Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ακύλας και ο συντοπίτης του ο Θουκυδίδης (‘Σουσίντι’ στα μανδαρίνικα κινεζικά), η Βιέννη, το Πεκίνο, η Ταϊβάν και οι παγίδες.

Μας απασχόλησαν και οι δύο άντρες αυτή την εβδομάδα.

Κατάγονται και οι δύο από τον ίδιο τόπο, τη θρακομακεδονική Μεσοποταμία, τα πλούσια βορειοελληνικά μέρη ανάμεσα στον ποταμό Στρυμόνα και τον ποταμό Νέστο. Οι Σέρρες, όπου μεγάλωσε ο Ακύλας, απέχουν γύρω στα 80 χλμ από την Σκαπτή Ύλη (κοντά στην Καβάλα), όπου βρίσκονταν τα χρυσωρυχεία της οικογένειας του Θράκα ηγεμόνα Ολόρου, πατέρα ή παππού του Θουκυδίδη, ο οποίος (πιστεύεται ότι) γεννήθηκε στην πόλη-κράτος των Αθηναίων και έγινε Αθηναίος πολίτης, μια ιδιαίτερη εύνοια, πιθανότατα λόγω της χρυσοφόρου κληρονομιάς του και του έντονου ενδιαφέροντος της Αθήνας για την αρχαία Θράκη.

Αντίθετα, ο Ακύλας ήταν πάμπτωχος μέχρι χθες, προχθές.

Αλλά σατιρίζει τον υπέρμετρο καταναλωτισμό και τον τεράστιο πλούτο κι έχει έναν ολόχρυσο άντρα να φιγουράρει στο σκηνικό του.

Να είναι από τα χρυσωρυχεία της Σκαπτής Ύλης; Θα μπορούσε.

Δίπλα του, ένας ολόλευκος πρόγονος, ένας αρχαίος Έλληνας που παραπέμπει ευθέως στο ποίημα του Σεφέρη «Ο ηδονικός Ελπήνωρ» (μέρος της σύνθεσης «Κίχλη»): «- Τ’ αγάλματά είναι στο μουσείο. — Όχι, σε κυνηγούν, πώς δεν το βλέπεις; θέλω να πω με τα σπασμένα μέλη τους, με την αλλοτινή μορφή τους που δε γνώρισες κι όμως την ξέρεις.» Άλλωστε, ο Σεφέρης αναφέρεται συχνά στη μεγαλύτερη εθνική εμμονή μας, που συμβολίζεται από τα αγάλματα και τα άλλα εμβληματικά έργα αρχαιοελληνικής τέχνης.

Αυτή, λοιπόν, η εθνική εμμονή φιγουράρει στο σκηνικό της βιεννέζικης σκηνής.

Σκωπτικά όλα σε αυτό το τρίλεπτο.

Με βαθιά γνώση και πολύ καταγγελτικό χιούμορ – κι ήταν εντυπωσιακή η παρατήρηση που έκανε ο Κραουνάκης «ότι ο Ακύλας μιλάει πολύ καλά ελληνικά». Όντως.

Αλλά ο Θουκυδίδης και ο Σι Τζινπίνγκ πώς βρέθηκαν στον δρόμο του 27χρονου Ακύλα; Πολλοί απόγονοι, εμείς δηλαδή, αγνοούμε ή θέλουμε να ξεχάσουμε ένα από τα πάμπολλα δραματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί στις εκβολές του Στρυμόνα, στην περίφημη Αμφίπολη, που τη λιμπίζονταν και οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες.

Ήταν μία πτυχή της «παγίδας» στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου.

Το 424 π.Χ., οι Αθηναίοι εξέλεξαν στρατηγό τον Θουκυδίδη, για να συγκρουστεί με τους Σπαρτιάτες μπροστά στην Αμφίπολη κι όταν απέτυχε οικτρά, τον εξόρισαν.

Είκοσι χρόνια μακριά από την Αθήνα. Ο Θουκυδίδης πέρασε έναν μεγάλο χρόνο στην πατρογονική Σκαπτή Ύλη, σε μικρή απόσταση από την πολυπόθητη Αμφίπολη – το μήλον της έριδος ανάμεσα στις υπερδυνάμεις, κάτι ανάλογο με την ταλαίπωρη Ταϊβάν (που απέχει μόλις 65 ναυτικά μίλια, κάπου 120 χλμ) από την ακτή της Κίνας). «Να αποφύγουμε την παγίδα του Θουκυδίδη» είπε ο διεκδικητής.

Ο άλλος δεν ήξερε τι να απαντήσει.

Κι άλλη ιστορία, μικρή αυτή.

Περίπου εκατό χρόνια μετά το αθηναϊκό φιάσκο για το οποίο τιμωρήθηκε σκληρά ο Θουκυδίδης, κοντά στις εκβολές του Στρυμόνα, μπροστά στην Αμφίπολη (που απέχει περίπου 55 χλμ από τις Σέρρες του Ακύλα), οι Μακεδόνες έστησαν ένα εντυπωσιακό γλυπτό, που θα το δει όποιος πάρει τον παλαιό δρόμο Θεσσαλονίκης-Καβάλας.

Είναι ο φύλακας της Αμφίπολης, ο αυστηρός «Λέων της Αμφιπόλεως» έργο του 320-300 π.Χ., που αντικρίζει το Αιγαίο.

Ήταν αφιέρωμα, ή ταφικό μνημείο, του ναυάρχου Λαομέδοντα από τη Λέσβο, ενός από τους στενούς συνεργάτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Δες τώρα, μεταξύ αστείου και σοβαρού, όπως όλη η αποψινή πολυλογία: το επίθετο του τραγουδοποιού και τραγουδιστή Ακύλα είναι Μυτιληναίος.

Μια φοβερή σύμπτωση, ίσως μια μικρή λεπτομέρεια, που αγνοούσε ο Σι Τζινπίνγκ.

Αυτός, ενδιαφέρεται για την παγίδα που ονομάζεται Ταϊβάν (ας βάλουν και κανέναν χάρτη τα τηλεοπτικά κανάλια επιτέλους). Έχω κι άλλα να πω, αλλά να μην το παραξηλώσουμε. Προσοχή πάντως στις παγίδες…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους