Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επειδή ανοίγει πολύ και άσκοπα η κουβέντα για την Ελένη της Σπάρτης και το φύλο των αγγέλων.

Ξεκινάω με τη θέση μου: η επιλογή μιας μαύρης ηθοποιού / μοντέλου (η κοπέλα είνα θεά, μόνο τυφλοί δεν το βλέπουν) για το ρόλο της Ελένης της Σπάρτης ΔΕΝ είναι αισθητική επιλογή ή καλλιτεχνική ελευθερία.

Είναι ξεκάθαρα πολιτική, μέρος της ατζέντας της συμπερίληψης, απλά και ξεκάθαρα.

Πείτε το, παραδεχτείτε το, πιστώστε το ως νίκη της DEI, WOKE η ό,τι άλλης πολιτικής στάσης και πάμε παρακάτω.

Μην μου λέτε για τέχνη και καλλιτεχνικές επιλογές, μην μου επικαλείστε το Λιαντίνη.

Εντάξει, τα είπα και έφυγε λίγο πίεση.

Πάμε πιο μαλακά τώρα.

Τα ομηρικά έπη (είτε τα έγραψε τυφλός ραψωδός, είτε αποτελούν προφορική παράδοση αιώνων) είναι πολιτιστική κληρονομιά ενός έθνους που τότε όπως και σήμερα οι γηγενείς κάτοικοι του ανήκαν στην λευκή φυλή και κατά συνέπεια όλες οι περιγραφές τους θεωρούν αυτό ως δεδομένο και όταν υπάρχει εξαίρεση τη περιγράφουν με σαφήνεια και ενίοτε γλαφυρά.

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν τους Αιθίοπες και ήταν το πρότυπο τους για το τι σημαίνει "μαύρος". Δεν τους μπέρδευαν με τους Αιγύπτιους, ούτε με τους Σημίτες και λοιπούς μεσανατολίτες.

Δεν ήταν "ρατσιστές" - δεν υπηρχε ο όρος, εντάξει; - σε ό,τι αφορά τη διάκριση ανθρώπων με βάση το χρώμα του δέρματος.

Αντιθέτως, η Αιθιοπία ήταν χώρα σχεδόν ιερή.

Στην ίδια την Ιλιάδα, ο Όμηρος αναφέρεται στους Αιθίοπες γενικότερα, χαρακτηρίζοντάς τους «αμύμονες» (άψογους) λαούς που χαίρουν της εκτίμησης και της εύνοιας των θεών του Ολύμπου, καθώς οι Ολύμπιοι συνήθιζαν να ταξιδεύουν στην περιοχή τους για να παρευρίσκονται στις θυσίες τους Στην Ιλιάδα επίσης, σε πείσμα όσων επικαλούνται το Λιαντίνη (έχω διαβάσει περισσότερο Λιαντίνη από τον μέσο ανανγνώστη που χθες έμαθε το όνομά του) υπάρχει αναφορά στην Ελένη με περιγραφικό επίθετο: "Ἶρις δ' αὖθ' Ἑλένῃ λευκωλένῳ ἄγγελος ἦλθεν..." και αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν ξανθιά, γαλανομάτα (σαν την αξέχαστη Κρούγκερ στην Ιλιάδα του Πέτερσεν) αλλά ότι είχει λευκά χέρια (λευκός + ὠλένη (βραχίονας, χέρι) «αυτή που έχει λευκά χέρια / λευκούς πήχεις»), δηλαδή καταρχάς μας λέει ότι ήταν αριστοκρατικής καταγωγής.

Τώρα αν η σύζυγος ενός βασιλιά (άνακτα για την ακρίβεια) της ανακτορικής εποχής στην Ελλάδα ήταν μαύρη αυτό πιστέψτε με θα είχε καταγραφεί σε όλα τα πήλινα αρχεία με bold ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β. Ο Όμηρος δεν την περιγράφει ως λευκή ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ και αφήνει μετέωρη την περιγραφή των χαρκτηριστικών της γιατί - εδώ έχει δίκιο ο Λιαντίνης - η Ελένη είναι ένα ιδανικό πρότυπο ομορφιάς και ως τέτοιο σε κάθε, ανδρικό κυρίως, κεφάλι δημιουργεί μια διαφορετική εικόνα.

Εγώ ας πούμε θα ήθελα για το ρόλο της την Μπελόυτσι πριν 25 χρόνια, μεσογειακή ομορφιά στα καλύτερα της.

Επιστρέφω λοιπόν στο επίμαχο: η επιλογή μιας μαύρης ηθοποιού / μοντέλου (πάμε πάλι: η κοπέλα είνα θεά, μόνο τυφλοί δεν το βλέπουν αλλά μπορούν να το καταλάβουν από μια καλή περιγραφή) ΔΕΝ είναι αισθητική επιλογή ΟΥΤΕ απλή καλλιτεχνική ελευθερία.

Είναι ξεκάθαρα πολιτική, μέρος της ατζέντας της συμπερίληψης, απλά και ξεκάθαρα ( και εδώ μπαίνει και το θέμα του/της ηθοποιού Πέιτζ που ωστόσο έχει συνεργαστεί ξανά με Νόλαν οπότε το χρεώνω στις εμμονές του Maestro, κάτι σαν Αταμάν του κινηματογράφου) Maestro Νόλαν, αν ήθελες καλλιτεχνική ελευθερία και να βάλεις μαύρους σε ένα έπος λευκών υπήρχαν πολλοί τρόποι, πολύ κομψοί μάλιστα, ειδικά αν λες ότι έκανες "έρευνα" για τις αποδόσεις και βρήκες μέχρι και πως μπορεί να είναι "μαύρες" οι πανοπλίες των ευγενών στην εποχή του χαλκού (σου έχω νέα: έχουμε δείγματα σε μουσεία μας για το πώς ήταν οι πανοπλίες και μπορούσες να βάλεις το team να πάρει ιδέες ή και να τις αντιγράψει - θα ήταν ό,τι πιο εξωτικό ως εικόνα και ταυτόχρονα ιστορικά ακριβές, ό,τι πρέπει για το μάρκετινγκ). Άκου Maestro, o βασιλιάς των Αιθιόπων που συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων ονομαζόταν Μέμνονας και δεν εμφανίζεται άμεσα στα ομηρικά έπη αλλά στο "χαμένο" (γνωστό απο περιγραφές σε άλλα έργα που διασώθηκαν) έπος του Τρωικού Κύκλου με τίτλο Αιθιοπίς, καθώς και στη Μικρή Ιλιάδα.

Σκοτώθηκε από τον Αχιλέα αφού είχε μονομαχήσει με τον Αίαντα ο οποίος δεν κατόρθωσε να τον νικήσει. ο μέγος Αίαντας δεν τα κατάφερε ενώ ο Μέμνονας έκανε τόσα κατορθώματα που γράφτηκε έπος με τίτλο "Αιθιοπίς" μόνο και μόνο για να τα περιγράψει - αυτό είναι DEI της εποχής του Χαλκού ρε γατάκια ψευτοδικαιωματιστές ορθοπολιτολάγνοι.

Αλλά όχι, έπρεπε να κάνουμε την Ελένη μαύρη.

Εναλλακτικά - πάλι ως πολιτική δήλωση - θα μπορούσε να δώσει το ρόλο στη Mia Khalifa, η οποία είναι πιο "μεσογειακή" εικόνα έτσι και αλλιώς και πλέον είναι ακτιβίστρια και κάτι άλλες πολιτικές ιδιότητες που δεν θυμάμαι.

Σταδιάλα πρωί - πρωί.

Μου θέλετε και Λιαντίνη (το είδα σε 30 αναρτήσεις μέχρι τώρα). Κάτι τέτοια με δυσκολεύουν να κρατήσω αντικειμενική στάση στο έργο των γνήσια μεγάλων δημιουργών - γιατί ο Νόλαν είναι μεγάλος όπως και να τον μετρήσω.

Στη φωτό η δική μου "Ελένη" Υ.Γ αν θέλετε Λιαντίνη, τράβατε διαβάστε τη "Γκέμμα", σελ. 92 τη περίφημη "Κυκλώπεια" για να είστε και στο πνεύμα των ημερών

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους