιστορική απαξίωση.

Στο τέλος του κειμένου εντάσσει τον Τσίπρα και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε μια ευρύτερη «πολιτική τάξη» που «ζει από τον φόβο», λέγοντας ότι όσο ο φόβος νικά την οργή, αυτή η τάξη παραμένει ασφαλής.

Τι δεν προέβλεψε ο Πέρι Άντερσον: ότι ο εξευτελισμός είναι μια διαδικασία χωρίς πάτο.

Δεν μπορούσε να προβλέψει τον Μεγάλο Κατήφορο: την “παραίτηση” Τσίπρα, τον εξευτελισμό της Αριστεράς με τον Κασσελάκη, το σύνολο της κομματικής ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να διαγωνίζεται σε ίντριγκες ποταπού και ερασιτεχνικού επιπέδου σε κοινή θέα.

Τώρα νέες ίντριγκες για μια θέση στο “νέο” εγχείρημα της Κεντροαριστεράς με στόχο τις καρέκλες και το άπιαστο όνειρο μια νέας κυβερνητικής θητείας.

Για άλλη μια φορά: ο αυτοεξευτελισμός είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο.

Αλλά, ασφαλώς, ίντριγκες, μαχαιρώματα “συντρόφων” και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, είναι ότι χαρακτηρίζει το βίο και την πολιτεία του Αλέξη Τσίπρα.

Δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το “νέο” ξεκίνημά του. Έχουμε ακόμα πολλά να δούμε. Είμαστε στην αρχή, στο απεριτίφ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους