Αφού εγώ μαστιγώθηκα, εσύ γιατί να την γλιτώσεις; Παρόλο που χάρηκα φυσικά με την μαζική συμμετοχή με σχόλια στο ποστ για την κατάργηση των πανελληνίων, πρέπει να πω ότι θεωρώ σημαντικό πρόβλημα την...

Πλήρες Κείμενο:

Αφού εγώ μαστιγώθηκα, εσύ γιατί να την γλιτώσεις; Παρόλο που χάρηκα φυσικά με την μαζική συμμετοχή με σχόλια στο ποστ για την κατάργηση των πανελληνίων, πρέπει να πω ότι θεωρώ σημαντικό πρόβλημα την αντίληψη αρκετών γονιών που συνοψίζεται στο: «κι εμείς περάσαμε πανελλήνιες, η ζωή είναι σκληρή, να στρώσουν τον ποπό τους να διαβάσουν για να καταλάβουν τα ζόρια που τους περιμένουν». Προφανώς η ζωή είναι σκληρή.

Ανελέητη είναι πολλές φορές.

Ζούμε σε έναν συχνά απαίσιο κόσμο που γίνεται διαρκώς πιο απειλητικός.

Το ερώτημα είναι, μας ενδιαφέρει να τον βελτιώσουμε ή απλώς να δημιουργήσουμε τα επόμενα θηρία που θα επιβιώνουν μέσα σ’ αυτόν; Ένα σύστημα, οι πανελλήνιες, που ακόμα απαιτεί αποστήθιση, στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης (πού θα χρειαστεί στα παιδιά η αποστήθιση;). Που βάζει όλο το βάρος σε μια και μοναδική εξέταση (σε ποια επιστήμη εκτός Ιατρικής μπορεί τα παιδιά να χρειαστεί μέσα σε 3 ώρες να λειτουργήσουν τέλεια επειδή κρίνονται τα πάντα;) – οπότε, αν είσαι άρρωστος την ημέρα των εξετάσεων απλώς χάνεις ένα χρόνο από τη ζωή σου κι αν δεν είσαι άρρωστος πρέπει το μυαλό σου να λειτουργήσει άψογα, σαν να είσαι ρομπότ.

Που στέλνει τους μαθητές σε εξαντλητικά φροντιστήρια, και μετά να κοιμούνται στο σχολείο για να αντέξουν το ωράριο γαλέρας που έχουν.

Που αγνοεί εντελώς τα θέματα της αγχώδους διαταραχής και τους νευροαποκλίνοντες ανθρώπους.

Που αν πετύχει ο μαθητής και ανακαλύψει πως δεν του αρέσει εκεί που μπήκε (18 χρονών είναι, πώς να είναι σίγουρος γι΄αυτό που θέλει;) το σύστημα του λέει «κι όμως τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα» και τον στέλνει να ξαναδώσει εξετάσεις ή να δηλώσει νέες σχολές με τον παλιό του βαθμό και να περιμένει πώς θα γράψουν οι υπόλοιποι, χάνοντας εν δυνάμει δύο χρόνια από τη ζωή του.

Το ίδιο κι αν περνάει χάλια στην πόλη που μπήκε και θέλει να πάει να σπουδάσει αλλού, ή αν ερωτευτεί και θέλει να πάει να σπουδάσει αλλού.

Ούτε προτιμήσεις θα έχει ούτε έρωτες.

Αυτά είναι για τους ανθρώπους.

Εδώ φτιάχνουμε θηρία.

Ένα σύστημα το οποίο ο μαθητής ξέρει, γιατί πια όλες οι πληροφορίες είναι διαθέσιμες στο web, ότι θα τον στείλει, αν μπει, να ακροβατεί ως φοιτητής ελισσόμενος ανάμεσα σε αυθαιρετούντες καθηγητές πανεπιστημίου που κανείς δεν τους ελέγχει και σε καταληψίες συνδικαλιστές φοιτητές που κανείς δεν τους ελέγχει.

Αυτό το σύστημα υπάρχει αρκετός κόσμος που το υπερασπίζεται γιατί είναι αδιάβλητο αλλά και επειδή αυτό έμαθαν οι ίδιοι, το μαστίγωμα από τις πανελλήνιες, οπότε μια χαρά είναι και για τα παιδιά τους.

Εμ δεν είναι.

Αν θέλουμε κάτι καλύτερο από την δημιουργία των επόμενων δυστυχισμένων θηρίων, πρέπει να εξηγήσουμε στους νέους ότι ναι μεν δεν είναι όλοι για πανεπιστήμιο και υπάρχουν κι άλλες δουλειές που μπορούν να τους κάνουν ευτυχισμένους, ναι μεν θα πρέπει να στρώσουν τον ποπό τους για να διαβάσουν ώστε να αποδείξουν ότι αξίζουν να μπουν αν θέλουν το πανεπιστήμιο, αλλά θα τους προσφέρουμε πολλές ανθρώπινες εναλλακτικές για να μπουν (και μετά βέβαια πρέπει να φτιάξουμε και τα πανεπιστήμια, αλλά ένα-ένα τα βήματα). Αρκετοί ρωτούν για τις εναλλακτικές αυτές – τις έγραψα σε σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση αλλά χάθηκαν μέσα στα τόσα σχόλια.

Ορίστε τέσσερις, που χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα στην Αυστραλία και κάνουν πολύ καλή δουλειά: 1.Εισαγωγικές, όπου θα μετράει και ο βαθμός του σχολείου ο οποίος θα προκύπτει από πολλά τεστ στην δευτέρα και στην τρίτη λυκείου με μικρό βάρος το καθένα στον συνολικό βαθμό.

Τα θέματα των τεστ στην πλειοψηφία τους θα μπαίνουν από κεντρικό οργανισμό (συνδυασμός δηλαδή αυτού που συζητιέται τώρα στην Ελλάδα ως «εθνικό απολυτήριο» με τελικές εξετάσεις, όπου οι μαθητές έχουν πολλές ευκαιρίες να δείξουν τι πραγματικά ξέρουν). 2. Σύνδεση πανεπιστημίων με χαμηλότερη ακαδημαϊκά μονάδα (όπως τα ΤΕΙ, που κακώς καταργήθηκαν και πρέπει να επανέλθουν) ώστε κάποιος να μπορεί να συνεχίσει από το ΤΕΙ στο πανεπιστήμιο. 3. Είσοδος σε συγκεκριμένες σχολές με portfolio εργασιών, χωρίς εξετάσεις. 4. Δυνατότητα να πάει κάποιος να δουλέψει στα 18 του στο αντικείμενο που τον ενδιαφέρει και η εργασιακή του εμπειρία να μετρήσει ώστε να μπει αργότερα (στα 20, στα 30, όποτε θέλει) στο πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις κάνοντας εντός πανεπιστημίου ένα προπαρασκευαστικό εξάμηνο σπουδών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους