Δημήτρης Ευθυμάκης /PROTAGON (17.05.2026): Η «Γαλάζια Πατρίδα» και η ελληνική αντιπολίτευση Η Τουρκία ετοιμάζεται να νομοθετήσει τη «Γαλάζια Πατρίδα». Να μετατρέψει δηλαδή ένα αναθεωρητικό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μοιάζει σαν κάποιος να νομοθετεί μέσα στο σπίτι του ότι επιτρέπονται ο ξυλοδαρμός ή ο φόνος, πιστεύοντας ότι αυτό τον κατοχυρώνει να κυκλοφορεί ελεύθερος στους δρόμους, ακόμα και αν έχει σκοτώσει την γυναίκα του.

Πέραν αυτού του παραλογισμού όμως, αντί στην Ελλάδα να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το τι σημαίνει αυτή η εξέλιξη για τη μελλοντική συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντί μας, ξαναζούμε το γνωστό πολιτικό αντανακλαστικό.

Ο,τι και αν κάνει η Άγκυρα, φταίει η Αθήνα.

Για χρόνια η αντιπολίτευση κατηγορούσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για «ήρεμα νερά», για ενδοτισμό, για κατευνασμό, για μονομέρεια επιλογών που αντιστρατεύεται τα συμφέροντά μας, για «διπλωματία των χαμόγελων». Η βασική κατηγορία ήταν ότι η Ελλάδα δεν κινείται, δεν αντιδρά, δεν παράγει ισχύ.

Οτι παραμερίζει, αφήνοντας την Τουρκία να κάνει παιχνίδι.

Μόνο που την ίδια περίοδο η χώρα έκανε ίσως τη μεγαλύτερη γεωπολιτική και αμυντική μετατόπιση των τελευταίων δεκαετιών. Rafale, Belharra, αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία, αναβάθμιση F-16, αμερικανικές βάσεις, ελληνοϊσραηλινή σύγκλιση, ενεργειακές κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, θαλάσσια πάρκα, γεωτρήσεις νοτίως της Κρήτης. Μια Ελλάδα που επί χρόνια λειτουργούσε αμυντικά και φοβικά, άρχισε να δείχνει σημάδια γεωπολιτικής επανεμφάνισης.

Και τότε ήρθε η τουρκική αντίδραση.

Διότι περί αυτού πρόκειται.

Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν νομοθετείται τώρα επειδή ξύπνησε ένα πρωί ο Ερντογάν με εθνικιστική έμπνευση. Η Αγκυρα βλέπει μεταβολή ισορροπιών.

Βλέπει μια Ελλάδα που προωθείται περισσότερο από όσο κινήθηκε επί δεκαετίες.

Βλέπει αμερικανική και γαλλική παρουσία.

Βλέπει την Ανατολική Μεσόγειο να αποκτά νέα σημασία μετά τα απόνερα του αμερικανοϊρανικού πολέμου και μέσα στη συνολική αστάθεια της περιοχής, μια Ελλάδα που κάνει βήματα ισχύος.

Και αντιδρά όπως αντιδρά κάθε αναθεωρητική δύναμη, όταν αισθάνεται ότι περιορίζεται ή αμφισβητείται.

Μόνο που στην Ελλάδα υπάρχει μια παράξενη αντίληψη εξωτερικής πολιτικής.

Από τον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα, μέχρι τους πρώην πρωθυπουργούς και τα φιλορωσικά γκρουπούσκουλα.

Θεωρούμε επιτυχία να μην ενοχλείται η Τουρκία.

Αν η Αγκυρα δεν αντιδρά, η κυβέρνηση είναι αδρανής και επικίνδυνη.

Αν η Αγκυρα αντιδρά, η κυβέρνηση «τα έκανε θάλασσα». Ακόμα και αν δεν πρόκειται για τουρκικές κινήσεις στο πεδίο που δεν απαντήθηκαν, αλλά για ψηφοφορίες μέσα στην τουρκική Βουλή στις οποίες καμία ελληνική κυβέρνηση ποτέ δεν θα είχε λόγο.

Είναι ένας πλήρης ετεροπροσδιορισμός της σκέψης μας.

Δεν κρίνουμε την ελληνική πολιτική από το αν αυξάνει την επιρροή, την αποτροπή ή τις συμμαχίες της χώρας.

Την κρίνουμε από τις εκρήξεις θυμού της Άγκυρας.

Ετσι όμως δεν λειτουργεί η γεωπολιτική.

Κάθε σοβαρή κίνηση ισχύος παράγει αντίδραση.

Η ύπαρξη αντίδρασης δεν σημαίνει απαραίτητα αποτυχία, πολλές φορές σημαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Σημαίνει ότι ο απέναντι αισθάνεται πως κάτι αλλάζει.

Φυσικά, η ελληνική πολιτική δεν είναι αλάνθαστη, ούτε η κυβέρνηση πρέπει να μένει στο απυρόβλητο.

Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην κριτική και στον μόνιμο ψυχολογικό ετεροπροσδιορισμό.

Διότι αν το μοναδικό κριτήριο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι να μην εκνευρίζεται η Τουρκία, τότε στην πραγματικότητα δεν μιλάμε για στρατηγική. Μιλάμε για φόβο με διπλωματικό περιτύλιγμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους