ΧΑΙΡΕ ΧΩΡΑ ΟΛΒΙΑ ΑΔΙΟΡΘΩΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ! Είναι θλιβερό. Ποιος θα μας απαλλάξει από τη θλιβερότητα όχι της κατάστασης, αλλά της στάσης μας; Σε τούτη τη χώρα των θαυμάτων και των θαυματοποιών της πολιτικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κι ενώ συνεχώς και αδιαλείπτως η εξουσία στην Ελλάδα εξευτελίζει με τον πιο χυδαίο τρόπο τους πολίτες, από την άλλη μεριά τους κοροιδεύει συνειδητά και ασύστολα, θέτει εκβιαστικά διλήμματα, όπως ο πρωθυπουργός της "αριστείας" προχθές στο συνέδριο της ΝΔ με έπαρση ισόθεη, και τους κανακεύει με μύθους και ανιστόρητους λαικισμούς.

Κι έτσι οι πολιτικοί περνάνε καλύτερα και οι πολλοί Έλληνες βιώνουν τα χειρότερα, αρκούμενοι στις ονειρώξεις τους.

Πρόκειται για θλιβερή κατάσταση.

Και καταδείχνει πως δεν έχουμε ούτε μυαλό, ούτε καρδιά, ούτε φτερά, ούτε κουράγιο.

Δεν έχουμε την απλή παληκαριά του λογικού κοινωνικού όντος, που θα επειχειρήσει ρεαλιστικά την έξοδο από το τέλμα και από την κινούμενη άμμο των υφιστάμενων κομμάτων της πολιτικής παρακμής.

Το έθνος είναι πλέον ανυπόδητον και αναστενάριον σε αναμμένα κάρβουνα.

Κι ας διατρανώνουν οι νανοειδείς της εξουσίας για την άρτια "εξοπλισμένη" Ελλάδα, δημιουργώντας εντυπώσεις περί κινδύνου από την Τουρκία κι άλλα φληναφήματα, για να εξυπηρετηθούν κομματικές σκοπιμότητες και ανομολόγητα οικονομικά συμφέροντα.

Ποιος θα ποδέσει το έθνος; Ποιος θα του δώσει την χαμένη αξιοπρέπειά του; Οι μάγοι της πολιτικής παραπλάνησης που χειροκροτούμε σε ανούσια συνέδρια ή οι ρεαλιστές της ευθύνης; Και για να στηρίξουμε τη μωρία μας ξεθαύουμε τα ακρωτηριασμένα αγάλματα των προγόνων μας και τα στήνουμε στις αγορές βάζοντάς τους το δικό μας κεφάλι, που είναι συχνά γεμάτο από άχυρα.

Κι όταν ακούμε τους πολιτικούς μας παραμυθάδες και δημαγωγούς να αφηγούνται τα περί υπερηφάνειας του λαού, βουλώνουμε με πατσαβούρα το στόμα μας κολακευόμενοι και χειροκροτούμε τα ψευδεπίγραφα λόγια τους.

Και θυμίζουμε τους κουφούς που δεν ακούνε το σφύριγμα του τρένου "μαντρωμένοι" στην πλάνη και στο ρεαλιστικό μηδενισμό της πολιτικής αβελτηρίας.

Και παρακολουθούμε απαθείς και ενίοτε ως ευδαίμονες "πανηγυριστές" να αιωρούνται οι ελπίδες μας στο τεντωμένο σχοινί της πολιτικής κουφότητας και των ακαταλαβίστικων κυβερνητικών μυκηθμών.

Η αντίστασή μας έχει χάσει το στέρεο σχήμα της και γίνεται ένα με τη σωρεία των κενών σε περιεχόμενο πολιτικών λέξεων.

Οι "δικτάτορες" των αριθμών, τα κοινωνικά κρεματόρια εξαιτίας πολιτικών πρακτικών, η αδηφαγία της εξουσίας και οι χρεωκοπημένες ηθικές, αυτή η πολλότητα του νοήματος του κοινωνικού δικαίου, μας αφήνουν εν πολλοίς αδιάφορους.

Αρκεί με μην "ξεβολευτούμε". Δεν πρόκειται για ισοπεδωτική αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας.

Ξεπερνώντας τις επιφάνειες και τις αστικές αβρότητες, ξεπερνώντας την ανασφάλεια και τη φοβία μας, ξεπερνώντας τον δήθεν "πολιτικό πολιτισμό" και την "πολιτική ορθότητα", είναι καιρός να "ξεβρακώσουμε" την ιματισμένη πολιτική υποκρισία, που κρατάει το κεφάλι μας καταχωνιασμένο στο μουμιοποιημένο μηδέν, που κάνει τον κοινωνικό θάνατο πιο πεθαμένο! Πόσο ακόμη θα παρατηρούμε ως ικέτες της ελπίδας το κρεσέντο μιας αντιαισθητικής πολιτικής; Μιας πολιτικής όπερας με το δραματικό στοιχείο εξευτελισμού των θεσμών και του Συντάγματος, με υποτείνουσα την κοροιδία, με το σαρκασμό του δυνατού και τη σάπια καρδιά των πολιτικών ιερουργών; Αυτή η πολιτική λειτουργία τελετουργείται μέσα στο μηδέν, που παριστάνει το απόλυτο είναι.

Κι όταν ευτελίζονται και απομυθοποιούνται οι θεσμοί, τότε η ευθύνη πέφτει στην κοινωνική ανευθυνότητα.

Πόσο ακόμη θα συστοιχιζόμαστε με την ανευθυνότητα; Πόσο θα επιτρέπουμε πρόσωπα και οράματα να μένουν αδικαίωτα, γιατί δεν μπόρεσαν να υπάρξουν ποτέ; Πόσο θα ανεχόμαστε τους αυτεπάγγελτους γυρολόγους της "σωτηρίας" μας, που έκαναν τη μηδενισμένη αναζήτηση αναγκαιότητα των λιμασμένων για ολίγον άρτον και θεάματα; Μέχρι πότε συνωστισμένοι στην όχθη της λίμνης θα παρακολουθούμε τους σπιθαμιαίους της κυβέρνησης, της όποιας κυβέρνησης των "γραβατωμένων ή μη", να πέφτουν μέσα στη λίμνη, για να πιάσουν τον ήλιο της Ελλάδας που πνίγεται; Δεν πρόκειται για επιδερμικές διαπιστώσεις, αλλά για συναρθρώσεις του παράλογου πολιτικού λόγου και του αταλάντευτου κοινωνικού συναισθήματος, της αλλοτρίωσης που έγινε κατάσταση και μας σκιαγραφεί ένα μέλλον στον καμβά του Τίποτα και του Πουθενά! Χαίρε χώρα ολβία αδιόρθωτων Ρωμιών!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους