Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ Από τότε που έγινε αυτός ο κόσμος η πιο συνηθισμένη μάχη είναι αυτή του παλιού με το καινούργιο.

Το παλιό, ή αλλιώς κατεστημένο, ή αλλιώς συντήρηση, ξεκινά από πλεονεκτική θέση καθώς κατέχει την εξουσία, και βέβαια τη χρησιμοποιεί.

Είναι ο Γολιάθ που βλέπει το καινούργιο, τον Δαυίδ, και τον υποτιμά.

Μια σταλιά η σφεντόνα του Δαυίδ μπροστά στον οπλισμό και την αλαζονεία της εξουσίας.

Όμως τον καινούργιο δεν έχει τις φοβίες του παλιού, τις ανασφάλειες των γερόντων, το βόλεμα και την περιχαράκωση της ωριμότητας.

Έχει όνειρα κι ορμή, θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο, να τον εξελίξει.

Και σ’ αυτή την προσπάθεια θα ήθελε την συμπαράσταση των μεγαλύτερων, την συμμετοχή τους, την αγκαλιά τους, την οποία, έστω και μικρή αποδοχή τους, την ενθάρρυνση που κάποτε ζητούσαν κι οι ίδιοι πριν γίνουν κατεστημένο, πριν σκουριάσουν.

Κι ας γίνουν και λάθη, τίποτα δεν προχωρά χωρίς λάθη, τίποτα αξιόλογο, τίποτα ενδιαφέρον.

Κι αυτοί που συμπαρίστανται στο καινούργιο είναι άνθρωποι με μια μίνιμουμ σοφία, είναι οι εμπνευσμένοι δάσκαλοι.

Είναι αυτοί που ακούν, που ακούν με προσοχή και επεξεργάζονται με ανοιχτό μυαλό κάτι που δεν ξέρουν, κυρίως αυτό που δεν ξέρουν.

Η συντήρηση βλέπει τη ζωή στατικά, δεν αντιλαμβάνεται τη δυναμική.

Δεν αντιλαμβάνεται πως ο,τι έχει, ακόμα και τα ρούχα που φοράει, κάποτε αμφισβητήθηκαν ως αιρετικά από τους τότε συντηρητικούς.

Η ανθρωπότητα προχωρά γρήγορα, τόσο γρήγορα που οι σκουριασμένοι δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν.

Οι νέοι μορφώνονται πιο εύκολα και πιο πολύ, ταξιδεύουν πιο εύκολα και πιο πολύ, έρχονται σε επαφή με το διαφορετικό πιο εύκολα και πιο πολύ, κρίνουν καλύτερα, παλεύουν περισσότερο για έναν πιο δίκαιο κόσμο χωρίς ρατσισμό, μισογυνισμό, με ανθρώπινα δικαιώματα ίδια για όλους.

Όταν η γενιά μου μεγάλωνε, στη χώρα μας, ο πολύς κόσμος δεν ταξίδευε, λίγοι είχαν αξιόλογη μόρφωση, δεν είχαμε πολυπολιτισμικές παραστάσεις, οι γυναίκες ήταν είτε για το σπίτι είτε για μικρής σημασίες δουλειές.

Έτσι μεγαλώσαμε οι περισσότεροι, και κάποιοι από μας αντιταχθήκαμε στο τότε κατεστημένο.

Και πετύχαμε μάλιστα πολλά, φτιάξαμε μια πιο εξελιγμένης νοοτροπίας κοινωνία.

Και επαναπαυθήκαμε.

Και χάσαμε την όποια ορμή μας, την οποία διάθεση μας για αλλαγές, βολευτήκαμε.

Κι αυτό δεν είναι και τόσο κακό.

Κακό είναι όταν απαγορεύουμε στις νέες γενιές να κάνουν το καθήκον τους, ν’ αλλάξουν τον κόσμο.

Κακό είναι να αποκτούμε την αλαζονεία του αλάνθαστου και του κριτή των πάντων.

Υπήρξα γονιός, και γονιός γονιού τελευταία, υπήρξα δάσκαλος στον τομέα μου.

Ένας ήταν ο κανόνας μου.

Να θέλουν τα παιδιά κι οι μαθητές μου να επικοινωνούν ελεύθερα μαζί μου, να θέλουν να μοιραζόμαστε όσα ξέρουμε κι ονειρευόμαστε, να θέλουν να με μαθαίνουν τα καινούργια! Δεν είσαι ούτε καλός γονιός, ούτε καλός δάσκαλος αν δεν σε σέβονται και δεν σε ξεπερνούν τα παιδιά κι οι μαθητές μου.

Η αγάπη μου για την εκάστοτε νέα γενιά είναι μεγάλη.

Κι η αγάπη τους προς το πρόσωπο μου το μέτρο την επιτυχίας μου.

Όταν υπάρχει διαμάχη του παλιού με το νέο είμαι πάντα με το νέο. Ακόμα κι αν πιστεύω πως είναι λάθος … Καλημέρα σε όλους!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους