Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Dimitris Lenis : Είδα χτες ποστ που λένε ότι στις 16/5 είναι η επέτειος της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα.

Αυτό είναι λάθος που οφείλεται στον τρόπο που ερμηνεύει την ΠΕ το ΚΚ Κίνας: στις 16 Μαΐου 1966 μοιράστηκε ένα εσωτερικό έγγραφο μεταξύ των μελών της ΚΕ του ΚΚΚ, η «Ανακοίνωση της 16ης Μαίου» ή απλώς «ανακοίνωση» (通知 τονγκτζί, ο όρος μπορεί να σημαίνει επίσης κοινοποίηση ή γνωστοποίηση), το οποίο (υποτίθεται ότι) ήταν μυστικό και μόνο για τα μάτια της ΚΕ. Ήταν γραμμένο από ή με την παρότρυνση τον Μάο, και δεν αφορούσε ζητήματα οικονομικής ή εξωτερικής πολιτικής, αλλά μια παράσταση σύγχρονης όπερας Πεκίνου, την «Πτώση του πρόεδρου Χάι Ρούι από το αξίωμά του» που την είχε γράψει ο πρώην δήμαρχος της πρωτεύουσας (άρα προφανώς ένα κεντρικό στέλεχος του κόμματος). Κρίνοντας από τον τίτλο, αν η παράσταση ανέβαινε σήμερα, πολύ λίγοι είμαστε εμείς που θα πηγαίναμε (αλλά φανατικά) να την δούμε.

Άλλες εποχές τότε: το έργο παιζόταν ήδη δύο χρόνια και είχε δημιουργήσει μεγάλο ντόρο, με αποτέλεσμα να ασχοληθεί κοτζάμαν ΚΕ μαζί του.

Εν πάση περιπτώσει, η «ανακοίνωση» καταδίκαζε με πολύ σαφείς όρους την παράσταση. Γιατί; Το έργο περιέγραφε το πως ο Χάι Ρούι, ένας μανδαρίνος την δυναστείας Μινγκ, ανέτρεψε αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας που αφορούσαν τη γη σε μια αγροτική περιοχή (με αποτέλεσμα να τον αγαπήσουν οι χωρικοί και να τον καθαιρέσει ο αυτοκράτορας). Οι αγρότες περιγράφονται ως παθητικά υποκείμενα, που δέχονται με χαρά τις αποφάσεις του Χάι Ρούι, αλλά δεν έχουν κάνει τίποτε για αυτές -- όλα γίνονται λόγω του καλού χαρακτήρα του Χάι και όλη η δράση περιορίζεται στους διαδρόμους της εξουσίας.

Η σφοδρή κριτική αφορούσε την προφανή αλληγορία: ο Χάι Ρούι ήταν ο καλός τεχνοκράτης του κόμματος, τον οποίο οι υπερεπαναστάτες της κεντρικής εξουσίας και ο αυτοκράτορας Μάο δεν άφηναν να κάνει το καλό, ερμηνεύοντας την Κινέζικη Επανάσταση (και την ιστορία εν γένει) ως μια διαδικασία που κινητήρας της είναι το τι συμβαίνει στα ανώτατα κλιμάκια, ο λαός μπορεί να παρακολουθεί παθητικά τι συμβαίνει εκεί, αλλά δεν έχει ούτε δικαίωμα ούτε ικανότητες να επέμβει.

Την «ανακοίνωση» την «διέρρευσαν» (όπως είναι η περίεργη ορολογία που μετατρέπει το αμετάβατο διαρρέω σε μεταβατικό) κάποιοι (ο Μάο δηλαδή) στην Λαική Ημερησία την ερχόμενη, 17η Μαϊου.

Τα γεγονότα άρχισαν να συμβαίνουν από την 17η και μετά με διαδηλώσεις και συγκρούσεις.

Αν μια ημερομηνία θα πρέπει να λογίζεται ως τυπική έναρξη της τόσο Κινέζικης θύελλας που σάρωσε τη χώρα για τα επόμενα χρόνια είναι η 17η.

Η κυρίαρχη άποψη για τα πράγματα όμως έιναι ότι κινητήρας της ιστορίας είναι το κόμμα, η κεντρική εξουσία, οπότε ως ημερομηνία έναρξης τυπικά θεωρείται η 16η, όταν η «ανακοίνωση» μοιράστηκε στην ΚΕ. Συνήθως ως «Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση» (无产阶级文化大革命 = Προλετάριοι - Πολιτιστική - Μεγάλη Επανάσταση) εννοείται η περίοδος από το 66 ως τον θάνατο του μεγάλου Μαουνιέρη, στις 6 Οκτωβρίου του 76, αλλά στην πραγματικότητα το μεγάλο νταβατούρι τέλειωσε δύο με τρία χρόνια αργότερα, μετά την Κομμούνα της Σαγκάης, που ήταν το πιο ριζοσπαστικό πολιτικό πείραμα της παγκόσμιας ιστορίας: η κομμούνα ως φαίνεται φόβισε ακόμα και τον ίδιο τον Μάο.

Δεν βοήθησε και η απειλή εμφύλιου πολέμου -- που δεν έμεινε στην απειλή· στο Βουχάν το 69 μπήκε και το πυροβολικό στην μάχη. (Άσχετο: από το Βουχάν, ακριβώς 50 χρόνια αργότερα θα ξεκινούσε και ο covid.) Η βασική ιδέα αυτού του τόσο περίπλοκου ιστορικού συμβάντος ήταν η δυνατότητα των μαζών να εισβάλουν στο προσκήνιο της ιστορίας, να γίνονται ο κινητήρας της όχι μόνο στην πράξη αλλά και de jure, στο επίπεδο των θεσμών και εν τέλει στο επίπεδο της κρατικής εξουσίας με ορίζοντα την σταδιακή κατάργηση του ίδιου του κράτους, κάτι που απαιτούσε προφανώς (και παραδόξως) την καταστροφή της κομματικής εξουσίας που είχε ήδη τότε συμφυθεί με το κράτος.

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος (όχι ο μόνος, ο κύριος) που η κομματική εξουσία κατέβαλε τόσο συστηματικές και μακροχρόνιες προσπάθειες να φουσκώσει τα αρνητικά της και να μηδενίσει τα θετικά της.

Δεν είναι δα και κάτι περίεργο: Πρόσφατα είδα αναφορές στους «ξεβράκωτους» του Ροβεσπιέρου και το πόσο κακοί ήταν για την Γαλλία.

Ή σκεφτείτε ποια είναι η θέση του κυρίαρχου λόγου σήμερα για κάτι το ασύγκριτα μικρότερης σημασίας, την πρώτη πασόκαινο, 81-83: ήταν τα τρία χρόνια που κατέστρεψαν την Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο και το Σύμπαν.

Κανένα θετικό δεν προέκυψε από αυτήν. Κανένα.

Μόνο καταστροφές.

Και μένει εκτός κάδρου το γεγονός ότι σήμερα μας κυβερνά το υβρίδιο του σημιτικού πασοκ μπασταρδεμένου με την οικογένεια, ένα υβρίδιο που δεν θα είχε υπάρξει χωρίς την πασόκαινο.

Μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι το πείραμα της ΠΕ κατά κάποιον τρόπο απέτυχε, αν και προφανώς όλες οι ως τώρα μεγάλες επαναστάσεις έχουν με ένα τρόπο αποτύχει.

Μήπως όντως έχουμε «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη»; Και πού πήγε η Ρώσικη Επανάσταση; Παρόλα αυτά, (όπως είχε πει ο Ντε Γκωλ) το μέλλον διαρκεί πολύ.

Η τελική πλήρης κατάργηση κάθε εξουσίας (δηλαδή τελικά του Κράτους ως κοινωνικού μηχανισμού) είναι το μόνο άξιο λόγου πολιτικό σχέδιο μακράς πνοής που υπάρχει.

Όλα τα υπόλοιπα, εφόσον καταλήγουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε κάποια δομή όπου οι λίγοι κυριαρχούν στους πολλούς είναι στην πραγματικότητα παραλογισμοί που αναπαράγουν και μεγεθύνουν την απελπισία.

Οι κοινωνικές επαναστάσεις, κάθε μια με τον τρόπο της, φωτίζουν μια πλευρά του αιτήματος του πάντα όλο και πιο επίκαιρου αιτήματος της χειραφέτησης.

Το πόσο πολύ επηρέασε η Πολιτιστική Επανάσταση την σημερινή Κίνα είναι αδύνατο να συμπυκνωθεί σε ένα ποστ - η Κίνα είναι τέκνο της ΜΠΠΕ με άπειρους τρόπους.

Ίσως η φωτό να δίνει ένα ορισμένο πλαισιο ερμηνείας.

Η πινακίδα που κρέμεται από τον λαιμό του κυριούλη στο κέντρο λέει «Σι Τζονγκσουν Αντικομματικό Στοιχείο». Ο Σι Τζονγκσουν ήταν ήρωας της κινεζικής επανάστασης, μεγάλος αξιωματούχος του κόμματος και πατέρας του σημερινού ηγέτη της χώρας Σι Τζινπίνγκ.

Η φωτό είναι παρμένη τον Σεπτέμβρη του 67 στο πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας της επαρχίας Σαανξί, της οποίος ο Τζονγκσουν υπήρξε και κυβερνήτης.

Ο νεαρός τότε Τζινπίνγκ ήταν ερυθροφρουρός κάτι χιλιάδες χλμ μακριά στην αγροτική ενδοχώρα.

Τον πατέρα του θα τον ξανάβλεπε πολλά χρόνια αργότερα: ο μπαμπάς δεν ήταν, λέει ο θρύλος, σε θέση να ξεχωρίσει τους γιούς του, να πει ποιος ήταν ποιος.

Λοιπόν, λίγα χρόνια αργότερα, το 1979, ο αποκατεστημένος πλέον Τζονγκσουν (ο κυριούλης της φωτογραφίας ντε) θα ίδρυε την πρώτη «ειδική οικονομική ζώνη» της Κίνας, μια περιοχή στην οποία δεν ίσχυε το σύνταγμα και οι νόμοι της χώρας με σκοπό την προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Ο σκοπός πέτυχε με το παραπάνω.

Σήμερα αυτή η περιοχή είναι η Σενζέν, μεταξύ Καντόνας και Χονγκ Κονγκ, μια από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις της χώρας (και του κόσμου) και γιγαντιαίο βιομηχανικό και τεχνολογικό κέντρο, κόμβος του παγκόσμιου καπιταλισμού. Σοσιαλισμός: Ά ρε Πολιτιστική Επανάσταση που σας χρειάζεται...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους