Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ημερολόγιο Καλοκαιρινού Ζωδίου Ημέρα 428η έως 431η WHY AM I DYING TO LIVE IF I'M JUST LIVING TO DIE? Κάτι πήρε το αυτί μου ότι στα 20 χρόνια Comicdom θα ήταν ξανά παρόντες δύο πανέμορφοι τιτάνες της τέχνης του κόμικ, οπότε αποφάσισα να σύρω το κουφάρι μου μέχρι την Τεχνόπολη ώστε να τους (ξανα)δω από κοντά.

Ναι, είναι αυτοί που μαντέψατε. Ο Panos Zacharis με το ολοκαίνουριο "Τίποτα δεν φυτρώνει στην έρημο" και ο John Antono με την φρέσκια που σπαρταράει "Εμπόλεμη ζώνη". Εννοείται ότι λύσσαξαν να βγούμε φωτογραφία και με ανάγκασαν να μου γράψουν αφιερώσεις στα άλμπουμ τους γιατί πόσες φορές τούς έχει τύχει να δουν δια ζώσης και να ακουμπήσουν εντελώς δωρεάν έναν celebrity του βεληνεκούς μου; Ή μήπως έγιναν ανάποδα τα πράγματα; Σε κάθε περίπτωση, ίσα που τους προλαβαίνετε σήμερα από τις 11.00 μέχρι τις 21.30 στο artists alley της έκθεσης, οπότε τρέχτε.

Δεν σας το έχω πει αλλά το τελευταίο διάστημα είναι το πιο περίεργο της καρκινικής μου περιπέτειας.

Τέτοια εποχή πέρσυ είχα μάθει ότι οι χημειοθεραπείες απέτυχαν και προετοιμαζόμουν για τα χειρουργεία - με όχι και τα καλύτερα προγνωστικά.

Άπειρος κόσμος γύρω μου, όλοι είχαν πέσει πάνω μου, σε βαθμό που σίγουρα πολλοί δεν ένιωσαν πόσο ευγνώμων ήμουν για αυτό. Ήμουν.

Και το αντιλαμβάνομαι περισσότερο τώρα, κοιτάζοντας πίσω.

Φέτος, η εικόνα είναι διαφορετική.

Ο άμεσος κίνδυνος έχει προς το παρόν παρέλθει, ο κόσμος "έσπασε" κι εγώ ζω τα μεθεόρτια βαριών χημειοθεραπειών, 2 χειρουργείων στη μύτη, 30 ακτινοθεραπειών και 2 χειρουργείων στους ώμους, μόνος μου.

Και από όταν έμαθα ότι το αριστερό χέρι θα μείνει σακάτικο, παραιτήθηκα εντελώς.

Δεν έχω πατήσει το πόδι μου σε φυσικοθεραπεία εδώ και 3 μήνες, δεν περπατούσα έξω από το σπίτι ούτε στα 50 μέτρα, δεν επιδίωκα καμία επαφή με κανέναν, σάπιζα μπροστά από οθόνες, η ψυχολογία μου στα τάρταρα κι όλο κλαιγόμουν στα αδέρφια μου για την άπονη ζωή που με πέταξε στου δρόμου την άκρη κι ούτε μια στιγμή δεν ήρθε να μου διώξει το δάκρυ.

Με λίγα λόγια, μια θλίψη, μια κακομοιριά.

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί μέχρι εδώ.

Για να έχω δεσμευτεί και γραπτά - στον εαυτό μου - ότι αρχής δοθείσης με τη χθεσινή δίωρη βόλτα, αυτό το σκοτεινό τρίμηνο μένει πίσω, ξαναξεκινάω φυσικοθεραπεία, καταπιάνομαι με πράγματα - ούτε ξέρω τι - κι επιστρέφω στην όποια κανονικότητα μπορώ να έχω.

Ή αυτό λοιπόν ή από το σάπισμα με βλέπω συν 30 κιλά και βυζιά μεγέθους Sydney Sweeney, ό,τι δηλαδή έχει καταφέρει ο Αταμάν όσα χρόνια είναι στην Ελλάδα αλλά χωρίς την Ευρωλίγκα. Περισσότερα σύντομα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους